ศัตรูตัวฉกาจ: หมาป่าจอมเขมือบ

"เฮ้ย! โบนี่ อย่าเอาพลั่วไปฟาดหัวหมาป่าตัวนั้นนะเว้ย! นั่นมันเผ่าพันธุ์หายาก ถ้าตายไปฉันจะเอาปุ๋ยหมักคุณภาพสูงจากไหนมาบำรุงมะเขือเทศเทศกาล!" เสียงตะโกนของเซนดังแทรกผ่านเสียงขู่ฟ่อของฝูงหมาป่าจอมเขมือบที่ล้อมรอบฟาร์มไว้แน่น ขนสีเทาเข้มของพวกมันตั้งชัน ดวงตาสีแดงก่ำสะท้อนเงาของร่างโครงกระดูกในผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหววที่กำลังถือพลั่วขึ้นเตรียมท่าราวกับจะทำสวนในยามคับขัน เซนกำจอบในมือแน่น เหงื่อเย็นเยียบซึมผ่านเสื้อเชิ้ตเก่าๆ เขาไม่ได้กังวลเรื่องชีวิตตัวเอง แต่เขากังวลเรื่อง 'แปลงผักสลัดคอส' ที่เพิ่งปลูกไปเมื่อวาน ถ้าฝูงหมาป่าพวกนี้เหยียบย่ำมันลงไป รายได้ที่จะใช้ประทังชีวิตในฤดูหนาวของเกมนี้คงมลายหายไปพร้อมกับความพยายามนับเดือน "โฮ่ง!" หมาป่าจ่าฝูงตัวมหึมาพุ่งทะยานผ่านช่องว่างระหว่างรั้วไม้เก่าๆ ด้วยความเร็วที่สายตาคนธรรมดาแทบมองไม่ทัน มันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่คอของเซน แต่เป้าหมายคือ 'ต้นกล้า' ที่อยู่เบื้องหลังเขา *ฉับ!* เสียงเหล็กกระทบอากาศดังขึ้น โบนี่—โครงกระดูกคู่ใจ—ขยับตัวด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ ผ้ากันเปื้อนสีชมพูพริ้วไหวตามแรงเหวี่ยง พลั่วในมือปะทะกับกรงเล็บแหลมคมของหมาป่าจนเกิดประกายไฟสีฟ้าอ่อนๆ กระเด็นออกมา โบนี่ไม่มีสติปัญญา แต่มันมี 'สัญชาตญาณของการเป็นเกษตรกร' ที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก: *สิ่งใดที่รบกวนพืชผล สิ่งนั้นต้องถูกกำจัดด้วยวิธีที่ประหยัดปุ๋ยที่สุด* "ดีมากโบนี่!" เซนตะโกนพลางร่ายเวทมนตร์เบาๆ พลังเนโครแมนเซอร์ไหลเวียนในอากาศ ไม่ใช่เพื่อเรียกกองทัพคนตายมาสู้รบ แต่เพื่อ 'เร่งการเจริญเติบโต' ของรากไม้ให้พันธนาการขาของฝูงหมาป่าไว้ รากไม้สีเขียวเข้มพุ่งขึ้นจากพื้นดินราวกับงูยักษ์ พวกมันไม่ได้รัดจนกระดูกหัก แต่รัดจนหมาป่าขยับไปไหนไม่ได้ เซนไม่ได้ต้องการฆ่า เขาแค่ต้องการให้พวกมันหยุด! "ฟังนะพวกเจ้า!" เซนขยับแว่นสายตา พยายามทำเสียงให้ดูน่าเกรงขามเหมือนจอมมาร แต่ความจริงในมือเขากลับถือกระสอบปุ๋ยคอก "ถ้าพวกแกยอมถอยไปตอนนี้ ฉันจะแบ่งผักออร์แกนิกให้คนละหัว แต่ถ้ายังดื้อด้านล่ะก็... ฉันจะเปลี่ยนพวกแกให้กลายเป็นเครื่องจักรพรวนดินตลอดกาล!" ท่ามกลางความตึงเครียด ราชาปีศาจเอลริคที่กำลังนั่งบดปุ๋ยหมักอยู่มุมฟาร์มก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีม่วงของจอมมารผู้ทะเยอทะยานหรี่ลง เขามองดูสถานการณ์ด้วยความเวทนา "เจ้าโง่... คิดจะเจรจากับสัตว์ป่าด้วยผักเนี่ยนะ? ยัยพวกหมาป่าพวกนี้มันต้องการเนื้อ ไม่ใช่สลัด!" "เงียบไปเลยเอลริค! นายกำลังทำปุ๋ยอยู่ อย่ามายุ่งกับงานบริหารจัดการความขัดแย้งของฉัน!" ทันใดนั้น หมาป่าจ่าฝูงที่ดูเหมือนจะสยบยอมกลับแสยะยิ้มที่มุมปาก มันไม่ได้ถอย แต่มันพ่นควันสีดำออกมาจากจมูก พลังงานปีศาจระดับสูงแผ่ซ่าน บรรยากาศรอบฟาร์มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ต้นกล้าที่เคยเขียวขจีเริ่มเหี่ยวเฉาลงในพริบตา รากไม้ที่เซนสร้างขึ้นถูกกัดกร่อนจนขาดสะบั้น "มันไม่ใช่หมาป่าธรรมดา..." เซนหน้าถอดสี "นี่มันสัตว์อสูรที่ถูกส่งมาโดยใครบางคน... หรือบางสิ่งที่กำลังจ้องมองฟาร์มนี้อยู่" หมาป่าจ่าฝูงเริ่มขยายร่างขึ้นจนสูงเกือบสามเมตร เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังไปทั่วบริเวณ แต่มันไม่ได้พุ่งเข้าหาเซน มันกลับหันไปทางประตูหน้าฟาร์มที่เพิ่งถูกพังลงมาโดยชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ชายคนนั้นขยับยิ้ม ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กองทัพหมาป่าที่เคยดุร้ายกลับนั่งลงราบกับพื้นอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์เลี้ยงที่รอคำสั่งเจ้านาย "ไง เซน... ไม่ได้เจอกันนานนะ ตั้งแต่ตอนที่นายหนีออกจากปราสาทจอมมารมาทำสวนน่ะ" เซนรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ร่างกายเย็นวาบไปถึงสันหลัง เมื่อเขาเห็นตราสัญลักษณ์บนหน้าอกของชายปริศนา—ตราประจำตระกูลจอมมารแห่งทิศใต้ที่ไม่เคยให้อภัยคนทรยศ "พี่ชาย..." เซนพึมพำ ชื่อที่ไม่อยากเอ่ยที่สุดหลุดออกมาจากปาก ในวินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของเซนก็เริ่มสั่นสะเทือน โบนี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับทิ้งพลั่วลงกับพื้น แล้วคุกเข่าลงด้วยความเคารพต่อพลังงานมหาศาลที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า เซนรู้ดีว่าตอนนี้ 'ฟาร์มแสนสุข' ของเขากำลังจะกลายเป็นสนามรบที่แม้แต่เทพเจ้าก็ยังต้องหลบทาง *ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้ครับ!*