เครื่องจักรกลแห่งรัก

เสียงประแจเหล็กขนาดเบอร์สิบกระทบกับพื้นห้องแล็บเสียงดัง *เคร้ง!* เรียกให้คนตัวเล็กที่กำลังง่วนอยู่กับการบัดกรีแผงวงจรถึงกับสะดุ้งสุดตัว มีนาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอพร้อมกับใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมอย่างลวกๆ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองเศษตะกั่วที่กระเด็นไปติดอยู่บนเสื้อช็อปสีเข้มของธันวาด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ "ถ้าโครงงานหุ่นยนต์กู้ภัยสี่ขาตัวนี้พังคามือ นายเตรียมตัวรับผิดชอบด้วยการเลี้ยงชาบูฉันสามเดือนติดนะธันวา!" มีนาโวยวายเสียงใส พลางชี้ปลายหัวแร้งไฟฟ้าเข้าหาหน้าอกของคนตัวสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ ธันวาอมยิ้มบางๆ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ เขายื่นมือหนาออกไปปัดเศษฝุ่นคาร์บอนที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มใสของติวเตอร์สาวอย่างเบามือ โดยไม่สนใจเสียงโวยวายที่ดังขึ้นกว่าเดิม "ใจเย็นก่อนสิครับคุณติวเตอร์ เครื่องจักรกลแห่งรักตัวนี้... เอ๊ย หุ่นยนต์จำลองของเราน่ะคำนวณตามหลักกลศาสตร์ของนิวตันและโมเมนตัมมาอย่างแม่นยำไม่มีทางพลาดหรอกครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม กวนประสาทตามสไตล์ "ใครเครื่องจักรกลแห่งรักฟะ! พูดจาเลอะเทอะอีกแล้วนะนายเนี่ย!" มีนาร้องลั่น หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันทีโดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะความร้อนจากหัวแร้งหรือเพราะสัมผัสอุ่นๆ ที่ปลายนิ้วของอีกฝ่ายเมื่อครู่กันแน่ เธอรีบเบือนหน้าหนีแล้วก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงผลโค้ดโปรแกรมควบคุมการเคลื่อนไหว "ไหน อาการขากระดุกกระดิกผิดปกติตอนเลี้ยวขวาเมื่อกี้แก้อย่างไร อัจฉริยะแบบนายช่วยกรุณาสาธยายให้คนความจำปลาทองฟังทีสิครับ!" ธันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกมีนาราวกับจะแกล้งกัน ท่อนแขนแข็งแรงเอื้อมผ่านไหล่เล็กเพื่อกดแป้นพิมพ์บนหน้าจอ ทำให้ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่แทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจของมีนากระหน่ำเต้นรัวราวกับตีกลองเพลจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "มองใกล้ๆ แบบนี้..." เสียงกระซิบกระซาบดังอยู่ข้างหู "เธอรู้ไหมว่าหลักการทำงานของมันก็เหมือนความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอนั่นแหละครับ" "หะ... หา? อะไรของนายอีกเนี่ย เล่นมุกเสี่ยวอะไรตอนนี้ งานยังไม่เสร็จนะ!" มีนาเสียงสั่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ก็เหมือนกับกฎการเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้าของฟาราเดย์ไงครับ..." ธันวาผละออกมายืนตรงรอยยิ้มพรายปรากฏบนมุมปาก "เมื่อมีฟลักซ์แม่เหล็กเปลี่ยนแปลงผ่านขดลวด มันก็จะเหนี่ยวนำให้เกิดกระแสไฟฟ้า... เหมือนกับหัวใจของฉันที่ถูกฟลักซ์ความน่ารักของเธอเหนี่ยวนำ จนเกิดกระแสความรู้สึกพุ่งพล่านไม่หยุดหย่อนตั้งแต่เราเริ่มทำโปรเจกต์นี้ด้วยกันแล้วล่ะครับ" มีนาอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำว่า *ฟลักซ์ความน่ารัก* ชั่ววินาทีหนึ่งก่อนที่ใบหน้าทั้งหมดจะร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู เธอเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตีแขนกวนๆ นั้นสักทีสองทีฐานหยอดคำหวานไม่รู้เวลา แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของห้องแล็บที่เชื่อมต่อกับระบบเซนเซอร์ของหุ่นยนต์จำลองก็ส่งเสียงร้องเตือน *ปี๊บๆๆ* ยาวเหยียด ตัวเลขแรงดันไฟฟ้าและกราฟการทำงานพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสีแดงอย่างรวดเร็วโดยไร้สาเหตุ! ธันวาหุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตาอ่านโค้ดบรรทัดสุดท้ายที่กำลังรันอัตโนมัติบนจอภาพ "แย่แล้ว..." ธันวาพึมพำเสียงเครียด "ระบบจ่ายไฟเกินพิกัด (Overload)... มีคำสั่งแปลกปลอมแทรกเข้ามาในระบบควบคุมระยะไกล" "Ha? หมายความว่ายังไง นายไม่ได้เป็นคนเขียนโค้ดนี้หรอกเหรอ?" มีนารemปัดความเขินอายทิ้งไปทันที น้ำเสียงตื่นตระหนกเข้ามาแทนที่เมื่อเธอมองเห็นประกายไฟดวงเล็กๆ ปะทุขึ้นบริเวณแบตเตอรี่สำรองของหุ่นยนต์ "ไม่ใช่ผม!" ธันวาขมวดคิ้วแน่น นิ้วเรียวกระทบแป้นพิมพ์รัวเร็วเพื่อพยายามตัดกระแสไฟฉุกเฉิน "มีคนกำลังแฮกเข้าระบบควบคุมโครงงานของเราจากภายนอก... และเป้าหมายของมันไม่ใช่แค่ทำลายโปรเจกต์นี้ทิ้ง" หน้าจอมืดลงไปวูบหนึ่ง ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงขึ้นมาทีละตัวอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดสลัวของห้องแล็บยามค่ำคืน *[ระบบถูกควบคุมโดย: ผู้ไม่ประสงค์ดี]* *[คำเตือน: หากท่านถอดปลั๊กตอนนี้ ข้อมูลการวิจัยทั้งหมดของคณะฟิสิกส์จะถูกลบหายไปถาวรภายใน 10... 9...]* มีนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองหน้าธันวาที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดจนน่ากลัว ดวงตาคู่นั้นสะท้อนแสงสีเขียวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ขณะที่มือข้างหนึ่งของเขายื่นไปคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับจะปกป้อง ก่อนที่ตัวเลขบนหน้าจอจะนับถอยหลังถึงศูนย์ ประตูห้องแล็บด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของใครบางคนที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ตรงกรอบประตู... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและส่งกำลังใจให้ "วิทยาศาสตร์รอบตัว" เสมอนะครับ