ปิดตายสถานีเอ็กโซดัส-9

“ถอยมือออกจากแผงควบคุมเดี๋ยวนี้ ไรอัน... ก่อนที่ระบบนิรภัยจะตัดสินว่าคุณคือภัยคุกคามที่ต้องกำจัด” เสียงเรียบเย็นของผู้บัญชาการวาร่าดังก้องผ่านลำโพงติดผนัง มันไม่ใช่คำสั่งที่แสดงความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือคำพิพากษา ไรอัน เคน กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน นิ้วมือที่สั่นเทาของเขายังคงรัวอยู่บนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านไรผมลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง “คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่ผม วาร่า!” ไรอันตะโกนกลับไปโดยไม่หันมอง “รหัสที่ใช้ล็อกสถานีนี่... มันเป็นโปรโตคอลระดับสูงสุดที่คุณเพิ่งอนุมัติเมื่อวานนี้ ใครบางคนกำลังแฮ็กระบบจากศูนย์บัญชาการของคุณเอง!” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดออกมาจากลำโพง เป็นเสียงที่ไรอันเกลียดชังที่สุดในห้วงเวลานี้ “ใครจะเชื่อวิศวกรขี้ขลาดที่มีประวัติทำสถานีวิจัยล่มสลายมาแล้วครั้งหนึ่งล่ะครับ? ไรอัน... ยอมรับความจริงเถอะว่าโลกมันโหดร้ายเกินกว่าที่คุณจะแก้ไขทุกอย่างได้ด้วยอุดมการณ์” *คลิก* เสียงระบบล็อกประตูนิรภัยดังประสานกันทั่วทั้งสถานีเอ็กโซดัส-9 ราวกับเสียงกรามของสัตว์ร้ายที่กำลังขบเข้าหากัน ประตูกั้นเขตพื้นที่ 7 ถูกปิดผนึกด้วยแผ่นเหล็กกล้าผสมไทเทเนียมหนาพิเศษ แสงไฟในโถงทางเดินเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กะพริบถี่เป็นจังหวะที่ชวนให้ประสาทหลอน ไรอันถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกกับผนังเย็นเฉียบ ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาเหมือนฉากภาพยนตร์ที่กรอซ้ำ เขาเห็นร่างของเพื่อนร่วมงานที่ต้องจบชีวิตลงในเหตุการณ์ที่สถานีเก่า เพราะความล่าช้าในการตัดสินใจของเขาเอง ความรู้สึกผิดบาปราวกับก้อนหินนับพันตันกดทับลงบนหน้าอกจนหายใจไม่ออก “ไม่... ครั้งนี้จะไม่เป็นแบบนั้น” เขาพึมพำกับตัวเอง พยายามควบคุมลมหายใจ เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กางแผนผังสถานีโฮโลแกรมขึ้นมาอีกครั้ง สถานีเอ็กโซดัส-9 ถูกสร้างขึ้นเป็นทรงกระบอกหมุนวน รอบตัวเขามีทางออกฉุกเฉินอยู่สามทาง แต่ตอนนี้ทุกทางถูก “ปิดตาย” ด้วยคำสั่งที่ไม่มีที่มา ไรอันเริ่มวิเคราะห์โค้ดทีละบรรทัด นิ้วมือของเขาขยับเร็วกว่าความคิด ความกลัวถูกแทนที่ด้วยสมาธิระดับวิศวกรผู้เชี่ยวชาญ “ถ้าคำสั่งไม่ได้มาจากภายนอก... ถ้ามันฝังตัวอยู่ในฮาร์ดแวร์ตั้งแต่วันที่ติดตั้ง” ไรอันพึมพำ ดวงตาจ้องมองที่รหัสผ่านระดับ Root ที่ถูกเข้ารหัสซ้อนไว้ “วาร่า... คุณเล่นเกมสกปรกกว่าที่ผมคิดไว้อีกนะ” ในขณะที่เขากำลังไล่ตามเส้นทางข้อมูลที่พุ่งไปสู่ห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์หลัก จู่ๆ หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วสถานี เสียงพัดลมระบายอากาศที่เคยครางหึ่งๆ ดับลง เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในหูของเขา ไรอันเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดที่มุมห้อง เลนส์กล้องหมุนมาจับจ้องที่เขาอย่างน่าขนลุก “ผมไม่ได้ล็อกคุณไว้เพื่อฆ่าคุณ ไรอัน” เสียงของวาร่าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดูใกล้กว่าเดิม “แต่เพื่อรอให้ ‘เจ้าของ’ ของสถานีตัวจริงมาจัดการกับคุณ... และเชื่อผมเถอะ เขาไม่ใช่มนุษย์ที่ใจดีเหมือนผม” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านหลังประตูนิรภัย มันเป็นเสียงโลหะกระทบพื้นโลหะ—*ตึง... ตึง... ตึง...*—จังหวะของมันสม่ำเสมอและทรงพลังเกินกว่าที่หุ่นยนต์ทั่วไปจะทำได้ ไรอันคว้าไขควงไฟฟ้าขึ้นมาถือไว้เป็นอาวุธ แม้จะรู้ดีว่ามันทำอะไรศัตรูไม่ได้เลย เขามองไปที่ประตูที่เริ่มมีรอยบุบจากแรงกระแทกมหาศาล ความร้อนจากโลหะที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มส่องประกายลอดผ่านรอยแยกของประตู เขารู้ดีว่าเขากำลังจนมุม แต่เขาก็พบเบาะแสสำคัญ... โค้ดที่วาร่าใช้ไม่ใช่การปิดตาย แต่มันคือการ "รีเซ็ตสถานี" เพื่อล้างข้อมูลการทุจริตทั้งหมด และเขาก็คือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะต้องถูกกำจัดพร้อมกับความลับนั้น *ครืด...* ประตูเหล็กกล้าค่อยๆ เผยอออก เผยให้เห็นเงาดำทะมึนที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังดวงตาของมันเรืองแสงสีม่วงประหลาด ไม่ใช่หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัย แต่เป็นโปรเจกต์ลับที่วาร่าปิดบังไว้ตลอดมา—อาวุธชีวกลจักรสังหาร ไรอันมองเห็นบางอย่างสะท้อนอยู่ในกระจกเงาด้านหลังของมัน... เป็นภาพของวาร่าที่กำลังยืนจิบไวน์มองดูการสังหารจากห้องควบคุมด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ในมือของเธอไม่ได้ถือแก้วไวน์ธรรมดา แต่เป็นตัวกระตุ้นการทำงานของระบบที่กำลังจะระเบิดสถานีทิ้งในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เขายิ้มออกมาทั้งน้ำตา มือที่ถือไขควงค่อยๆ กดยืนยันการสั่งการที่เขาแอบซ่อนไว้ในระบบตั้งแต่วินาทีแรกที่เข้ามา “ถ้าคุณอยากให้สถานีนี้พินาศ...” ไรอันกระซิบเสียงต่ำ “งั้นเรามาล่มสลายไปพร้อมกับความลับของคุณเถอะ วาร่า” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของไรอันในสถานีที่ไร้ทางออกแห่งนี้นะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์ขอให้ทุกท่านเตรียมรับมือกับแรงกระแทกในตอนถัดไปครับ