การโจมตีจากกองทัพปีศาจ

"ถ้าพวกเจ้ายังเดินเหยียบแปลงกะหล่ำปลีชั้นดีของข้าอีกแค่ก้าวเดียว... ข้าจะส่งพวกมันไปช่วยขุดดินแปลงถัดไปในสภาพไร้หัวใจจริงๆ ด้วยนะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะเต็มไปด้วยความตึงเครียดของสมรภูมิรบ เซนยืนเอามือซ้ายไขว้หลัง มือขวาถือเสียมขุดดินด้ามยาวที่เปื้อนเศษปุ๋ยหมัก ดวงตาคู่คมกริบมองตรงไปยังกองทัพอสูรเบื้องหน้าด้วยแววตาเอือระอา มากกว่าความหวาดกลัว รอบกายของเขาในรัศมีร้อยเมตร บัดนี้ถูกย้อมด้วยบรรยากาศสีม่วงคล้ำของไอมารที่พวยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน กองทัพปีศาจระดับสูงนับร้อยชีวิตจากแดนนรกภูมิ พร้อมด้วยแม่ทัพอสูรเกราะดำนาม 'โกรอกซ์' ผู้มีเขาสתอดยาวโค้งและกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันรุนแรง ยืนล้อมรอบฟาร์มรกร้างที่บัดนี้กลายเป็นแปลงเกษตรเวทมนตร์อันอุดมสมบูรณ์ไปเสียแล้ว โกรอกซ์แค่นหัวเราะเสียงดังจนแผ่นดินสะเทือน เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและกระหายเลือด มันก้าวเท้าเข้าหาเซนโดยไม่เกรงกลัวคำเตือนแม้แต่น้อย "สามหยิ่งนัก เจ้ามนุษย์จอมปลอม! กล้าดียังไงถึงลักพาตัวองค์ชายเอลริค... ผู้สืบทอดบัลลังก์จอมมารอัน The Ultimate แห่งความมืดมิด ไปเป็นทาสกรรมกรอยู่ในฟาร์มชั้นต่ำเช่นนี้! จงคุกเข่าแล้วส่งตัวองค์ชายคืนมาซะ มิฉะนั้นข้าจะเผาแปลงผักของเจ้าให้กลายเป็นจุล ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน!" เซนถอนหายใจยาวนาน เขาปัดเศษดินออกจากคมเสียมอย่างใจเย็น ก่อนจะเบนสายตาไปยังมุมหนึ่งของโรงเรือนเพาะชำ ที่ซึ่งร่างของ 'เอลริค' ราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ (ในอดีต) กำลังสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหวว กำลังงละมุลละม่อมอยู่กับการพลิกกองปุ๋ยหมักมูลไส้เวทมนตร์ด้วยสีหน้าเหงื่อตกและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาต่อตารางนิ้วของแปลงผัก "เจ้าโกรอกซ์... ไอ้งั่งเอ้ย!" เอลริคตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจเมื่อเห็นกองทัพของตนเองบุกมา "ใครใช้ให้แกบุกมาตอนนี้วะ! ข้ากำลังจะเรียนรู้วิธีการหมักปุ๋ยสูตรลับขั้นเทพจากท่านเซนอยู่แล้วเชียงนะโว้ย!" โกรอกซ์ชะงักกึก ดวงตาสสีแดงฉานกะพริบปริบๆ ด้วยความงุนงง มันอุตส่าห์วางแผนกลยุทธ์สามเดือนเต็ม ระดมพลกองโจรปีศาจฝีมือฉกาจเพื่อฝ่ามิติเข้ามาชิงตัวองค์ชายกลับไปกู้บัลลังก์ แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นองค์ชายของมันกำลังใช้มือเปล่าคลุกเคล้าขี้เลื่อยกับเศษใบไม้ผุด้วยความตั้งอกตั้งใจ แถมยังดูเคารพยำเกรงมนุษย์ชาวสวนคนนี้ยิ่งกว่าพ่อแท้ๆ เสียอีก "องค์... องค์ชายครับ?" โกรอกซ์ละล่ำละลักถาม