ทำไมปุ๋ยคอกถึงมีราคาแพง

“อย่าให้ไอ้แสงสีแดงนั่นไปโดนต้นแครอทของฉันเด็ดขาด! โบนี่! ใช้ร่างแกบังมันไว้เร็วเข้า!” เซนตวาดลั่นท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้ดินร่วนซุยใต้ฝ่าเท้าคล้ายจะกลายเป็นของเหลว เขาทิ้งจอบในมือลงพื้นอย่างไร้ความอาลัย ก่อนจะพุ่งตัวไปคว้ากระสอบปุ๋ยหมักที่ทำจากเศษซากกอบลินเน่าๆ มาคลุมทับรอยแยกที่กำลังคายออร่าสีเลือดออกมาอย่างบ้าคลั่ง โบนี่ โครงกระดูกผู้ซื่อสัตย์ในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีชมพูหวานแหวว ไม่รีรอช้า มันรีบพุ่งเข้ามาเอาตัวเข้าแลก กลางอกที่เป็นกระดูกซี่โครงถูกลำแสงสีแดงฉานยิงทะลุเป็นรูโหว่ แต่มันกลับไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัว กลับกัน มันหยิบหมวกฟางขึ้นมาสวมให้ตัวเองอย่างใจเย็นแล้วยืนตระหง่านราวกับยักษ์เฝ้าสวน “เจ้านาย... แสงนี่... มันทำให้พืชผักสั่น...” เสียงกึกกักจากขากรรไกรของโบนี่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงคำรามของผืนดิน เซนไม่ได้สนใจเรื่อง 'จอมมารผู้สูญหาย' ที่อยู่ในกล่องเหล็กนั่นเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาสนใจคือกลุ่มก้อนพลังงานสีแดงที่กำลังซึมเข้าสู่รากของต้นมะเขือเทศพันธุ์หายากที่เขาเพาะไว้ “ไอ้แสงบ้านี่มันเป็นเร่งปฏิกิริยาพลังงานด้านมืดชั้นดี...” เซนพึมพำ ดวงตาสีหม่นหรี่ลง เขาคว้าขวดแก้วเปล่าขึ้นมาเก็บตัวอย่างไอหมอกสีแดงที่พุ่งออกมา “ถ้าเอาไอ้นี่ไปผสมกับเศษซากมอนสเตอร์เลเวลสูง... เราก็ไม่ต้องง้อปุ๋ยเคมีราคาแพงจากร้านค้าในเกมอีกต่อไป” ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นจากรอยแยก กลบเสียงลมหายใจของเซนจนมิด “ไอ้สามัญชนชั้นต่ำ! เจ้ากล้าดียังไงมาเหยียบย่ำดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของจอมมารผู้นี้!” ร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬพุ่งทะยานออกมาจากกล่องเหล็กโบราณ ดาบในมือของเขาแผ่รังสีสังหารจนหญ้าในรัศมีสิบเมตรเหี่ยวเฉาในพริบตา เอลริค จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่ควรจะมาพร้อมกับกองทัพปีศาจกลับดูเล็กลีบลงทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าในแววตาของเซน “อ้อ... ตื่นแล้วเรอะ?” เซนถามเสียงเรียบ พร้อมกับถือจอบในมือแน่นขึ้น “พอดีเลย ฉันกำลังขาดแรงงานหมักปุ๋ยพอดี นายมาได้จังหวะเป๊ะ” เอลริคชะงัก ดาบในมือสั่นสะท้านเล็กน้อย “เจ้า... เจ้าบังอาจ! ข้าคือผู้ครองบัลลังก์แห่งความมืด! ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่าน—!” “โบนี่ สั่งสอนเขาที” โครงกระดูกในชุดผ้ากันเปื้อนพุ่งตัวด้วยความเร็วที่เหนือกว่าจอมมารไปหลายช่วงตัว มือกระดูกที่หยาบกร้านจากการขุดดินคว้าเข้าที่คอเสื้อของเอลริค ก่อนจะกดเขาสลงกับกองเศษซากมอนสเตอร์ที่เซนเตรียมไว้ทำปุ๋ย “หยุด! นี่มันอะไรกัน! กลิ่นอะไรเนี่ย... กลิ่นศพกอบลินผสมกับอึสไลม์งั้นรึ? เจ้าจะทำอะไรข้า!” เอลริคตะโกนลั่น ความเย่อหยิ่งมลายหายไปเหลือเพียงความตื่นตระหนกเมื่อเห็นเซนเดินถือถังผสมปุ๋ยเข้ามาใกล้ เซนอธิบายด้วยน้ำเสียงเหมือนครูสอนวิชาเคมี “รู้ไหมว่าทำไมปุ๋ยคอกถึงมีราคาแพงในตลาดมืด? เพราะมันต้องใช้พลังงานชีวิตที่เข้มข้นไงล่ะ จอมมารอย่างนายมีพลังเวทมหาศาล ถ้าเอามาเร่งปฏิกิริยาการย่อยสลายของเศษซากพวกนี้... รับรองว่าผักสวนครัวของฉันต้องโตเร็วกว่าปกติสิบเท่า” เขาราดของเหลวสีแดงที่เก็บได้จากรอยแยกใส่ลงไปในกองปุ๋ยทันที กลิ่นหอมประหลาดพุ่งกระจายออกมา มันไม่ใช่กลิ่นเหม็น แต่เป็นกลิ่นหอมหวลของพลังงานชีวิตที่เข้มข้นจนรากไม้รอบข้างเริ่มขยายตัวและเลื้อยเข้าพันธนาการแขนขาของเอลริคไว้แน่น “ถ้าข้าทำให้นาย... นายจะปล่อยข้าไปไหม?” เอลริคถามเสียงสั่น พยายามดิ้นรนแต่ยิ่งดิ้นรากมะเขือเทศก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น “ขึ้นอยู่กับว่าพรุ่งนี้มะเขือเทศของฉันจะรสชาติเป็นยังไง” เซนตอบพร้อมยิ้มมุมปาก “ถ้ามันหวานกรอบ นายอาจจะได้เป็นแค่หัวหน้าคนงาน แต่ถ้ามันไม่อร่อย... ฉันว่านายคงเหมาะกับการเป็นกระถางต้นไม้ถาวรนะ” เซนหันหลังกลับไปตรวจดูสภาพแปลงผักที่เสียหายจากรอยแยก โดยทิ้งให้จอมมารผู้เกรียงไกรนั่งจมกองปุ๋ยหมักด้วยความอดสู แต่ในจังหวะที่เซนเผลอ รอยแยกที่พื้นดินกลับไม่ได้ปิดสนิท แต่มันกลับขยายตัวขึ้นอีกครั้ง เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดังออกมาจากเบื้องลึกของดิน *“ในที่สุด... ข้าก็พบร่างภาชนะที่จะรองรับความแค้นของข้าได้เสียที...”* เซนหยุดชะงัก เขาไม่ได้หันกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แล่นปราดขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง เมื่อเงาในกองปุ๋ยหมักที่โบนี่กำลังคุมอยู่เริ่มขยับเขยื้อนเองได้โดยไม่ได้มาจากฝีมือของเอลริค และเงาประหลาดนั้น... กำลังเลื้อยขึ้นมาเกาะที่รองเท้าบูทของเขาท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ไม่มีใครคาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยในสวนผักสุดสยองของผมครับ! - เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด