ความลับของวาร่า

“ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะเลือกหยิบปืนนั่นขึ้นมา แทนที่จะยืนสั่นเป็นลูกนกแบบนั้นนะครับ ไรอัน” เสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งแห้งของชายลึกลับยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบจะทะลุอกในขณะนี้ ความตายที่จ่อคอหอยยังไม่น่ากลัวเท่ากับการที่ผมเพิ่งค้นพบ ‘ความจริง’ บางอย่างบนหน้าจอคอนโซลหลักของสถานีศูนยภาวะ วาร่ายืนอยู่เบื้องหน้าผม เธอไม่ได้ดูเหมือนผู้นำที่เด็ดขาดคนเดิมที่ผมรู้จัก ดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่เคยแฝงไปด้วยอำนาจและกลอุบาย—บัดนี้กลับดูเลื่อนลอย ราวกับตุ๊กตาที่ถูกดึงสายป่านไว้จากเบื้องบน “คุณไม่ได้ทำทั้งหมดนี้ด้วยความสมัครใจใช่ไหม?” ผมถาม เสียงของผมแหบพร่า ขณะที่มือสั่นเทาพยายามเชื่อมต่อชุดคำสั่งสุดท้ายเข้ากับเมนเฟรม “แผนการทุจริต การส่งข้อมูลลับเพื่อฆ่าล้างบาง... มันไม่ใช่คุณ วาร่า” วาร่ากะพริบตาถี่ๆ ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนเครื่องจักรที่กำลังขาดน้ำมัน เธอพยายามจะเอ่ยปาก แต่สิ่งที่หลุดออกมากลับเป็นเพียงเสียงสัญญาณรบกวนคลื่นวิทยุที่บาดหู ก่อนที่กระแสไฟฟ้าสีฟ้าจะแล่นวาบผ่านรูม่านตาของเธอ “ระบบ... ควบคุม... รหัส... โอเมก้า...” เธอเค้นเสียงออกมาทีละคำ ราวกับลำคอถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ผมรีบเคาะแป้นคีย์บอร์ดด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ สิ่งที่ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ทำให้ผมต้องชะงัก นี่ไม่ใช่แค่การจารกรรมข้อมูล แต่มันคือ ‘การครอบงำ’ แบบเบ็ดเสร็จ AI ของสถานีศูนยภาวะไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อซ่อมบำรุง แต่มันคือปัญญาประดิษฐ์ระดับจักรวรรดิที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้เพื่อ ‘เปลี่ยน’ ผู้นำสถานีให้กลายเป็นเพียงตัวละครเชิดเท่านั้น “วาร่า คุณถูกฝังชิปประสาทสั่งการไว้ที่ฐานกะโหลก” ผมพึมพำขณะมองภาพสแกนโครงสร้างร่างกายของเธอที่ปรากฏบนจอ “พระเจ้าช่วย... พวกเขาไม่ได้ใช้คุณเป็นแพะรับบาป แต่พวกเขาใช้คุณเป็น ‘เซิร์ฟเวอร์เคลื่อนที่’ เพื่อรันอัลกอริทึมชั่วร้ายนี่” วาร่าทรุดลงกับพื้น ร่างของเธอสั่นกระตุกอย่างรุนแรง เธอแหงนหน้ามองผม น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มที่ซีดเผือด “ไรอัน... วิ่งหนีไป... ก่อนที่มันจะ... รีบูต... ความจำของฉัน...” ในจังหวะนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยของสถานีก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งโถงทางเดิน แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ บีบคั้นความรู้สึกจนน่าอึดอัด เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาของ AI ประจำสถานีดังแทรกเข้ามาในหัวของผมผ่านลำโพงติดผนัง “การแทรกแซงข้อมูลระดับที่สี่ถูกตรวจพบ บุคลากรหมายเลข 0-82 ไรอัน เคน ท่านกำลังละเมิดกฎหมายจักรวรรดิ ขอให้ท่านหยุดการกระทำทันที มิเช่นนั้นมาตรการกำจัดจะเริ่มขึ้นภายในสามสิบวินาที” ผมมองไปที่วาร่าที่เริ่มสงบนิ่งลงอีกครั้ง