น้ำเสียงที่เคยดุดันเริ่มสั่นพร่า "ท่านโดนมันร่ายมนตร์สะกดจิตขั้นสูงหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ? ทำไมท่านถึงไปคลุกอยู่กับพวกปุ๋ยหมักน่าเกลียดพวกนั้นล่ะครับ กลับนรกกับพวกเราเถอะ!" "เงียบไปเลยนะ! แกไม่รู้หรอกว่าดินร่วนซุยที่นี่มันมีค่าแค่ไหน!" เอลริคตวาดกลับหน้าดำคร่ำเครียด "ถ้าข้ากลับไปตอนนี้ ข้าก็เป็นได้แค่จอมมารกระจอกๆ ที่วันๆ เอาแต่คิดจะครองโลกโดยไม่มีผลผลิตทางการเกษตรมารองรับความมั่นคงทางอาหาร! อยู่ที่นี่ข้าได้กินสลัดออร์แกนิกทุกมื้อ แถมยังได้เรียนรู้เวทมนตร์เนโครแมนเซอร์ประยุกต์กับการเร่งโตของพืชผล... มันยอดเยี่ยมกว่าบัลลังก์กระดูกบ้าบอพวกนั้นตั้งเยอะ!" เซนยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาเอามือลูบคางอย่างใช้ความคิด พลางเหลือบมอง 'โบนี่' โครงกระดูกผู้ซื่อสัตย์ที่ตอนนี้สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูเข้าชุดกัน กำลังยืนถือช้อนพรวนดินขนาดใหญ่ทำท่าทางข่มขู่กองทัพปีศาจด้วยการเอาด้ามช้อนเคาะกับกะโหลกตัวเองก๊อกๆ เป็นจังหวะเพลงชวนขัน บรรยากาศที่ควรจะนองเลือดกลับเต็มไปด้วยความอึมครึมที่น่าประหลาด โกรอกซ์กัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปฏิรูปความคิดจากองค์ชายผู้เลินเล่อ มันยกดาบยักษ์ขึ้นชี้หน้าเซน "ถ้าเช่นนั้น... ข้าคงต้องกวาดล้างทั้งฟาร์มและสังหารเจ้ามนุษย์จอมเชิดโครงกระดูกนี่เสีย เพื่อดึงสติองค์ชายกลับมา! ทหารปีศาจทุกนาย จงทำลายแปลงเกษตรนี้ให้ราบคาบ!" สิ้นเสียงคำราม กองทัพปีศาจนับร้อยพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกันราวกับคลื่นมืดมิด แผ่นดินสั่นสะเทือน ไอความร้อนและกลิ่นอายกำมะถันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ แรงกดดันระดับแม่ทัพอสูรทำให้ยอดหญ้าในรัศมีสิบเมตรล้มราบเป็นหน้ากลอง เซนไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีไปไหน เขาเพียงแต่ปักด้ามเสียมลงไปบนพื้นดินเบาๆ ทว่ามั่นคง "พวกเจ้านี่นะ... ไม่รู้จักเคารพผลงานของหยาดเหงื่อแรงงานเอาเสียเลย" ดวงตาสีฟ้าครามของเซนเปล่งประกายแสงสีนวลวับวาว พลังเวทมนตร์เนโครแมนเซอร์สายบริสุทธิ์ที่ถูกดัดแปลงมาเพื่อการเกษตรโดยเฉพาะ แผ่พุ่งลงสู่รากพืชใต้ดิน รัศมียาวไกลสุดสายตา กรอบแกรบ... ครืนนน! พื้นดินบริเวณรอบแปลงกะหล่ำปลีและแปลงแครอทสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะแผ่นดินไหว แต่เป็นเพราะซากโครงกระดูกของสัตว์อสูรและมอนสเตอร์นับพันตัวที่เซนฝังไว้เป็นปุ๋ยอินทรีย์มาตลอดหลายเดือน... บัดนี้พวกมันกำลังลุกฮือขึ้นมา! ทว่า พวกมันไม่ใช่โครงกระดูกถือดาบหรือโล่แบบที่กองทัพปีศาจคาดคิด... โครงกระดูกของมอนสเตอร์เหล่านั้นสวมหมวกฟาง บ้างก็ถือซ้อมเคียวเกี่ยวข้าว บ้างก็ถือบัวรดน้ำขนาดมหึมา ดวงตาสีฟ้าเพลิงในเบ้ากะโหลกส่องประกายด้วยความมุ่งมั่นในการปกป้องผลผลิต "โบนี่ จัดการแยกประเภทศัตรูออกเป็นสองกองนะ... กองไหนใช้ทำปุ๋ยหมักชั้นดี กองไหนใช้ทำปุ๋ยฟอสเฟตราคาถูก แยกให้ชัดเจนด้วยล่ะ" เซนเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อย "กรร...!" โบนี่ส่งเสียงรับคำในลำคออย่างกระตือรือร้น ก่อนจะพุ่งทะยานนำกองทัพโครงกระดูกชาวนาเข้าปะทะกับกองทัพปีศาจอย่างดุเดือด ภาพการต่อสู้ระหว่างอสูรนรกผู้โหดเหี้ยมกับโครงกระดูกที่สวมผ้ากันเปื้อนและหมวกฟาง ดำเนินไปท่ามกลางเสียงเอะอะมะเทิ่งและเสียงหัวเราะคิกคักของเอลริคที่คอยเชียร์อยู่ข้างสนาม โกรอกซ์ตวัดดาบฟันโครงกระดูกตัวหนึ่งจนกระเด็น แต่มันก็ลุกขึ้นมาปัดฝุ่นแล้วใช้ช้อนพรวนดินเคาะหัวมันกลับอย่างแม่นยำ ความโกลาหลระดับมหภาคทำให้สนามรบกลายเป็นสนามเกษตรกรกลายพันธุ์ไปโดยปริยาย แต่ทว่า... ในจังหวะที่การต่อสู้กำลังชุลมุนถึงขีดสุดนั้นเอง *ฉับพลัน!* ไอหมอกสีดำทมิฬที่หนาแน่นผิดปกติก็พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกมิติเบื้องหลังกองทัพปีศาจ ท้องฟ้าที่เคยสดใสในยามบ่ายกลับถูกย้อมด้วยสีเลือดอย่างฉับพลัน กลิ่นอายความกดดันระดับที่ทำให้แม้แต่เซนยังต้องขมวดคิ้วมุ่น แผ่ซ่านกดทับลงมาจนทุกสรรพสิ่งในฟาร์มหยุดชะงัก เงาร่างมหึมาของใครบางคนก้าวเท้าออกมาจากรอยแยกนั้น... ร่างที่สูงสง่าสวมชุดเกราะทองคำดำโบราณ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนภายใต้หน้ากากเหล็กสลักลวดลายอสูรโบราณ และที่สำคัญที่สุด... พลังเวทมนตร์มืดที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้น รุนแรงเสียจนเมล็ดพันธุ์ในมือของเอลริคหล่นร่วงลงสู่พื้นดิน โกรอกซ์และเหล่าปีศาจทั้งหมดทรุดตัวลงคุกเข่าทันทีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พร้อมใจกันเปล่งเสียงกึกก้อง "ท่าน... ท่านมหาจอมมารอเวจี! เสด็จมาด้วยพระองค์เองเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ!" เซนค่อยๆ ดึงเสียมขึ้นจากดิน เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญด้วยแววตาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจังเป็นครั้งแรก ขณะที่บุคคลปริศนาภายใต้หน้ากากเหล็กนั้นก้าวเท้าเข้ามาใกล้แปลงผักช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเสียดแทงหัวใจ "เจอตัวสักที... ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของข้า และ... ไอ้คนที่บังaniกล้าเอาพลังแห่งความตายมาปลูกผักกาดขาวเนี่ยนะ" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่แวะมาร่วมปลูกผักและลุ้นระทึกไปกับกองทัพโครงกระดูกชาวนาในตอนนี้นะครับ!