ถ้าเธอเป็นอะตอม ฉันก็คงเป็นอิเล็กตรอน

"พูดใหม่อีกทีซิครับ ธันวา! เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ?!" เสียงแหลมสูงของมีนาดังทะลุผ่านความเงียบของห้องสมุดคณะวิทยาศาสตร์ จนนักศึกษาโต๊ะข้างๆ ถึงกับสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมอง แต่เจ้าของเสียงกลับไม่ได้สนใจสายตาใครเลยสักนิด ใบหน้าเนียนใสตอนนี้ขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มือเรียวที่กำลังถือปากกาเน้นข้อความสั่นน้อยๆ จนแทบจะทำปากกาหลุดมือ ผม—ธันวา—ทำได้เพียงนั่งเท้าคาง ส่งยิ้มมุมปากที่คิดว่ากวนประสาทที่สุดในสามโลกไปให้ พร้อมกับขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าในอกที่เต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ก็ใครใช้ให้เธอนั่งทำหน้ามุ่ยใส่ชีทสรุปภาษาอังกฤษจนคิ้วขมวดเป็นปมกันล่ะครับ เห็นแล้วมันอดไม่ได้ที่จะเอาวิชาการมาหยอกเล่นแก้เครียด... ใครจะไปคิดว่ามุกที่ยิงออกไปมันจะรุนแรงต่อใจเธอขนาดนี้ "ผมก็แค่บอกว่า..." ผมแกล้งทอดเสียงให้ช้าลง โน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะฝั่งตรงข้ามอีกนิด จนได้กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก "ถ้าเธอเป็นอะตอม... เธอก็คงเป็นนิวเคลียสที่มีโปรตรอนอัดแน่น ส่วนผมก็คงเป็นได้แค่อิเล็กตรอนตัวน้อยๆ ที่ทำได้แค่โคจรอยู่รอบตัวเธอ ถึงแม้จะรู้ว่ามีแรงดึงดูดระหว่างประจุไฟฟ้าทำให้เราเข้าใกล้กันได้แค่ในระดับหนึ่ง แต่รู้อะไรไหมครับมีนา..." "พอ! หยุดเลยนะธันวา!" มีนาหวีดร้องเบาๆ เอามือทั้งสองข้างปิดหูตัวเองแน่น ส่ายหน้าพรืดจนผมยาวสลวยสะบัดไหว "นี่มันมุกจีบสาวบ้าอะไรเนี่ย! เอาฟิสิกส์มาปนกับเรื่องเลี่ยนๆ แบบนี้ได้ยังไง! สมองเธอนี่มีแต่นิวเคลียสกับอิเล็กตรอนหรือไงฮะ!" "มีเธออยู่ข้างในนั้นด้วยครับ" ผมตอบหน้าตาย "กร๊ีดดด! ธันวา!" มีนากัดริมฝีปากล่าง ขว้างยางลบก้อนเล็กใส่ผมด้วยความหมั่นไส้ แต่ผมเอียงหัวหลบได้อย่างสบายๆ รอยยิ้มกวนๆ ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่ในใจนี่สิครับ... เต้นระรัวยิ่งกว่าอนุภาคในเครื่องเร่งความเร็วซินโครตรอนเสียอีก ยอมรับเลยว่าบรรยากาศรอบตัวเราตอนนี้มันไม่ได้มีความเป็นวิชาการหลงเหลืออยู่เลย จากเดิมที่เราควรจะมานั่งติวหนังสือเตรียมสอบกลางภาค กลายเป็นสนามประลองความเขินอายไปซะแล้ว ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อตอนที่แล้วที่ผมเกือบจะเผลอพูดความในใจออกไปตอนที่ไฟในตึกดับ วันนี้ผมเลยตั้งใจว่าจะรุกให้หนักขึ้นอีกนิด... เผื่อว่าสถานะ 'เพื่อนร่วมโต๊ะติว' ของเรามันจะขยับเข้าใกล้คำว่า 'แฟน' สักที "ไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด" มีนาบ่นอุบอิบ ดึงชีทภาษาอังกฤษมากางบังหน้าตัวเองมิดเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงแจ๋ เผยให้เห็นแค่ดวงตากลมโตคู่สวยที่ชำเลืองมองผมอย่างระแวดระวัง "ภาษาอังกฤษของฉันก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว ยังมาเจอทฤษฎีควอนตัมบ้าบออะไรของเธอกวนประสาทอีก นี่สรุปว่าเราจะอ่านหนังสือกันไหม หรือเธอจะมานั่งหยอดมุกเสี่ยวใส่ฉันทั้งวัน" "อ่านสิครับ แต่กองหนังสือมันอยู่ตรงนั้น ส่วนเธอนั่งอยู่ตรงนี้..." ผมลากเสียงยาว สายตากวาดมองใบหน้าที่พยายามทำเป็นนิ่งขรึมแต่หูแดงแจ๋ "สำหรับผมแล้ว การนั่งมองเธอนั่งอ่านหนังสือ มันมีประโยชน์ต่อการศึกษามากกว่าอ่านตำราฟิสิกส์เล่มหนาเตอะนี่ซะอีกนะ" "ธันวา!" มีนากระแทกเสียงใส่ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่มาให้ "ถ้าเธอไม่ตั้งใจอ่านนะ ฉันจะกลับบ้านแล้วจริงๆ ด้วย! แล้วก็ไม่ต้องมาเดินตามมาส่งเหมือนคราวที่แล้วด้วยนะ!" "โอ๋ๆ ๆ อย่าเพิ่งโกรธสิครับคุณติวเตอร์คนเก่ง" ผมหัวسเราะในลำคอ ยอมถอยทัพถอนตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แต่โดยดี ขืนแกล้งมากกว่านี้มีหวังเธอได้โกรธจริงจังแน่ๆ "โอเคๆ ผมยอมแพ้แล้วครับ เรามาต่อพาร์ทบทสนทนาภาษาอังกฤษของเธอกันต่อดีกว่า เดี๋ยวผมจะช่วยแปลประโยคยากๆ ให้แลกกับการที่เธอต้องตั้งใจฟังผมอธิบายเรื่องความเรโนลด์ในของไหลรอบหน้า