การมาเยือนของเหล่าผู้เล่นหน้าใหม่

กลิ่นของมูลไส้เดือนผสมผงกระดูกป่นไม่ได้หอมชื่นใจนักสำหรับคนทั่วไป แต่มันคือกลิ่นแห่งความสำเร็จของเซน—หรืออย่างน้อยก็ควรจะเป็นเช่นนั้น หากว่าไอ้เงาประหลาดที่กำลังไต่ยั้วเยี้ยขึ้นมาพันข้อเท้าของเขาอยู่ตอนนี้ ไม่ได้ส่งเสียงหัวเราะคิกคักเหมือนผีเด็กในหนังเกรดบี "เอลริค... นายเล่นพิเรนทร์อะไรอีกเนี่ย" เซนถอนหายใจยาวพรืด เอี้ยวคอไปมองราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนนรก ที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่บนกองปุ๋ยหมัก สวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีชมพูหวานแหวว มือข้างหนึ่งถือพลั่ว อีกข้างถือคู่มือการหมักปุ๋ยชีวภาพเล่มหนาเตอะ เอลริคสะดุ้งโหยง โยนพลั่วทิ้งแล้วลุกขึ้นยืนชี้หน้าเขาด้วยความฉุนเฉียว "ข้าไม่ได้ทำ! เจ้าเห็นหน้าข้าไหมว่ายืนอยู่ตรงนี้? ข้าจะไปเล่นพิเรนทร์อะไรกับเศษดินโคลนโสโครกนี่ ข้าคือราชาปีศาจนะเว้ย!" ดวงตาของจอมมารเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง เมื่อเงาดังกล่าวไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่รองเท้าบูทของเซน แต่มันเริ่มรวมตัวกันเป็นก้อนกลมๆ สีดำสนิท ก่อนจะพองลมแล้วปูดโปนขึ้นมาเหมือนขนมปังยีสต์ที่กำลังขึ้นฟู ท่ามกลางเสียง *'ป๊อก!'* เบาๆ โบนี่ โครงกระดูกมือขวาผู้ซื่อสัตย์ รีบวิ่งเตาะแตะเข้ามาเอาผ้ากันเปื้อนซับเหงื่อ (ที่ไม่มีจริง) บนกะโหลกตัวเอง มันเอียงคอสงสัยแล้วยื่นกระดูกนิ้วไปจิ้มเจ้าก้อนสีดำนั้นทีหนึ่ง *ฟลุ่บ!* ก้อนเงาดังกล่าวแตกออกเป็นละอองสีม่วงเรืองแสง พร้อมกับร่างของบางสิ่งร่วงตุ้บลงมานอนแอ้งแม้งอยู่บนแปลงปลูกหัวผักกาดขาว "โอ๊ย! เจ็บชะมัด บักซี้ด! เกมบ้าอะไรเนี่ย ทำไมระบบเกิดใหม่ถึงพามาตกส้วมวะ!" เสียงโวยวายแสบแก้วหูสำเนียงวัยรุ่นยุค 2024 ดังขึ้น เซนกะพริบตาปริบๆ เอลริคหรี่ตามองด้วยความรังเกียจ ส่วนโบนี่เอarmสอดกอดอกแล้วทำท่าทางเหมือนผู้ตรวจการป่าไม้ บนพื้นดิน แปลงเกษตรอินทรีย์ที่เซนเพียรพยายามรดน้ำพรวนดินด้วยมานาธาตุความมืดผสมปุ๋ยหมักสูตรพิเศษ บัดนี้มีร่างของเด็กหนุ่มสวมชุดเริ่มต้นสีขาวสะอาดตา—สะอาดเกินไปจนน่าหมั่นไส้สำหรับคนทำสวน—กำลังดิ้นพรากๆ อยู่บนหัวผักกาดหัวโตเท่าโอ่งมังกร ผู้เล่นหน้าใหม่ เลเวล 1 เปรี๊ยบ เด็กหนุ่มคนนั้นดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วแสง มือไม้ปัดป่วนเสื้อผ้า หน้าตาตื่นตระหนกเหมือนคนเห็นผีกลางวันแสกๆ แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเซนที่มีกะโหลกศีรษะลอยอยู่รอบตัว สวมหมวกฟางเก่าๆ และมีราชาปีศาจแต่งชุดแม่บ้านยืนกอดอกถลึงตาใส่... เด็กหนุ่มอ้าปากค้าง