การเจรจาด้วยผักนึ่ง

"ถอยออกไปก่อนอาเธอร์ ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของผู้กล้าพวกนั้นจดจำกลิ่นสาบของพวกที่ชอบทำลายฟาร์มของฉัน" ผมเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งหยิบเอา ‘หัวไชเท้าปีศาจ’ ขนาดเท่าต้นขาขึ้นมาถือไว้ราวกับเป็นศาสตราศักดิ์สิทธิ์ ดวงตานับร้อยคู่บนกิ่งก้านต้นไม้ปีศาจจับจ้องมาที่พวกเรา แสงสีม่วงหม่นจากดวงตานั้นกดดันจนอากาศรอบข้างหนักอึ้ง อาเธอร์ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เขากำดาบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "เซน... นายจะทำบ้าอะไร? นั่นมันผู้กล้าในตำนานนะ! พลังกดดันระดับนี้ต่อให้รวมพลังพวกเราทั้งกองทัพก็ไม่อาจเทียบได้!" อาเธอร์ตะโกนแทรกความเงียบที่น่าอึดอัด ผมไม่ตอบ แต่หันไปพยักหน้าให้โบนี่ เจ้าโครงกระดูกในผ้ากันเปื้อนสีชมพูตัวเก่งรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหลังกระท่อม ก่อนจะกลับมาพร้อมกับซึ้งนึ่งไม้ไผ่ที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลของสมุนไพรและผักสดฉุนกึ๊กออกมา เจ้าโบนี่วางมันลงตรงหน้าต้นไม้ปีศาจอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปรนนิบัติราชา ราชาปีศาจเอลริคที่ยืนกอดอกดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ แค่นหัวเราะในลำคอ "เจ้าคิดจะใช้ผักนึ่งพวกนี้สยบจิตวิญญาณนักรบที่เคียดแค้นมานับร้อยปีงั้นรึ? เจ้ามันเสียสติไปแล้ว เซน!" ผมไม่ได้หันไปมองเอลริค สายตาผมจดจ่ออยู่ที่กิ่งก้านของต้นไม้ที่เริ่มขยับไหว เสียงลั่นเปรี๊ยะของเปลือกไม้ฟังดูเหมือนกระดูกที่กำลังบดเคี้ยวอะไรบางอย่าง "ผู้กล้าก็คือคนครับเอลริค และคนที่ตายไปแล้วโดยไม่ได้รับความสุขทางกาย ก็มักจะหิวโหยในสิ่งที่เรียกว่า 'รสสัมผัสแห่งชีวิต' มากกว่าความแค้นเสมอ" ผมเปิดฝาซึ้งออก ไอน้ำร้อนพวยพุ่งขึ้นเป็นสาย กลิ่นหวานละมุนของผักนึ่งสุกกำลังดีอบอวลไปทั่วบริเวณ ดวงตานับร้อยคู่นั้นหยุดชะงัก การสั่นไหวของกิ่งก้านค่อยๆ สงบลง ความกดดันที่เคยบีบคั้นหน้าอกเริ่มเบาบางลง ผมก้าวเข้าไปใกล้ต้นไม้นั้นทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว "พวกท่านเหนื่อยมามากพอแล้ว การต่อสู้มันจบลงตั้งแต่ร้อยปีก่อน สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความหิว... และความโดดเดี่ยว ลองชิมดูสิครับ ผักจากฟาร์มที่ผมตั้งใจปลูกด้วยมานาบริสุทธิ์ ไม่ใช่ความเกลียดชังของจอมมารหรือความทะเยอทะยานของผู้กล้า" ท่ามกลางความเงียบงัน กิ่งไม้กิ่งหนึ่งที่ใกล้ที่สุดค่อยๆ ลดระดับลงมา ดวงตาบนกิ่งนั้นหรี่ลง ราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์ไอระเหยที่ลอยขึ้นมา ทันใดนั้น รากไม้ใต้ดินก็ค่อยๆ เลื้อยออกมาอย่างช้าๆ แล้วหยิบชิ้นหัวไชเท้าขึ้นไปอย่างแผ่วเบา อาเธอร์อ้าปากค้าง เอลริคเองก็ชะงักค้างไปเหมือนกัน "มัน... มันกำลังกิน?" อาเธอร์พึมพำ ผมยิ้มบางๆ แล้วหันไปหยิบตะกร้าผักที่เตรียมไว้อีกชุด ส่งให้เอลริค "ยืนดูเฉยๆ มันไม่ช่วยให้พืชผักโตหรอกนะเอลริค ช่วยหยิบผักชีล้อมนี่ไปวางไว้รอบๆ รากต้นไม้ที ความหอมของมันจะช่วยปลอบประโลมวิญญาณได้ดีกว่าดาบเล่มไหนในโลก" เอลริครับตะกร้ามาด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ เขาดูเหมือนอยากจะเถียง แต่เมื่อเห็นสายตาที่ไร้ความหวาดกลัวของผม เขาก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย การกระทำของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังก้มๆ เงยๆ วางผักรอบต้นไม้ปีศาจท่ามกลางสายตาของวิญญาณผู้กล้า เป็นภาพที่ตลกและขัดแย้งที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ทว่า ทันใดนั้นเอง พื้นดินก็เกิดการสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ ไม่ใช่จากต้นไม้ปีศาจ แต่มาจาก 'ภายนอก' รั้วฟาร์ม! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับกำแพงรั้วไม้ที่ผมเพิ่งซ่อมเสร็จพังทลายลงมา ร่างของอัศวินในชุดเกราะสีเงินวาววับกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา พร้อมกับตราสัญลักษณ์ที่ผมคุ้นตาดีว่าเป็นของ 'ศาสนจักรแห่งแสง' ผู้นำขบวนคือชายหนุ่มที่ถือหอกเล่มยาว ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตมาดร้าย "เจอตัวแล้ว... เนโครแมนเซอร์นอกคอก! และเจ้าจอมมาร!" ชายคนนั้นตวาดลั่น พร้อมกับชี้หอกมาที่ผม "พวกเรามาเพื่อชำระล้างบาปนี้!" ผมถอนหายใจยาว พลางมองดูซึ้งผักนึ่งที่ยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง แล้วหันไปมองเอลริคที่กำลังถือผักชีล้อมค้างอยู่กลางอากาศ "เอลริคครับ..." ผมเอ่ยเสียงเรียบ "ดูเหมือนว่าอาหารมื้อนี้คงต้องมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะด้วยเสียแล้วล่ะ" เอลริคแสยะยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความกระหายการต่อสู้ "ข้ากำลังเบื่อกับการทำสวนอยู่พอดี... เจ้าหนุ่มนั่น เหมาะจะเป็นปุ๋ยชั้นดีให้ต้นไม้ของเจ้าไหมล่ะ เซน?" ก่อนที่ผมจะได้ตอบ ร่างของวิญญาณผู้กล้าที่เพิ่งกินผักนึ่งไปเมื่อครู่ ก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป ดวงตาที่เคยเป็นสีม่วงหม่นกลับกลายเป็นสีทองสว่างจ้า กิ่งก้านไม้สั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะดีดตัวเข้าหาเหล่าอัศวินที่บุกเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่น่าจะเป็นไปได้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางในฟาร์มอันแสนวุ่นวายนี้ด้วยกันนะครับ!