ดีไหมครับ?" มีนาลดชีทลงนิดหน่อย ดวงตากลมโตหรี่มองผมด้วยความไม่ไว้วางใจ "สัญญาพับเพียบเลยนะว่าจะไม่เล่นมุกวิทย์เลี่ยนๆ อีก?" "สัญญาด้วยเกียรติของนักศึกษาฟิสิกส์ปีสามเลยครับ" ผมยกมือขึ้นทำท่าวันهัตแบบลูกเสือเพื่อความน่าเชื่อถือ บรรยากาศในห้องสมุดกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง มีนาก้มหน้าก้มตาจดโน้ตลงในสมุดด้วยลายมือเป็นระเบียบ ส่วนผมนั่งมองท่าทางตั้งอกตั้งใจนั้นพลางอมยิ้มบางๆ ในใจคิดว่า... บางที โลกของฟิสิกส์ที่เต็มไปด้วยสมการและกฎเกณฑ์ตายตัว อาจจะไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด ถ้ามีสิ่งมีชีวิตที่ชื่อ 'มีนา' เข้ามามีอิทธิพลในสมการชีวิตของผมแบบนี้ ผ่านไปเกือบชั่วโมง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกใสเข้ามาตกกระทบกับโต๊ะไม้สีอ่อน ความเงียบสงบในห้องสมุดเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบของนักศึกษาโต๊ะอื่นที่เริ่มทยอยเดินเข้ามาจับจองพื้นที่ใกล้เคียง มือเรียวของมีนาหยุดเขียน เธอยืดตัวบิดขี้เกียจเบาๆ จนกระดูกสันหลังลั่นกร๊อบ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เฮ้อ... เหนื่อยเป็นบ้าเลย ทำไมภาษาอังกฤษมันถึงจำยากจำเย็นแบบนี้นะ สู้ฟิสิกส์ของเธอก็ไม่ได้ มีสูตรตายตัว แค่แทนค่าก็จบ" มีนาบ่นอุบอิบ พลางใช้มือพัดลมใส่หน้าตัวเองแก้ร้อน "เห็นไหมล่ะครับว่าภาษาอังกฤษกับฟิสิกส์มันก็เหมือนกันนั่นแหละ" ผมสอดมือเข้าไปหยิบขวดน้ำบนโต๊ะยื่นให้เธอ "ถ้าเรารู้จัก 'กลไก' และ 'โครงสร้าง' ของมัน ทุกอย่างมันก็จะง่ายขึ้น เหมือนกับความรู้สึกของคนเรานั่นแหละครับ ถ้าเรารู้จักถอดรหัสความรู้สึก... เราก็จะรู้ว่าใครบางคนกำลังคิดอะไรอยู่" มีนาที่กำลังยกขวดน้ำขึ้นดื่มถึงกับสำลัก "แค๊กๆ! ธันวา! นี่เธอยังไม่เลิกอีกใช่ไหมฮะ!" ผมหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ยื่นกระดาษทิชชูให้เธอ "เอ้า เช็ดปากหน่อยครับคุณติวเตอร์ เดี๋ยวก็เลอะหมดสวยหรอก" มีนารับทิชชูมาเช็ดปากป้อยๆ ค้อนให้อีกวงใหญ่ แต่ริมฝีปากบางนั้นกลับแอบอมยิ้มโดยที่เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ—หรือต่อให้รู้ตัว เธอก็คงเลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็นมัน เพื่อไม่ให้ผมได้ใจไปมากกว่านี้ แต่ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างฟีลกู๊ดและอบอุ่นหัวใจอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะของมีนาก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายความเงียบ มีนาก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง สีหน้าที่กำลังผ่อนคลายเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นความตกใจและกังวลอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองหน้าผมสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความลังเล "มีอะไรรึเปล่าครับ?" ผมถามขึ้นด้วยความสงสัย รอยยิ้มเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของเธอ มีนาเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เอื้อมมือไปคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะเพื่อไม่ให้ผมเห็นข้อความนั้น แต่ไม่ทันเสียแล้ว... เพราะหางตาของผมทันได้เหลือบไปเห็นชื่อและข้อความพาดหัวบนหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาก่อนที่มันจะดับลง ชื่อผู้ส่งคือ 'พี่กรณ์' รุ่นพี่คณะบริหารปีสี่ที่เคยตามจีบมีนาเมื่อเทอมก่อน และข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้น ทำเอาเลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงในพริบตา *“มีนา... พี่กลับมาจากต่างจังหวัดแล้วนะ คืนนี้ว่างไหม ไปกินข้าวกัน พี่มีเรื่องสำคัญจะบอก”* หัวใจของผมกระตุกวูบ แรงดึงดูดระหว่างเราที่เพิ่งสร้างขึ้นมาเมื่อครู่ เหมือนถูกแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางซัดกระเด็นหายไปในชั่วพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยติดตามและส่งกำลังใจให้เซียนฟิสิกส์จอมกวนคนนี้เสมอนะครับ