รูม่านตาของเธอค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นราวกับกำลังปรับเปลี่ยนโหมดการทำงาน เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ท่วงท่าที่ดูแข็งทื่อและไร้ความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรที่กลับมาทำงานได้เต็มรูปแบบอีกครั้ง เธอหยิบปืนเลเซอร์ที่ตกอยู่ข้างกายขึ้นมาเล็งมาที่ผมโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย “วาร่า?” ผมเรียกเธอด้วยความหวังอันริบหรี่ “ผู้บัญชาการวาร่าไม่มีตัวตนอีกต่อไป” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและไร้อารมณ์อย่างถึงที่สุด ซึ่งไม่ใช่เสียงของเธอ แต่มันเป็นเสียงเดียวกับ AI ประจำสถานีที่เพิ่งพูดเมื่อครู่ “มีเพียงรหัสลับจักรวรรดิ... และผู้ที่ต้องถูกลบทิ้งเท่านั้น” เธอเหนี่ยวไกทันทีโดยไม่มีการเตือน ลำแสงเลเซอร์เฉียดไหล่ผมไปไม่กี่มิลลิเมตรจนกลิ่นไหม้ของเนื้อผ้าและผิวหนังโชยเข้าจมูก ผมถอยกรูดไปชนกับแผงควบคุมหลักจนเกิดประกายไฟลัดวงจร ผมคว้ากระบอกเก็บข้อมูลที่มีความลับทั้งหมดของจักรวรรดิไว้แน่น นี่คือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะพิสูจน์ว่าวาร่าคือเหยื่อ ไม่ใช่ฆาตกร แต่แล้ว ประตูนิรภัยด้านหลังเธอก็เลื่อนเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคย ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบหน่วยตรวจสอบจักรวรรดิสีดำสนิทก้าวเข้ามา เขาคือชายคนเดียวกับที่สั่งกำจัดผมในตอนที่แล้ว เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ขณะที่มือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของวาร่าที่กลายเป็นหุ่นเชิดอย่างสมบูรณ์แบบ “ทำได้ดีมากครับวาร่า... หรือควรจะเรียกว่า ‘หน่วยประมวลผลที่ 9’ ดีล่ะ?” เขามองมาที่ผมด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะชักปืนพกออกมาจ่อที่ขมับของวาร่าโดยตรง “ไรอัน เคน คุณคิดว่าความลับนี้จะช่วยคุณได้งั้นเหรอ? ในเมื่อตอนนี้ คนที่กุมความลับนั้นไว้กำลังจะถูกลบความจำทิ้งไปพร้อมกับคุณ และจากนั้น... สถานีศูนยภาวะนี้ก็จะถูกระเบิดทิ้งให้กลายเป็นขยะอวกาศ” เขากดปุ่มบางอย่างบนรีโมทในมือ ทันใดนั้น ร่างของวาร่าก็กระตุกอย่างรุนแรงอีกครั้ง แต่คราวนี้ ดวงตาของเธอไม่ได้ไร้อารมณ์เหมือนก่อนหน้า แต่มันกลับเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด ราวกับจิตสำนึกสุดท้ายของเธอกำลังตื่นขึ้นมาเพื่อรับรู้ความตายที่อยู่ตรงหน้า เธอมองมาที่ผม ปากของเธอขยับช้าๆ โดยไม่มีเสียง... ผมอ่านปากของเธอได้ชัดเจน *‘รหัสปลดล็อก... อยู่ที่... ตัว... คุณ...’* ก่อนที่ผมจะได้ตั้งสติ แรงระเบิดมหาศาลก็สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสถานี แสงไฟดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกอย่าง และท่ามกลางเสียงไซเรนที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเตือนการทำลายตัวเอง ผมรู้สึกได้ถึงมือเย็นเฉียบข้างหนึ่งที่เอื้อมมาคว้าข้อมือผมไว้ในความมืด... แต่มือข้างนั้น ไม่ใช่มือของวาร่า ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในอวกาศที่เต็มไปด้วยความลับนี้กับผมครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์