ตาเหลือกค้างจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า สมองของเกมเมอร์มือใหม่คงกำลังประมวลผลไม่ทันระหว่างภาพของ 'เกมปลูกผักทำฟาร์มแนวสลอด' ที่โฆษณาไว้ในสตรีม กับ 'ภาพยนตร์สยองขวัญเกรดเอ' ที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ "เฮ้ย... เควสลับเหรอวะ?" เด็กหนุ่มพึมพำเสียงสั่น ถอยหลังกรูดจนไปสะดุดกับแปลงแครอทสีเลือด "ทำไม NPC หน้าตาน่ากลัวชะมัดวะเนี่ย! แล้วทำไม NPC ถึงมี HP เป็นหลอดสีแดงแปร๊ดแถมเขียนว่า *'ราชาปีศาจผู้ตกอับ'* ด้วยล่ะเฮ้ย!" เซนยกมือขึ้นกุมขมับ อาการปวดหัวตุบๆ แล่นริ้วขึ้นมาทันที นี่คือสิ่งที่เขากลัวที่สุด การที่พวกมนุษย์ผู้เล่นที่วันๆ เอาแต่สนใจเควส การเก็บเลเวล และการฆ่าฟัน จะหลงเข้ามาในดินแดนสันโดษของเขา "นี่นาย..." เซนพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ รอยยิ้มการค้าถูกปั้นขึ้นบนใบหน้า "ที่นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยน และฉันไม่ใช่ NPC แจกเควส... ที่นี่คือฟาร์มปลอดสารพิษ ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะให้โบนี่เอาปุ๋ยหมักยัดปากนาย" โบนี่ส่งเสียงก,อกแก๊กขู่ พร้อมกับยกถังน้ำรดแปลงผักที่บรรจุน้ำกรดอย่างดีขึ้นมาถือไว้เตรียมพร้อม ทว่า... เด็กหนุ่มเลเวล 1 กลับไม่ได้มีอาการหวาดกลัวตามที่เซนคาดหวังไว้แม้แต่น้อย ดวงตาของเขาฉายแววประกายวาววับแบบพวกเกมเมอร์สายฮาร์ดคอร์ที่เจอ 'Easter Egg' หายาก "NPC ไล่แปลว่ามีเนื้อเรื่องลับ!" เด็กหนุ่มร้องลั่นด้วยความตื่นเต้น พลางพุ่งเข้ามาคว้ามือเซนเขย่าไปมาอย่างแรงจนเซนแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง "พี่ชาย! ผมชื่อ 'นะโม' สายอาชีพนักรบฝึกหัด เลเวล 1 เพิ่งหลุดมาจากเมืองเริ่มต้น ผมยอมจ่ายทุกอย่างที่มีเพื่อเรียนสกิลจากพี่นะ! ปลูกผักยังไงให้ได้EXPเยอะขนาดนี้วะ เลเวลผมพุ่งพรวดตั้งแต่ตกลงมาตรงนี้เลย!" เซนก้มมองหลอดประสบการณ์ (XP) ที่ลอยอยู่เหนือหัวของนะโม มันกะพริบถี่ๆ และขยับขึ้นจาก 0 เป็น 15% เพียงเพราะเด็กนี่เหยียบลงไปบนแปลงหัวผักกาดที่รดด้วยมานาเนโครแมนเซอร์ เอลริคแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ฮึ! มนุษย์โง่เขลา เจ้ากล้าดียังไงมาแตะต้องตัวท่านเซน... อยากตายนักใช่ไหม ถึงได้เอาหน้ามาใกล้ตีนข้าขนาดนั้น" นะโมหันขวับไปมองเอลริค ตาเป็นประกายยิ่งกว่าเดิม "โอ้โห! บทบาทสมมติสมจริงชะมัด มีการ์ดบอสระดับบอสใหญ่เฝ้าแปลงผักด้วย ระบบเกมนี้โคตรลงทุนเลยว่ะ!" ชายหนุ่มหันกลับมาหาเซนแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที "ท่านอาจารย์! โปรดรับศิษย์คนนี้เป็นศิษย์ด้วยเถอะครับ ผมยอมเป็นทาสรับใช้ รดน้ำพรวนดิน ขุดดิน ขี้เกียจแค่ไหนก็ทำได้หมด ขอแค่ให้ผมได้ฟาร์มเวลในฟาร์มนี้ก็พอ!" เซนอ้าปากค้าง มองเด็กหนุ่มที่ทำท่าทางเหมือนตัวละครในอนิเมะกำลังขอร้องอาจารย์ฝึกวิชา ความสงบสุข สันโดษ และชีวิตเกษตรกรที่เขาเฝ้าฝันหา กำลังจะถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของไอ้เด็กสติหลุดคนนี้—ไม่ใช่แค่คนเดียวแน่ๆ เพราะในระบบเกมออนไลน์ ถ้ามีผู้เล่นคนหนึ่งหลุดเข้ามาได้... มันย่อมหมายถึงฝูงตั๊กแตน, เอ้ย, ฝูงผู้เล่นนับร้อยนับพันกำลังจะตามกลิ่นมาเร็วๆ นี้ "ออกไป..." เซนพูดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสสีนิลเริ่มมีประกายความมืดแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "ฉันบอกให้ออกไปจากฟาร์มของฉันซะ!" นะโมสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่า ราวกับมีภูเขาทั้งลูกมาทับไว้ รอยยิ้มทะล้นทะลวดเมื่อครู่แข็งค้างอยู่ในลำคอ ทว่า ก่อนที่เซนจะได้ออกคำสั่งให้โบนี่โยนเด็กนี่ออกนอกอาณาเขต เสียงเตือนระบบอันน่ารำคาญก็ดังขึ้นในหัวของเขา พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่ดังสะเทือนมาจากแนวป่าสนด้านหลังฟาร์ม *[ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบผู้เล่นกลุ่มใหญ่ (จำนวน 1,245 คน) กำลังเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้าม 'ฟาร์มมรณะของเนโครแมนเซอร์' เนื่องจากความผิดพลาดของเซิร์ฟเวอร์ย่อย!]* *[คำเตือน: ผู้เล่นทั้งหมดกำลังมุ่งหน้ามายังแปลงเกษตรของคุณด้วยความเข้าใจผิดว่าเป็น 'ดันเจี้ยนลับระดับแรร์']]* เซนชะงักค้าง มือที่กำลังจะหยิบเคียวเกี่ยวข้าวตกลงข้างลำตัว เอลริคเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี ส่วนโบนี่ก้มมองกระดูกขาตัวเองที่สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น นะโมที่นั่งคุกเข่าอยู่เงยหน้าขึ้นมองเซนด้วยรอยยิ้มกว้างที่ชวนให้รู้สึกอยากถีบส่งท้าย ก่อนที่เด็กหนุ่มจะตะโกนสุดเสียงไปทางแนวป่าที่ฝุ่นตลบอบอวล "เฮ้ยพวกเรา! ทางนี้เว้ย! ดันเจี้ยนลับของจริง ตบมอนสเตอร์แจกเวลกระจาย ยูทูบเบอร์มาทางนี้เร็ว!" และก่อนที่เซนจะทันได้เอ่ยคำด่าสักคำ... เงาร่างนับพันของเหล่าผู้เล่นเลเวล 1 ก็พุ่งทะลักทะลายทะลวงรั้วไม้ไผ่พังครืนลงมา ราวกับเขื่อนแตกที่กักเก็บน้ำมานานนับปี! ************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป่วนในแปลงผักของเซนนะครับตอนหน้ามาร่วมลุ้นกันว่าฟาร์มหัวผักกาดจะกลายเป็นสนามรบหรือสนามเด็กเล่น! - เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด