ความขัดแย้งกับกิลด์ผู้กล้า

กลิ่นของดินชื้นและกลิ่นไอมรณะจากซากโคลนที่เพิ่งถูกพลิกฟื้นยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้วของผมครับ ดวงตานับร้อยคู่ที่ลืมขึ้นในแปลงเกษตรเมื่อครู่ ไม่ใช่ภาพหลอนจากความเหนื่อยล้า แต่มันคือสิ่งยืนยันว่าระบบ "การเกษตรสายมืด" ที่ผมทุ่มเทแรงกายแรงใจพัฒนามาตลอดหลายเดือน กำลังทำงานผิดเพี้ยนไปจากสมมติฐานทางเวทมนตร์อย่างสิ้นเชิง "นายท่านขอรับ... ฟักทองแปลงที่สาม... มันกำลังส่งเสียงหัวเราะครับ" เสียงก๊อกแก๊กของโครงกระดูกสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูสดใสอย่าง "โบนี่" ดังขึ้นทำลายความเงียบ มันชี้ไปยังแปลงพืชผลออร์แกนิกที่ผมเพิ่งใช้มานาปลุกเสกเมื่อคืนนี้ แทนที่จะเป็นผลผลิตสีส้มอวบอิ่มตามมาตรฐานการส่งออกของสมาคมเกษตรกรดันเจี้ยน สิ่งที่โผล่ขึ้นมาจากดินกลับเป็นหัวกะโหลกติดหนวดเคราเฟื่องฟู และที่สำคัญ... มันกำลังขยับปากหาวหวอดๆ พร้อมกับบ่นเรื่องโรคปวดหลัง ผมถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ พลางปัดเศษดินออกจากเสื้อคลุมนักเวทที่ตอนนี้มีคราบปุ๋ยคอกติดอยู่ครึ่งหนึ่ง นี่คือผลลัพธ์ของการคำนวณมานาผิดพลาดไปเพียงแค่ 0.05 หน่วยในช่วงพระจันทร์เต็มดวงเมื่อวานนี้ครับ "ช่างมันก่อนเถอะโบนี่... เก็บกวาดแปลงนี้ให้เรียบร้อย อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด โดยเฉพาะพวกสมาคม... เดี๋ยวนะ นั่นเสียงอะไร?" ผมชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินกลับกระท่อม เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเป็นจังหวะจากระยะไกล แรงสั่นสะเทือนนั้นหนักหน่วงและทรงพลังเกินกว่าจะเป็นฝูงหมูป่ากลายพันธุ์ทั่วไป มันคือฝีเท้าของกองทหารม้าหนักที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี และที่สำคัญที่สุด... มีการปลุกพลังเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองอาณาเขตเคลื่อนที่เข้ามาล้อมรอบฟาร์มของผมไว้หมดแล้ว *ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!* เสียงเกราะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประตูรั้วไม้ไผ่ที่ผมเพิ่งซ่อมแซมเสร็จเมื่อวานถูกเตะกระเด็นหลุดจากบานด้วยแรงมหาศาล ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างในชุดเกราะสีเงินวาววับแกะสลักด้วยลวดลายรูปดวงอาทิตย์และกางเขนศักดิ์สิทธิ์จะก้าวเข้ามา ผู้นำขบวนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... "อาร์เทอร์" ผู้กล้าแห่งอาณาจักรลูเมน ผู้ได้รับฉายาว่า "ดาบแห่งแสงสว่างพิสุทธิ์" เส้นผมสีทองสะท้อนกับแสงแดดยามสาย ดวงตาสีฟ้าคมกริบจ้องมองมาที่ผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจระคนหวาดระแวง ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือของเขาเปล่งแสงสีขาวเจิดจ้าจนผมต้องหรี่ตามองด้วยความรำคาญใจ "เจอตัวแล้ว... จอมมารเซน!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังตะโกนก้องจนนกในไร่บินหนีเตลิด อาร์เทอร์ชี้ปลายดาบมาที่หน้าจมูกของผมโดยไม่เว้นระยะห่างให้พูดคุย ทหารราบด้านหลังนับร้อยนายต่างชูโล่และหอกพุ่งเข้ามาปิดล้อมทุกเส้นทางหนีอย่างเป็นระบบ ผมกะพริบตาปริบๆ ก้มลงมองตัวเองที่สวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ทับเสื้อคลุมนักเวท และในมือยังถือเสียมขุดดินขึ้นสนิมอยู่เลยครับ "เอ่อ... ท่านผู้กล้าครับ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพและใจเย็นที่สุด พยายามผายมือให้ดูเป็นมิตร "ถ้าจะกรุณา ช่วยช่วยถอยหลังจากแปลงปลูกแครอทออร์แกนิกของผมไปสักสามก้าวได้ไหมครับ? รองเท้าเกราะเหล็กของท่านเหยียบลงไปบนปุ๋ยหมักสูตรพิเศษที่ผมใช้เวลาหมักถึงสามเดือนเต็ม... มันเสียหายหมดแล้วนะครับ" อาร์เทอร์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เขามองไปรอบๆ บริเวณฟาร์มที่มีทั้งซโครงกระดูกกำลังรดน้ำต้นไม้ หุ่นไล่กาที่หน้าตาคล้ายปีศาจระดับสูง และซากศพมอนสเตอร์ที่ถูกนำมาทำเป็นปูนปั้นประดับสวน "เลิกเสแสร้งได้แล้ว! ปีศาจชั่วช้า!" อาร์เทอร์คำรามลั่น "สายลับของเราสืบทราบมานานแล้วว่า ดินแดนรกร้างแห่งนี้แท้จริงแล้วคือ 'ฐานทัพลับของจอมมาร' ที่ใช้เพาะ พันธุ์กองtoทัพอันเดดเพื่อเตรียมทำลายล้างมนุษยชาติ! และหลักฐานก็อยู่ตรงหน้า... เจ้ากำลังใช้เวทมนตร์ต้องห้ามคืนชีพให้เหล่าซากศพ เพื่อรอวันยกพลขึ้นบกใช่ไหม!" ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความเหนื่อยล้าจากการทำสวนตลอดทั้งคืนพุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด "ท่านผู้กล้าครับ... สมองของท่านโดนรังสีจากดาบศักดิ์สิทธิ์เผา จนเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่าครับ?" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความกลัว "นี่มันคือ 'ระบบเกษตรกรรมเนโครแมนเซอร์' ต่างหากครับ ซากพวกนี้ไม่ได้เอาไว้ทำสงคราม... ผมเอามาช่วยพรวนดิน ขุดหลุม และกำจัดแมลงศัตรูพืชต่างหาก โบนี่! ลองโชว์สกิลเก็บเกี่ยวให้ท่านผู้กล้าดูหน่อยสิ" โบนี่พยักหน้ารัวๆ มันรีบหยิบตะกร้าสานเดินเข้าไปหาต้นกะหล่ำปลีขนาดเท่าอ่างล้างหน้า แล้วใช้มือกระดูกที่แข็งแรงถอนหัวกะหล่ำปลีขึ้นมาอย่างนิ่มนวล พร้อมทั้งโค้งคำนับให้อาร์เทอร์อย่างนอบน้อมตามมารยาทชาวสวนที่ดี ภาพโครงกระดูกถือผักกะหล่ำปลีโค้งคำนับผู้กล้า... ทำให้ทหารแนวหลังบางคนถึงกับอ้าปากค้างจนแมลงวันแทียบ แต่อาร์เทอร์กลับหน้าดำคร่ำเครียด เขาคิดว่านี่คือการเยาะเย้ยและจิตวิทยาขั้นสูงของจอมมาร "ไม่ต้องมาทำเป็นไขสือ!" อาร์เทอร์ตวาดลั่น ประกายแสงจากดาบศักดิ์สิทธิ์สว่างวาบจนแสบตา "พลังความมืดที่แผ่ออกมาจากใต้ดินเมื่อคืนนี้ สั่นสะเทือนไปถึงวิหารหลวงแห่งลูเมน! นักบวชชั้นสูงตรวจสอบแล้วยืนยันตรงกันว่า มันคือคลื่นพลังงานของจอมมารผู้ที่จะมาทำลายล้างโลกอย่างแน่นอน เจ้าจะปฏิเสธอย่างไรก็ไม่พ้นผิดหรอก!" ผมเงียบไปชั่วขณะ สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว *อ๋อ... ไอ้คลื่นพลังงานเมื่อคืนสินะ* มันคือตอนที่ผมทดลองใช้มานากระตุ้นเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีวิญญาณ แล้วดันเผลอใส่ปุ๋ยเร่งโตเกินขนาดจนมันระเบิดใต้ดินต่างหาก ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับวันสิ้นโลกเลยสักนิดครับ! ทำไมพวกมนุษย์ถึงชอบคิดอะไรเกินจริงกันอยู่เรื่อยนะ "ถ้าผมบอกว่านั่นแค่ปุ๋ยสูตรระเบิด... เอ๊ย ปุ๋ยอินทรีย์ธรรมดา ท่านจะเชื่อไหมครับ?" ผมถามเสียงเรียบ พร้อมกับค่อยๆ วางเสียมลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้เป็นการยั่วยุ "จับกุมตัวจอมมารเซนไว้! ใครขัดขวาง... ฆ่าได้ทันที!" อาร์เทอร์ไม่รอฟังคำอธิบายอีกต่อไป เขายกดาบชี้ฟ้า ทหารนับร้อยนายพุ่งเข้าประชิดตัวผมพร้อมกันในเสี้ยววินาที แรงกดดันจากเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์แผ่ซ่านจนพื้นดินรอบตัวผมเริ่มแตกร้าว ผมยืนมองกองทหารที่ดาหน้าเข้ามาด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ผมเหลือบไปเห็นบางสิ่งกำลังขยับอยู่ใต้แปลงปลูกมะเขือเทศด้านหลัง นั่นไม่ใช่ซากโครงกระดูกธรรมดา... แต่เป็น "เงาสีดำทมิฬ" ที่มีรูปร่างคล้ายคลึงกับผมทุกประการ มันกำลังค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากใต้ดิน พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะแหลมสูงที่ก้องกังวานอยู่ในหัวของผมโดยตรง *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบตัวตนที่แท้จริงของ 'เซน (ร่างต้นกำเนิด)' ภายในอาณาเขตฟาร์ม] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: 'การเผชิญหน้าระหว่างเงาและร่างจริง' เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [คำเตือน: หากท่านถูกจับกุมโดยกิลด์ผู้กล้าในขณะที่ร่างเงายังไม่ถูกผนึก โลกนี้จะเข้าสู่สภาวะ 'วันสิ้นโลก' ทันทีในอีก 3... 2...] -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" เสมอมานะครับ!