แผนซ้อนแผน

"ถ้าคุณขยับนิ้วอีกเพียงมิลลิเมตรเดียว กระสุนนัดนี้จะเจาะทะลุฐานกะโหลกคุณทันทีครับ ผู้บัญชาการวาร่า" เสียงของไรอัน เคน สั่นพร่าเล็กน้อย แต่มั่นคงพอที่จะทำให้บรรยากาศภายในห้องควบคุมหลักเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เขาไม่ได้ถือปืน แต่มือของเขาแตะอยู่เหนือแผงควบคุมระบบพยุงชีพที่เชื่อมต่อกับ 'อุปกรณ์ชิ้นเล็ก' ที่เขาเพิ่งแอบติดตั้งเข้าไปเมื่อครู่นี้ วาร่ายืนนิ่ง ใบหน้าสวยคมคายนั้นไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม แววตาของเธอนิ่งลึกราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง "เธอคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ไรอัน? คิดว่าของเล่นเด็กๆ ที่เธอประกอบขึ้นในห้องเก็บขยะนั่น จะหยุดกงล้อจักรวรรดิได้งั้นหรือ?" "มันไม่ใช่แค่ของเล่นครับ" ไรอันตอบพลางกลืนน้ำลายลงคอ ความขลาดกลัวในอดีตที่เคยทำให้สถานีเก่าต้องพินาศยังคงหลอกหลอนเขา แต่วันนี้ความกลัวนั้นกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี "มันคือ 'ไวรัสเงียบ' ที่ผมเขียนขึ้นเอง มันไม่ได้ทำลายระบบ แต่มันจะทำหน้าที่เป็นคนส่งสาร... ส่งบันทึกการทุจริตทั้งหมดของคุณตรงไปยังหน่วยตรวจสอบของจักรวรรดิ ในวินาทีที่สัญญาณสื่อสารหลักถูกเปิดใช้งาน" วาร่าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นยิ่งกว่าอวกาศภายนอก "เธอลืมไปแล้วหรือว่าระบบสื่อสารของสถานีนี้ใครเป็นคนดูแล? ทุกบิต ทุกไบต์ที่ไหลผ่านช่องสัญญาณเหล่านั้น อยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน" "นั่นคือสิ่งที่ผมอยากให้คุณเชื่อครับ" ไรอันแค่นยิ้ม มือของเขาเลื่อนไปแตะคีย์บอร์ด "ความผิดพลาดในอดีตสอนผมว่า การปกป้องข้อมูลไม่ใช่การสร้างกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุด แต่คือการทำให้ผู้คุมประตูเชื่อว่าเขากำลังถือลูกกุญแจที่ถูกต้อง" ทันใดนั้น หน้าจอรอบห้องก็เริ่มกระพริบเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ระบบสื่อสารที่เคยเป็นของตายในมือวาร่ากำลังแปรปรวน มันไม่ใช่การล่มสลาย แต่มันคือการ 'เปลี่ยนเส้นทาง' ไรอันไม่ได้พยายามทำลายการสื่อสาร เขาแค่แทรกแซงโปรโตคอลให้มันกลายเป็นท่อส่งข้อมูลตรงไปยังหน่วยตรวจสอบจักรวรรดิโดยที่วาร่าไม่ทันตั้งตัว มือของวาร่าเริ่มสั่น เธอพยายามพิมพ์คำสั่งแทรกแซง แต่ทุกการกดปุ่มกลับเป็นการยืนยันรหัสการส่งออกโดยไม่ตั้งใจ "หยุดเดี๋ยวนี้ ไรอัน! ถ้าข้อมูลนี้หลุดออกไป เธอจะกลายเป็นกบฏที่ถูกหมายหัวไปทั่วทั้งกาแล็กซี เธอจะไม่มีวันได้กลับไปเหยียบดาวบ้านเกิดอีกเลย!" "ผมไม่เคยมีบ้านให้กลับตั้งแต่วันที่ผมทำสถานีนั้นระเบิดแล้วครับ" ไรอันกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาของเขาจ้องมองแถบสถานะการส่งข้อมูลที่ค่อยๆ วิ่งถึง 90 เปอร์เซ็นต์ "ผมแค่อยากให้ความจริงมันดังพอ ที่จะกลบเสียงคำสาปแช่งในหัวผมก็เท่านั้น" วาร่าลุกขึ้นยืนกะทันหัน เธอหยิบปืนเลเซอร์ข้างเอวออกมาจ่อไปที่ไรอันโดยไม่ลังเล "งั้นเราก็มาดูกันว่าใครจะไปถึงขีดจำกัดก่อนกัน" ในวินาทีที่นิ้วของวาร่าแตะลงบนไกปืน หน้าจอหลักก็ขึ้นข้อความว่า *'การส่งข้อมูลสำเร็จ 100%'* ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นต่อจากนั้นกลับไม่ใช่รายงานการทุจริต แต่เป็นภาพวิดีโอวงจรปิดจากส่วนลึกของสถานีศูนยภาวะ ที่ไรอันไม่เคยเห็นมาก่อน ในภาพนั้น... มีร่างของชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนไรอันอย่างกับแกะ ไม่ใช่แค่หน้าตา แต่รวมถึงรอยแผลเป็นที่ต้นคอเหมือนกันทุกประการ ชายคนนั้นกำลังยืนอยู่ข้างๆ วาร่าในอีกมิติหนึ่งของเวลา—ภาพในจอแสดงให้เห็นว่าเหตุการณ์ระเบิดสถานีในอดีตไม่ใช่ความผิดพลาดของไรอัน แต่เป็น 'แผนการทดลอง' ที่วาร่าจัดฉากขึ้นมาโดยใช้ไรอันเป็นตัวละครหลักในโครงการลับ ไรอันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำที่เคยคลุมเครือเริ่มปะติดปะต่อกันอย่างโหดร้าย เขาไม่ได้ทำสถานีพังเพราะความประมาท... เขาถูกลบความจำและดัดแปลงพันธุกรรมเพื่อทดสอบความสามารถในการกู้ระบบภายใต้ความกดดันสูง "ตกใจงั้นหรือ?" วาร่าลดปืนลงเล็กน้อย สายตาของเธอดูสมเพชมากกว่าจะโกรธแค้น "เธอคิดว่าเธอคือฮีโร่ผู้กอบกู้สถานีที่กำลังจะเปิดเผยความชั่วร้ายของฉัน? ไม่เลย ไรอัน... เธอเป็นเพียง 'ไฟล์บันทึก' ที่มีชีวิต ซึ่งกำลังส่งข้อมูลรายงานสรุปผลการทดลองของเธอเองกลับไปให้ผู้สร้างเท่านั้น" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มทหารรักษาการณ์ประจำสถานีเริ่มดังขึ้นจากหน้าประตูห้องควบคุม ไรอันยืนอึ้ง ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า สิ่งที่เขาคิดว่าเป็นแผนซ้อนแผน กลับเป็นเพียงฟันเฟืองในเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่เขาไม่มีวันเอาชนะได้ ประตูห้องควบคุมถูกกระชากเปิดออก ร่างของชายในชุดคลุมสีดำสนิทเดินนำหน้าเหล่าทหารเข้ามา ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของไรอันหยุดเต้น—นั่นคือใบหน้าของพ่อเขา ที่ควรจะเสียชีวิตไปนานแล้ว "ยินดีด้วยที่ทำงานสำเร็จนะ ลูกชาย" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็นเฉียบ "ตอนนี้หน่วยตรวจสอบจักรวรรดิได้รับข้อมูลแล้ว และพวกเขาก็พร้อมที่จะ 'กำจัด' ข้อมูลที่ผิดพลาดอย่างเธอทิ้งเสียที" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของไรอันมาจนถึงตอนนี้นะครับ ไรอันจะรอดพ้นจากกับดักชีวิตนี้ได้อย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