รหัสที่ไม่มีใครต้องการ

"หมอบลง! นั่นไม่ใช่คำสั่ง แต่นั่นคือโอกาสสุดท้ายของชีวิตแก!" เสียงกระซิบแหบพร่าจากท่อระบายอากาศด้านบนดังขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ไรอันจะทิ้งตัวลงกับพื้นโลหะเย็นเฉียบ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ สัญชาตญาณของการเอาตัวรอดที่เคยหลับใหลพุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความกลัว ลำแสงพลาสมาสีครามวาดผ่านอากาศเหนือศีรษะของเขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นโอโซนไหม้เกรียมอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงโลหะที่ถูกความร้อนละลายจนส่งเสียงครางแหลมเล็ก "เป้าหมายหายไปในมุมอับ ลาดตระเวนให้ทั่ว อย่าให้มันรอดไปถึงศูนย์กลางข้อมูลได้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจของหน่วยรบพิเศษดังขึ้น เสียงรองเท้าบูทหนักๆ กระทบพื้นเหล็กดังก้องสะท้อนไปตามทางเดินมืดมิด ไรอันกัดฟันแน่น มือที่สั่นเทาของเขากำอุปกรณ์ถอดรหัส ‘คีย์สโตน’ รุ่นเก่าที่แอบขโมยมาจากห้องแล็บไว้ในอกเสื้อ เขาไม่ได้เลือกที่จะสู้ แต่เขาเลือกที่จะคลานไปตามช่องทางระบายน้ำทิ้งที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและสนิมเหล็ก ความผิดพลาดในอดีตที่สถานี ‘เอรีส’ ยังคงหลอกหลอนเขาเหมือนเงาตามตัว ครั้งนั้นเขาช่วยใครไม่ได้แม้แต่คนเดียว แต่ครั้งนี้... เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เมื่อหลุดพ้นจากรัศมีการค้นหา ไรอันพุ่งตัวเข้าไปในห้องเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ถูกทิ้งร้าง แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเขา เขาวางคีย์สโตนลงบนแผงควบคุมหลัก ปลายนิ้วแตะลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความชำนาญที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์วิศวกรผู้ขี้ขลาด *ถอดรหัสผ่านชั้นที่หนึ่ง... สำเร็จ* *ถอดรหัสผ่านชั้นที่สอง... สำเร็จ* ข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่จอประสาทตาของเขา ไรอันไม่ได้กำลังมองหาแผนผังสถานี แต่เขากำลังมองหา ‘รหัสลับ’ ที่วาร่าพยายามทำลายทิ้ง ในวินาทีที่บรรทัดรหัสสุดท้ายปรากฏขึ้น ลมหายใจของเขาก็แทบหยุดชะงัก มันไม่ใช่บันทึกการทุจริต หรือแผนการยักยอกทรัพยากร แต่มันคือ ‘แฟ้มบันทึกความตาย’ ไฟล์วิดีโอที่ถูกเข้ารหัสด้วยรหัสผ่านของสภาจักรวรรดิฉายภาพคณะทูตดวงดาวทั้งห้าคน กำลังนั่งล้อมวงอยู่ในห้องประชุมลับบนสถานีนี้ ก่อนที่ผนังห้องจะถูกตัดขาดด้วยเลเซอร์แรงดันสูงจากภายนอก อากาศถูกสูบออกสู่ความว่างเปล่าของอวกาศอย่างรวดเร็ว ไม่มีเสียงกรีดร้อง มีเพียงความเงียบงันที่น่าสยดสยอง และในมุมมืดของภาพ... ไรอันเห็นเงาร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนมองเหตุการณ์นั้นผ่านกระจกนิรภัยด้วยสายตาเรียบเฉย วาร่า... เธอไม่ได้แค่รู้เห็น แต่นี่คือฝีมือของเธอ "ทำไม..." ไรอันพึมพำกับความว่างเปล่า มือของเขาสั่นจนแทบพิมพ์อะไรต่อไม่ได้ คณะทูตเหล่านั้นคือตัวแทนสันติภาพที่จะนำความยุติธรรมมาสู่ระบบดาวดวงนี้ แต่พวกเขากลับถูกกำจัดทิ้งเหมือนเศษขยะเพื่อรักษาอำนาจของคนเพียงคนเดียว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องเซิร์ฟเวอร์ ไรอันชะงัก เขาไม่ได้หันกลับไป แต่เขาเห็นภาพสะท้อนของใครบางคนบนกระจกสีดำของหน้าจอคอมพิวเตอร์ "เธอมีความสามารถในการแอบมองในที่ที่ไม่ควรอยู่เสมอเลยนะ ไรอัน" วาร่าก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟจากหน้าจออาบไล้ใบหน้าเรียบเฉยของเธอให้ดูเย็นเยือกราวกับรูปปั้นหิน เธอไม่ได้พกอาวุธมาด้วย แต่อำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้นกดทับไรอันจนแทบหายใจไม่ออก "คุณทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร" ไรอันถามโดยไม่หันกลับไป เสียงของเขาสั่นเครือแต่แฝงด้วยความโกรธที่อัดอั้น "พวกเขามาที่นี่เพื่อยุติสงคราม ไม่ใช่เพื่อมาเป็นศพในสุสานอวกาศของคุณ" วาร่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรู้สึกสนุก "สันติภาพคือสินค้าที่ไม่มีราคาหรอกไรอัน สิ่งที่ระบบนี้ต้องการคือความกลัว และความกลัวที่สมบูรณ์แบบที่สุด คือความกลัวที่คนเราไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา" เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนไรอันสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่เหมือนกับกลิ่นของความตายที่เขาสัมผัสได้ในภาพวิดีโอ "ถอดรหัสเสร็จแล้วใช่ไหม" เธอกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจของเธอเย็นเฉียบ "นั่นคือโชคชะตาที่ฉันเตรียมไว้ให้แก... ไม่ใช่ในฐานะวิศวกร แต่ในฐานะ 'คนทรยศ' ที่เข้าถึงข้อมูลลับของสภาจนต้องถูกกำจัดทิ้ง เพื่อเป็นหลักฐานว่าสถานีนี้กำลังต่อสู้กับภัยคุกคามภายใน" ไรอันหันขวับไปมองเธอ แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร วาร่าก็กดปุ่มสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่แผงควบคุมข้างตัว เสียงไซเรนดังลั่นไปทั่วสถานี พร้อมกับเสียงฝีเท้าของหน่วยรบพิเศษที่กำลังวิ่งตรงมายังตำแหน่งของพวกเขาอีกครั้ง "วิ่งสิ ไรอัน..." วาร่ายิ้มอย่างผู้ชนะ "ถ้าแกวิ่งไปถึงยานหลบหนีได้ทัน แกอาจจะรอด แต่ถ้าแกถูกจับได้... ก็จงเป็นวีรบุรุษผู้ทรยศที่โลกจะไม่มีวันลืมชื่อเลย" เธอก้าวถอยหลังไปในเงามืด ทิ้งให้ไรอันยืนอยู่หน้าจอที่แสดงข้อมูลความผิดของเธออย่างชัดเจน และในขณะที่ประตูห้องเซิร์ฟเวอร์กำลังถูกพังเข้ามาจากภายนอก ไรอันกลับเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ... บนหน้าจอหลักที่เขากำลังถอดรหัสอยู่นั้น มีหน้าต่างป๊อปอัพใหม่เด้งขึ้นมา มันคือคำสั่ง ‘ประหารชีวิตอัตโนมัติ’ ที่พ่วงเข้ากับระบบช่วยชีวิตของสถานีทั้งหมด! เขามีเวลาไม่ถึงสิบวินาทีในการเลือกระหว่างการหนีเอาตัวรอด หรือการกดปุ่มหยุดการทำงานของสถานีเพื่อเปิดโปงความจริง ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาก็จะต้องตายไปพร้อมกับสถานีแห่งนี้ด้วย! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดของห้วงอวกาศนะครับ ไรอันจะตัดสินใจอย่างไรต่อไป โปรดติดตามในตอนถัดไปครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์