ฟาร์มแห่งแรกเริ่มขึ้นแล้ว

“หมวกใบนั้น... ข้าได้มันมาจากงานเทศกาลเก็บเกี่ยวปีศาจเมื่อสามร้อยปีก่อน ไม่ใช่ของที่เจ้าจะมาหยิบฉวยไปใส่เล่นประหนึ่งเป็นผ้าขี้ริ้วเช็ดคราบดินแบบนั้น” เสียงแหบพร่าดังก้องออกมาจากความมืดมิดในก้นหลุม ร่างโครงกระดูกในชุดขาดวิ่นที่ดูเก่าคร่ำคร่าก้าวเท้าขึ้นมาบนพื้นดินที่ยังเปียกชื้นด้วยละอองมนต์ดำ เซนหยุดชะงัก จอบในมือที่กำลังจะสับลงบนรากไม้ร่วงกราวลงกับพื้น เขามองอีกฝ่ายที่สวมหมวกฟางแบบเดียวกับตนเป๊ะ แล้วก้มลงมองชุดเอี๊ยมผ้ากันเปื้อนสีชมพูสุดคิวท์ของ 'โบนี่' ที่ยืนงงๆ อยู่ข้างๆ “คุณเป็นใคร? แล้วทำไมต้องใส่หมวกเหมือนผมด้วย?” เซนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ต่างจากคนทั่วไปที่คงจะวิ่งป่าราบไปแล้ว “ถ้าจะมาขอส่วนแบ่งผักกาดขาวล่ะก็ บอกไว้ก่อนเลยว่าแปลงนี้เพิ่งเริ่มเซตระบบ ถ้าจะมาแย่งชิงฐานทัพหรืออ้างสิทธิ์ในที่ดินแบบราชาปีศาจเอลริค ก็ช่วยคิวถัดไปที” “ฐานทัพงั้นรึ?” โครงกระดูกปริศนาหัวเราะร่วนจนกระดูกกรามสั่นกึกกัก “ที่นี่คือ ‘สุสานบรรพชนแห่งความพินาศ’ ไม่ใช่สวนผักหลังบ้านของไอ้เด็กอมมือที่ชอบเล่นตุ๊กตากระดูก!” โบนี่เอียงคอทำตาว่างเปล่า ก่อนจะยกมือถือถังปุ๋ยหมักขึ้นมาตรงหน้าอีกฝ่ายราวกับจะเสนอขายสินค้า อีกฝ่ายชะงักกึก สีหน้าที่ไร้หนังมองดูถังปุ๋ยที่มีกลิ่นเหม็นหึ่งแต่เปี่ยมด้วยสารอาหารชั้นยอด เซนถอนหายใจยาว “โบนี่ หยุดยัดเยียดของให้แขกก่อน... ฟังนะท่านผีลึกลับ ที่นี่น่ะ เลิกเป็นสุสานไปตั้งแต่วินาทีที่ผมตัดสินใจจะปลูกผักกาดขาวพันธุ์ออร์แกนิกที่นี่แล้ว และถ้าคุณอยากจะขุดดินขึ้นมาสร้างปัญหา งั้นช่วยทำตัวให้เป็นประโยชน์ด้วยการช่วยผมถอนรากไม้พวกนี้ที ดินตรงนี้มันแข็งเกินไป ผมไม่อยากให้ผักกาดขาวของผมต้องหงิกงอ” เงาของโครงกระดูกนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผ่ไอสีดำมืดออกมาจนบรรยากาศรอบข้างสั่นสะเทือน เซนไม่ได้ขยับหนี เขาหยิบถุงเมล็ดพันธุ์ขึ้นมาแกะอย่างใจเย็น ท่ามกลางความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นจนน่าขนลุก “เจ้ากล้าใช้เนโครแมนเซอร์ระดับตำนานมาถอนหญ้าในฟาร์มเน่าๆ นี่งั้นรึ?” เสียงนั้นขู่ฟ่อ “ถ้าคุณไม่ทำ ผมก็คงต้องขุดคุณกลับลงไป แล้วเอาโครงกระดูกของคุณมาดามฐานแปลงผักนั่นแหละ มันน่าจะแข็งแรงพอที่จะกันดินถล่มได้” เซนตอบกลับด้วยสายตาที่จริงจังจนน่ากลัวกว่าคำพูด เขาหยิบถุงมือยางมาสวม “เลือกเอาว่าจะช่วยผมทำฟาร์ม หรือจะกลายเป็นฟอสซิลที่ถูกจำกัดความว่าเป็น ‘รั้วกั้นแปลงผักที่ดีที่สุดในโลก’ ดีล่ะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมป่ามืดที่เริ่มเปลี่ยนสภาพเป็นพื้นที่เกษตรกรรม ราชาปีศาจเอลริคที่แอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ห่างออกไปถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ นี่มันไม่ใช่การต่อสู้ที่เขาคาดหวัง นี่มันคือการกดขี่แรงงานวิญญาณในรูปแบบที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อนในประวัติศาสตร์เกมนี้ ทันใดนั้น มือที่แห้งกรังของโครงกระดูกปริศนาก็คว้าจอบอีกเล่มขึ้นมา มันสับลงบนพื้นดินด้วยแรงมหาศาลจนผืนดินสะเทือน รากไม้ที่หยั่งลึกนับร้อยปีถูกกระชากขึ้นมาในคราวเดียวโดยไม่ต้องออกแรงมากนัก โบนี่ปรบมือแปะๆ อย่างไร้เดียงสา ก่อนจะเริ่มหว่านปุ๋ยหมักลงไปตามร่องที่ขุดไว้ “อย่าคิดว่าข้าช่วยเพราะเจ้าขู่” โครงกระดูกปริศนาพึมพำ “แต่กลิ่นปุ๋ยสูตรนี้... มันมีส่วนผสมของ ‘ดอกกุหลาบราตรี’ ที่หายสาบสูญไปนานแล้ว เจ้าเอาสูตรนี้มาจากไหน?” “ก็แค่ลองผิดลองถูก” เซนตอบสั้นๆ มือโปรยเมล็ดพันธุ์ลงไปอย่างแผ่วเบา “ผักกาดขาวต้องการความรัก และความตายที่เหมาะสม... คุณดูเหมือนจะเข้าใจเรื่องความตายดีนะ งั้นหลังจากนี้ช่วยไปจัดการเรื่อง ‘วัชพืชวิญญาณ’ ที่ชอบมาขโมยสารอาหารในดินด้วยล่ะ” งานเกษตรกรรมดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศพิลึกพิลั่น โครงกระดูกระดับตำนานผู้เคยครองสุสานกลับกลายเป็นแรงงานชั้นยอดภายใต้คำสั่งของเกษตรกรเนโครแมนเซอร์ ราชาปีศาจเอลริคกัดฟันกรอด เขาแอบมองภาพความร่วมมือที่น่าขันนี้ด้วยความอิจฉาปนหมั่นไส้ แต่ในขณะที่เซนกำลังจะก้มลงปิดร่องดินด้วยจอบ... จู่ๆ แผ่นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนต้นไม้รอบด้านโยกคลอน รอยแยกที่เกิดจากการถอนรากไม้ไม่ได้หยุดแค่การปรับพื้นที่ แต่มันกลับฉีกกว้างออก เผยให้เห็นกล่องเหล็กโบราณที่ฝังอยู่ใต้สุสานลึกที่สุด กล่องนั้นมีสัญลักษณ์ 'ตราประทับจอมมารผู้สูญหาย' ประทับอยู่ ซึ่งแสงสีแดงฉานกำลังพุ่งทะลุขึ้นสู่ฟากฟ้า ปลุกบางสิ่งที่ควรจะหลับใหลไปตลอดกาลให้ลืมตาตื่นขึ้นมาในสวนผักที่เพิ่งจะเริ่มปลูกได้เพียงไม่กี่แปลงเท่านั้น ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นของฟาร์มสุดวุ่นวายนี้ครับ - เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด