ผูกมิตรกับโครงกระดูกตัวแรก

"เก็บดาบศักดิ์สิทธิ์ของนายไปไกลๆ พืชตระกูลกะหล่ำพวกนี้มันมีค่ามากกว่าชีวิตนักบวชอย่างนายเสียอีก!" เซนตวาดลั่นพลางคว้าถังปุ๋ยหมักสูตรพิเศษขึ้นมาบังหน้า ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะเป็นฉากการพบกันของศัตรูคู่อาฆาตในตำนาน กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่าย—ผู้กล้าหนุ่มในชุดเกราะทองอร่าม—กลับยืนนิ่งอ้าปากค้างราวกับเห็นผี "เซน? นายจริงๆ ด้วย? ไอ้คนทรยศที่หนีทัพจอมมารมา... มาทำสวนงั้นเหรอ?" คาเอล ผู้กล้าแห่งอาณาจักรแสงจ้าขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ ดาบที่เปล่งรัศมีเจิดจ้าลดระดับลง ผักกาดหอมรอบๆ ที่เมื่อครู่เหี่ยวเฉากลับค่อยๆ ฟื้นคืนชีพขึ้นมาตามสัญชาตญาณของการถูกทิ้งไว้ในดินที่อุดมสมบูรณ์เกินไป เซนไม่ตอบ เขาแค่หรี่ตามองผู้กล้าด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนมองกองขยะเปียก "ถ้าจะมาเพื่อปลดปล่อยโลก ก็ไปที่ปราสาทจอมมารนู่น นี่มันที่ส่วนบุคคล... เอลริค! ถ้ายังไม่ออกมาจากพุ่มไม้พริกขี้หนู ข้าจะหักเงินเดือนนายด้วยการไม่ให้กินมื้อเย็น!" ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่แอบหลบอยู่หลังพุ่มไม้ค่อยๆ เดินคอตกออกมา จอมมารเอลริคผู้เกรียงไกรในตอนนี้มีเศษใบไม้ติดอยู่ที่หัวไหล่ เขาทำหน้ามุ่ยพลางบ่นพึมพำ "ข้าแค่จะหาทางยึดที่ดินผืนนี้เพื่อใช้เป็นยุทธศาสตร์วางกองทัพกระดูก ไม่ได้ตั้งใจจะมาขอข้าวฟรีสักหน่อย" บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แต่เซนไม่ได้สนใจเรื่องการเมืองระหว่างอาณาจักร เขาหันหลังให้ผู้กล้าและจอมมารที่กำลังจ้องหน้ากันเหมือนไก่ชน เขาหยิบเศษกระดูกเก่าๆ ที่เก็บได้จากซากศพของอัศวินที่หลงทางมาไว้ในมือ ก่อนจะพึมพำเวทมนตร์บทพื้นฐานที่สุด "เอาล่ะ... วันนี้งานถอนหญ้าในแปลงมอนสเตอร์บีนมันเกินกำลังคนคนเดียว" เซนวางกองกระดูกลงบนดินที่ชุ่มฉ่ำ "ฟื้นขึ้นมาสิ... เจ้าผู้ช่วยตัวน้อย" วงเวทย์สีม่วงหม่นหมุนวนรอบๆ กองกระดูก เส้นใยสีดำเหมือนรากไม้พุ่งออกจากมือของเซนถักทอเข้ากับข้อต่อต่างๆ จนเกิดเสียงดัง *กึก... กัก...* โครงกระดูกรูปร่างผอมแห้งค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น มันเงอะงะในตอนแรก แต่เมื่อเห็นว่าเจ้านายของมันถือผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายดอกไม้ในมือ มันก็คว้ามาสวมทันทีด้วยความคล่องแคล่วราวกับเป็นสัญชาตญาณที่ฝังลึกในวิญญาณ "ชื่อ 'โบนี่' แล้วกัน" เซนตบไหล่โครงกระดูกที่ยืนตัวตรงเป๊ะ "หน้าที่ของนายคือถอนหญ้าทุกต้นที่ขวางทางผักของฉัน อย่าไปเหยียบดอกไม้นั่นเด็ดขาด เข้าใจไหม?" โบนี่พยักหน้าหงึกๆ รัวๆ เหมือนพัดลมเพดานก่อนจะเดินเตาะแตะไปที่แปลงผัก นิ้วกระดูกเรียวยาวของมันหยิบจับหญ้าคาที่รกชัฏขึ้นมาอย่างเบามือ มันถอนหญ้าด้วยความแม่นยำระดับเซียน จนแม้แต่เซนยังต้องประหลาดใจ "นี่น่ะหรือ... พลังเนโครแมนเซอร์ที่พวกนายล่ำลือกันว่าใช้เพื่อครองโลก?" คาเอลถามด้วยน้ำเสียงกึ่งขบขันกึ่งตกใจ "เอามาถอนหญ้า?" "มันคืองานศิลปะ" เซนตอบเรียบๆ ขณะจิบชาสมุนไพร "พวกนายสู้กันเพื่ออำนาจ แต่ฉันสู้กับวัชพืชเพื่อผลผลิตที่งอกงาม ความยิ่งใหญ่ที่พวกนายไขว่คว้ามันกินไม่ได้ แต่ผักของฉัน—ต้มซุปแล้วอร่อยจนน้ำตาไหลเชียวล่ะ" จอมมารเอลริคเดินเข้ามาใกล้โบนี่ด้วยสายตาสงสัย เขาแตะที่ซี่โครงของโครงกระดูก "แปลกมาก พลังวิญญาณของมันไม่ได้มุ่งไปที่การทำลายล้าง แต่มันวนเวียนอยู่กับการ... รดน้ำและบำรุงดิน? เซน นายทำอะไรลงไป?" "ฉันแค่ปรับจูนคลื่นความถี่ของความตายให้เข้ากับความอุดมสมบูรณ์" เซนตอบพลางมองดูโบนี่ที่เริ่มขยันขันแข็งขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเปลี่ยนจากการถอนหญ้ามาเป็นการพรวนดินด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมฟาร์มแห่งนี้ แสงสีทองจากดาบของคาเอลก็สั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะถูกกระตุ้นจากเจ้านาย แต่มันกำลังตอบสนองต่อบางอย่างที่อยู่ใต้พื้นดินใต้เท้าของเซน ดินที่เคยร่วนซุยเริ่มสั่นสะเทือน โบนี่หยุดชะงักและกอดผ้ากันเปื้อนสีชมพูของมันไว้แน่นพลางส่งเสียง "กึกๆ" อย่างหวาดกลัว เซนวางถ้วยชาลง สายตาที่เคยดูเฉื่อยชากลายเป็นคมกริบ เขารู้สึกได้ถึงไอพลังงานที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของมิติที่เชื่อมต่อกับนรกกำลังฉีกกระชากออก พื้นดินใต้แปลงผักกาดหอมเริ่มยุบตัวลงเป็นหลุมลึก และจากรอยแยกนั้น... แทนที่จะเป็นกองทัพปีศาจหรืออัศวิน กลับมี 'มือ' ขนาดมหึมาที่ทำจากไม้และเถาวัลย์พุ่งขึ้นมาจับข้อเท้าของเซนไว้แน่น "เนโครแมนเซอร์... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าฟาร์มแห่งนี้ตั้งอยู่บนสุสานของใคร?" เสียงแหบพร่าดังก้องขึ้นมาจากหลุมลึกนั้น พร้อมกับเงาของบางสิ่งที่สวมหมวกฟางแบบเดียวกับที่เซนใส่อยู่เป๊ะๆ ก้าวขึ้นมาจากความมืด ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเกษตรกรผู้มีชีวิตใหม่ในโลกเวทมนตร์ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! — เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด