สัญญาณเตือนจากความว่างเปล่า

กลิ่นฉุนของน้ำมันไฮดรอลิกที่รั่วซึมผสมปนเปกับกลิ่นอับชื้นของระบบฟอกอากาศเก่าๆ คือลมหายใจเดียวที่ไรัน เคน รู้จักมาตลอดสามปีบนสถานีอวกาศซีโร่-โฟร์ นิ้วมือที่สวมถุงมือกันความร้อนกำลังบรรจงขันน็อตไทเทเนียมตัวสุดท้ายด้วยความระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเงียบเชียบและเจียมเนื้อเจียมตัว ราวกับพยายามใช้พื้นที่ในจักรวาลนี้ให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นการมีอยู่ของเขา "นายกำลังทำให้พวกสภาข้างบนรำคาญสายตาอีกแล้วนะ ไรอัน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดที่ปลายทางเดินระบายอากาศ ร่างระหงของผู้บัญชาการวาร่าก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสีแดงกะพริบจากแผงควบคุมฉุกเฉินสะท้อนบนดวงตาคู่นคมกริบที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก เธอยืนกอดอก มองดูวิศวกรหนุ่มที่กำลังย่อตัวอยู่หน้าแผงวงจรหลักด้วยรอยยิ้มที่เคลือบแคลง ไรอันหยุดมือชั่วขณะ เขาไม่ได้หันกลับไปทันที แต่เลือกที่จะสูดลมหายใจลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วกว่าปกติ ปมในใจเรื่องความหายนะของสถานีโครนอสในอดีตยังคงตามหลอกหลอน เขารู้ดีว่าเสียงเตือนภัยครั้งนั้นเริ่มต้นด้วยการทักทายทำนองนี้เสมอ "ผมแค่ซ่อมแซมท่อส่งความเย็นตามตารางที่ได้รับมอบหมายครับ ผู้บัญชาการ" ไรอันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามไม่สบตาเธอนานเกินไป "ไม่ได้มีเจตนาจะสร้างความรำคาญให้ใคร" "ตารางหน้าที่เหรอ..." วาร่าหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนชวนให้สันหลังวาบหวิว เธอเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ เจือจางกลิ่นอับของสถานี "ในสถานีที่กำลังจะถูกปลดระวางอย่างเป็นทางการในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ไม่มีใครเขาใส่ใจกับท่อความเย็นหรอก ไรอัน สิ่งที่พวกเขาสนใจคือเราจะขนย้ายแร่ควอนตัมออกจากที่นี่อย่างไรให้หมดก่อนที่สภาใหญ่จะส่งกองเรือมาตรวจสอบต่างหาก" ไรอันวางประแจลงบนพื้นเหล็ก เสียงโลหะกระทบกันดังสะท้อนก้องในความเงียบ เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงของเขาจะไม่ได้ด้อยไปกว่าเธอ แต่ความกดดันจากอำนาจที่วาร่าถือครองทำให้เขารู้สึกตัวลีบลงทุกที "ถ้าท่านหมายถึงการขนย้าย นั่นเป็นหน้าที่ของฝ่ายโลจิสติกส์ ไม่ใช่แผนกวิศวกรรมระบบปิดอย่างผม" ไรอันพูดเสียงเบา แต่เน้นย้ำทีละคำ "ผมมีหน้าที่ดูแลไม่ให้สถานีนี้ระเบิดใส่หน้าพวกเราก่อนที่เรืออพ iç ลำสุดท้ายจะมาถึง... ซึ่งก็น่าจะเพียงพอแล้วนะครับ" วาร่าหรี่ตาลง รอยยิ้มบนมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่กดดันบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้ง เธอยื่นมือเรียวบางออกไปแตะที่แผงควบคุมใกล้ตัว นิ้วเรียวเคาะเบาๆ เป็นจังหวะ "บางครั้ง... ความรู้อันน้อยนิดในเรื่องระบบเก่าๆ ของนาย อาจจะไปขัดหูขัดตาใครเข้าโดยไม่รู้ตัวนะ ไรอัน" วาร่ากระซิบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบคมขึ้น "อย่าพยายามขุดคุ้ยอะไรที่มันฝังอยู่ใต้ดินลึกเกินไป คนฉลาดมักจะอายุสั้นบนสถานีที่ไม่มีแม้แต่ออกซิเจนสำรอง" เธอกวาดสายตามองเขาอีกครั้งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ความเงียบงันกลับมาปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง พร้อมกับเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องยนต์สำรองที่ทำงานอย่างเชื่องช้า ไรอันยืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้ลมหายใจของตัวเองผ่อนลงช้าๆ มือขวาที่กำเข้าหากันแน่นสั่นเทาเล็กน้อย ความหวาดระแวงไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเขา แต่คำเตือนเมื่อครู่ของวาร่ามันชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม เธอไม่ได้มาเพื่อตักเตือน แต่เธอมาเพื่อขู่ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะหันกลับไปมองแผงควบคุมระบบระบายอากาศที่เขาเพิ่งซ่อมเสร็จ แสงไฟสีส้มกะพริบแปลกๆ ที่มุมขวาบนของหน้าจอ—จุดที่ปกติแล้วควรจะถูกปิดตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน ด้วยความอยากรู้ที่ขัดแย้งกับสัญชาตญาณเอาตัวรอด ไรอันทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง มือซ้ายหยิบสายเชื่อมต่อพ็อกเก็ตเทอร์มินัลส่วนตัวเข้ากับพอร์ตโบราณที่ฝังอยู่ใต้พื้นเหล็ก หน้าจอสีเขียวเข้มสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่วิ่งผ่านรัวเร็ว *“Warning: Unauthorized Access detected.”* "ให้ตายสิ..." เขาพึมพำกับตัวเอง นิ้วมือรัวบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่วเพื่อบายพาสระบบรักษาความปลอดภัยระดับต่ำของสถานี ไฟล์ขยะและข้อมูลขยะถูกปัดทิ้งทีละไฟล์ จนกระทั่งเขาพบกับไดเรกทอรีที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุด—ไดเรกทอรีที่ถูกเข้ารหัสด้วยรหัสผ่านระดับผู้บัญชาการสูงสุด ไรอันกั้นหายใจ เขาลองใส่รหัสผ่านเริ่มต้นของระบบรุ่นเก่าที่เคยใช้สมัยโครนอส... ปฏิเสธการเข้าถึง ระบบขึ้นเตือนสีแดงวูบวาบ เขาลองใส่วันเดือนปีเกิดของตัวเอง... ปฏิเสธ เขากำลังจะถอดสายเชื่อมต่อด้วยความหงุดหงิด แต่นิ้วโป้งดันไปกดโดนปุ่มรีเซ็ตฮาร์ดแวร์โดยบังเอิญ หน้าจอทั้งหมดดับวูบไปชั่ววินาที ก่อนที่หน้าจอสีดำสนิทจะปรากฏข้อความบรรทัดเดียวขึ้นมาอย่างช้าๆ *[PROJECT_ECLIPSE_LOGS_FOUND]* *[FILE SIZE: 4.2 TB]* *[STATUS: DECRYPTING...]* ไรอันเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อโปรเจกต์นั้น มันคือชื่อรหัสเดียวกับเหตุการณ์ความหายนะที่สถานีโครนอสเมื่อสามปีก่อน—เหตุการณ์ที่คร่าชีวิตเพื่อนร่วมงานนับร้อย และทำให้เขาต้องกลายเป็นวิศวกรไร้ชื่อเสียงที่ถูกเนรเทศมายังสถานีปลายแถวแห่งนี้ ก่อนที่แถบโหลดข้อมูลจะวิ่งถึงร้อยละสิบ หน้าจอเทอร์มินัลของเขาก็ดับสนิทลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นสถานี ไฟส่องสว่างทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงประกาศอัตโนมัติจากระบบส่วนกลางดังขึ้นก้องทางเดินด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ชีวิต: *"ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลต้องห้าม... เริ่มกระบวนการล็อกดาวน์ภาคพื้นผิว... ยืนยันคำสั่งทำลายอัตโนมัติภายใน 180 วินาที"* ไรอันสะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับไปมองตามทางเดินมืดสนิทที่วาร่าเพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่ และในวินาทีนั้นเอง ที่ปลายทางเดินมืดมิด มีเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งในชุดเกราะหน่วยรบพิเศษของสภาจักรวรรดิ ก้าวออกมาพร้อมกับแสงไฟจากกระบอกปืนพลาสมาที่เล็งตรงมายังจุดที่เขายืนอยู่ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่อีกฟากของความมืดมิดด้วยกันนะครับ