จุดเริ่มต้นของความวุ่นวายใหม่

"เธออ่านไม่ผิดหรอก มีนา... นั่นมันอีเมลจากหัวเรือใหญ่แห่ง 'Brand X' เลยนะ" เสียงของธันวาหลุดลอดออกมาจากลำคอแห้งผาก ใบหน้าที่ปกติมักจะประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทและแววตาทะเล้น ตอนนี้กลับไร้สีเลือดสิ้นเชิง ดวงตาคมกวาดมองข้อความภาษาอังกฤษบนหน้าจอแท็บเล็ตซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าข้อความเชิญชวนมูลค่ามหาศาลนี้จะเป็นความจริง มีนายืนนิ่งค้างเติ่งอยู่กับที่ราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว อุณหภูมิรอบตัวเหมือนลดฮวบลงจนติดลบ สมองที่ปกติประมวลผลเร็วยิ่งกว่าไวรัสคอมพิวเตอร์ กลับหยุดทำงานกะทันหัน เธออ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา มือเรียวที่กำปากกาอยู่สั่นระริกเล็กน้อย เพจติวหนังสือเล็กๆ ของพวกเขาที่เคยมีคนกดไลก์แค่หลักร้อย ผ่านการปะทะฝีปาก โบ๊ะบ๊ะ และยัดเยียดความรู้ฟิสิกส์ผสมสังคมศาสตร์จนกลายเป็นไวรัล วันนี้กลับเตะตากลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ระดับประเทศเข้าอย่างจัง "นะ... นายไม่ได้โดนแฮกใช่มั้ยธันวา?" มีนาสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เรียกสติตัวเองกลับมาก่อนจะโวยวายเสียงดังลั่นห้อง "เช็กอีเมลดีๆ นะ! นี่มันไม่ใช่พวกมิจฉาชีพส่งลิงก์ดูดเงินแน่เหรอ หรือว่าพวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์พัฒนาการมาในรูปแบบสปอนเซอร์แคมเปญแล้วเนี่ย!" "มิจฉาชีพบ้าอะไรจะมีโดเมนอีเมลตรงเป๊ะกับสำนักงานใหญ่ขนาดนี้ล่ะครับคุณติวเตอร์" ธันวาถอนหายใจยาวเหยียด พยายามดึงความกวนประสาทกลับมากลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในใจ "แล้วอีกอย่าง ต่อให้มิจฉาชีพจะฉลาดล้ำแค่ไหน ก็คงไม่ลงทุนจ้างอินฟลูเอนเซอร์โนเนมอย่างเราไปบรรยายโปรJectใหญ่ระดับประเทศหรอกนะ" "แล้วมันเรื่องอะไรเล่า! ทำไมจู่ๆ ถึงส่งจดหมายเชิญมาร่วมแคมเปญ 'Sci-Social Festival' ได้ล่ะ" มีนารีบพุ่งเข้าไปแย่งแท็บเล็ตจากมือหนา ดวงตากลมโตไล่อ่านทีละบรรทัดอย่างละเอียดถี่ถ้วน สมองเริ่มคำนวณผลได้ผลเสียตามประสาติวเตอร์สายบริหารจัดการ "นี่มันงานมหกรรมวิทยาศาสตร์และสังคมที่ใหญ่ที่สุดแห่งปีเลยนะธันวา! ศิลปิน ดารา เพจดังระดับท็อปเท็นถูกดึงตัวไปหมด แล้วทำไม... เพจเราถึงได้รับเลือก?" ธันวาเงยหน้ามองคู่หูขี้โวยวาย รอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคยเริ่มกลับมาปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา แม้ในใจจะยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะก็ตาม "ก็เพราะความต่างไงครับ... เสน่ห์ของแรงดึงดูดระหว่างขั้วตรงข้าม เหมือนที่ฟิสิกส์บอกไว้ว่า ประจุต่างกันย่อมดึงดูดเข้าหากัน เธอกับผม ตัวแทนของสังคมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยมนุษยสัมพันธ์ กับฟิสิกส์ที่แข็งกระด้างแต่เร้าใจ พอเอามายำรวมกัน มันเลยเกิดปฏิกิริยาฟิวชันระเบิดตู้มกลางโซเชียลยังไงล่ะครับ" "ยังจะมีอารมณ์มาเล่นมุกฟิสิกส์อีกนะนายคนนี้นี่!" มีนากลอกตาขึ้นฟ้าแต่ไม่วายอมยิ้มออกมานิดๆ อย่างปิดไม่มิด "นี่เรากำลังพูดถึงงานใหญ่ที่มีสปอนเซอร์หนุนหลังมหาศาล มีสัญญาระยะยาว และ... และถ้าเกิดเราทำพังขึ้นมา ชื่อเสียงที่สะสมมาทั้งหมดจะพังทลายลงในพริบตาเลยนะ นายไม่กลัวเลยรึไง" "กลัวสครับ... กลัวว่าถ้าตอบตกลงไปแล้ว เธออาจจะเหนื่อยจนเป็นลมคาไลฟ์สดซะก่อน" ธันวาตอบเสียงนุ่ม แววตาที่มองตรงมามีความห่วงใยเจืออยู่เต็มเปี่ยมอย่างปิดไม่มิด "แต่ถ้าถามว่าอยากทำไหม... ผมบอกได้เลยว่า อยากสิครับ เพราะงานนี้ไม่ได้หมายถึงแค่ชื่อเสียงของเพจเรา แต่มันคือโอกาสที่เราจะได้พิสูจน์ว่า 'สาระความรู้' มันสนุกและเข้าถึงทุกคนได้จริงๆ นะครับ" คำพูดจริงจังปนอบอุ่นของธันวาทำให้มีนาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง เธอคุ้นชินกับการต่อปากต่อคำ การเถียงกันเรื่องสูตรคำนวณกับเรื่องรอบตัว จนเกือบลืมไปว่า... ภายใต้ความกวนประสาทของพ่อหนุ่มนักฟิสิกส์คนนี้ซ่อนความมุ่งมั่นและความจริงจังเอาไว้มากแค่ไหน "เอ่อ... งั้น..." มีนากระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหลาดใจที่ตีตื้นขึ้นมาในอก "เราต้องตอบกลับภายในวันนี้สินะ งั้นนายช่วยร่างอีเมลตอบรับแบบมืออาชีพหน่อยสิ ห้ามใส่คำคมฟิสิกส์เลี่ยนๆ ลงไปเด็ดขาดนะธันวา เตือนไว้ก่อน!" "รับทราบครับท่านประธาน" ธันวายิ้มรับอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะนิ้วเรียวจะจรดลงบนแป้นพิมพ์เพื่อเริ่มพิมพ์ข้อความตอบกลับสปอนเซอร์รายใหญ่ บรรยากาศในห้องติวหนังสือกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระทึกใจที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ก้าวใหม่ของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นแล้ว ก้าวที่ใหญ่กว่าเดิม และท้าทายกว่าเดิมหลายเท่าตัว ทว่า... ในขณะที่ธันวากำลังจะกดปุ่มส่งอีเมลยืนยันการเข้าร่วมแคมเปญ หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าที่ไม่คาดคิด ชื่อบนหน้าจอไม่ใช่อื่นไกล... แต่เป็นเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวจาก "กองบรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์ชื่อดัง" ที่พวกเคยปฏิเสธงานเขียนรวมเล่มไปเมื่อหลายเดือนก่อน มีนาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ธันวาชะงักนิ้วที่กำลังจะกดส่งอีเมลทันที "เดี๋ยวนะธันวา..." มีนาเสียงสั่นเล็กน้อย ชี้ไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นไม่หยุด "ทำไมสำนักพิมพ์นั้นถึงโทรมาตอนนี้ล่ะ หรือว่า..." ธันวาไม่ได้ตอบทันที เขาดึงสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ต มามองหน้าคู่หูสาวสลับกับโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงร้องเตือน ราวกับสัญญาณเตือนภัยของระเบิดเวลาที่กำลังจะนับถอยหลัง "รับสครับมีนา..." ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนิ่ง ทว่าแววตากลับลุกโชนไปด้วยประกายความท้าทาย "บางที... จุดเริ่มต้นของความวุ่นวายใหม่ อาจจะไม่ได้มาแค่ทางเดียวซะแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความวุ่นวายของคู่หูคู่นี้มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