การสูญเสียครั้งสำคัญ

"วิ่งไป ไรอัน! อย่าหันกลับมามอง!" เสียงคำรามนั้นแหบพร่าผ่านหน้ากากออกซิเจนที่ร้าวราน แรงกระชากที่ข้อมือของผมรุนแรงจนผมแทบเสียหลัก ความมืดมิดในโถงทางเดินหมายเลขเจ็ดถูกฉีกกระชากด้วยแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบถี่รัวราวกับจังหวะหัวใจที่กำลังจะวาย กลิ่นฉุนของโอโซนและโลหะไหม้ไฟอบอวลจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมหายใจไม่ออกจริงๆ ไม่ใช่ควันไฟ แต่คือสัมผัสของ 'เอเลียส' เพื่อนคนเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในนรกแห่งนี้ ผมสะดุดเศษซากแผงวงจรที่ระเบิดออกมากองบนพื้น แต่เอเลียสยื้อผมไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ผมไม่สมควรได้รับ "เอเลียส... นายต้องมากับฉัน เราจะหนีออกไปทางประตูนิรภัยโซนขั้วเหนือ!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงไซเรนที่แผดสนั่นจนแก้วหูแทบฉีก เอเลียสหยุดกะทันหัน เขาหันมาเผชิญหน้ากับผม ภายใต้แสงสีแดงสลัว ผมเห็นเพียงดวงตาที่เหนื่อยล้าแต่แน่วแน่ของเขา "ไรอัน... นายเป็นสมองของที่นี่ ถ้าขาดนายไป จักรวรรดิก็แค่เศษเหล็กไร้ค่า แต่ฉัน... ฉันเป็นแค่รอยเปื้อนในประวัติศาสตร์ของวาร่า นายต้องเป็นคนออกไปแฉแผนการบ้าคลั่งนี้ให้คนทั้งดวงดาวได้เห็น" "อย่าพูดแบบนั้น!" ผมพยายามจะดึงตัวเขา แต่มือของเขากลับกลายเป็นกำแพงเหล็กที่ตรึงผมไว้ "ฟังนะ" เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนผมได้ยินเสียงหอบหายใจของเขาชัดเจน "รหัสถอดรหัสลับอยู่ในชิปที่ฉันแอบดึงออกมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักของวาร่า นี่คือทางเดียวที่จะล้มเธอได้ ส่วนฉัน... ฉันมีภารกิจสุดท้ายที่ต้องทำ" เขากระแทกแผงควบคุมข้างประตูทางออกฉุกเฉินด้วยความเร็วที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ประตูนิรภัยเริ่มเลื่อนปิดลงช้าๆ กั้นกลางระหว่างทางเดินที่กำลังถล่มกับเส้นทางสู่ยานหลบหนี "ไม่ เอเลียส! อย่าทำแบบนี้!" ผมพยายามพุ่งตัวเข้าไป แต่เขากลับถีบผมเข้าสู่เขตปลอดภัยก่อนที่ประตูบานยักษ์จะปิดลงจนสนิท ผมกระแทกเข้ากับผนังเหล็ก เสียงโลหะปะทะกันดังก้องไปทั่วทางเดินที่ว่างเปล่า ผมทุบประตูบานนั้นด้วยมือที่สั่นเทา "เปิดสิ! เอเลียส! นายจะทำอะไร!" เสียงของเขาสะท้อนกลับมาผ่านลำโพงสื่อสารที่แตกพร่า "ฉันจะปิดวาล์วระบายความร้อนด้วยมือ... ถ้าทำแบบนี้ แรงระเบิดจะถูกเบี่ยงออกสู่อวกาศ ไม่ใช่มาที่จุดหลบหนีของนาย" "นั่นมันเท่ากับการฆ่าตัวตายชัดๆ! นายจะถูกแรงดันเผาทั้งเป็นนะ!" ผมตะคอก น้ำตาที่ไหลอาบแก้มกลายเป็นคราบฝุ่นสีดำ เงียบ... มีเพียงเสียงไฟฟ้าช็อตจากสายไฟที่ขาดสะบั้นอยู่อีกฝั่งของประตู "ไรอัน" เสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด "ตอนที่สถานีเก่าระเบิด... นายโทษตัวเองมาตลอดว่าช่วยใครไม่ได้เลย ครั้งนี้ถือว่าเป็นการชดใช้... ไม่ใช่ชดใช้ให้คนอื่น แต่ชดใช้ให้หัวใจของนายเอง จงมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ เพื่อนยาก" เสียงกระแทกอย่างรุนแรงดังขึ้นตามด้วยเสียงกริ๊งของโลหะที่หลอมละลาย ความร้อนพุ่งผ่านรอยต่อของประตูเข้ามาปะทะใบหน้าผม กลิ่นไหม้ที่น่าสะอิดสะเอียนตลบอบอวล และจากนั้น... ทุกอย่างก็เงียบลง ความเงียบที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงระเบิด ผมทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับไร้เรี่ยวแรงเหมือนถูกสูบวิญญาณ เพื่อนคนเดียวที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของผม คนเดียวที่เชื่อมั่นในความดีงามของผมหายไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและภาระอันหนักอึ้งในมือ ผมหยิบชิปข้อมูลขนาดเล็กที่เอเลียสยัดใส่มือผมก่อนผลักออกไปขึ้นมาดู มันเปื้อนเลือดและรอยเขม่า แต่มันคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าการเสียสละของเขาไม่ใช่เรื่องไร้ค่า ผมกำมันไว้แน่นจนมุมเหล็กของมันบาดลึกเข้าไปในเนื้อ ผมไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอีกต่อไป ความเสียใจถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่ไหลเวียนไปทั่วกระแสเลือด ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูทคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินมืดมิดเบื้องหลัง ความหวังเล็กๆ ในใจว่าอาจจะเป็นเอเลียสที่รอดมาได้ถูกดับวูบไปทันทีเมื่อผมเห็นเงาร่างที่คุ้นเคย ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ห่างจากผมเพียงไม่กี่ก้าว แสงไฟสีแดงสลัวขับเน้นรูปโฉมที่สง่างามแต่เย็นชาของผู้บัญชาการวาร่า เธอไม่ได้ดูตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือของเธอถืออุปกรณ์สื่อสารที่ยังคงมีสัญญาณสีฟ้ากะพริบอยู่ "จบสวยงามดีนี่ ไรอัน" วาร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังชมภาพยนตร์ที่เธอไม่ได้สนใจนัก "น่าเสียดายที่เอเลียสทำหน้าที่เป็นฮีโร่ได้ดีเกินไปหน่อย แต่เขาลืมไปอย่างหนึ่ง... ว่าข้อมูลในชิปที่เขาส่งให้เธอน่ะ มันเป็นแค่ตัวล่อที่ฉันเขียนขึ้นมาเอง" ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ หัวใจที่เต้นรัวด้วยความแค้นเริ่มเย็นลงอีกครั้ง เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเธอที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ เธอไม่ได้เดินเข้ามาเพื่อจับกุมผม แต่เธอเดินเข้ามาเพื่อจะบอกว่า ทุกสิ่งที่ผมเพิ่งผ่านพ้นมา... ทั้งหมดนั่นคือส่วนหนึ่งของแผนการที่เธอจัดฉากไว้แต่ต้น วาร่าเอื้อมมือมาแตะที่หน้ากากของผมเบาๆ ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำให้โลกของผมแตกสลายยิ่งกว่าเดิม "รู้ไหมไรอัน สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดไม่ใช่การตายของเอเลียส... แต่คือการที่นายยังไม่รู้เลยว่า เอเลียสไม่ได้ทรยศฉันหรอก... เขาเป็นคนเสนอแผนนี้ให้ฉันเอง เพื่อแลกกับอิสรภาพของครอบครัวเขา" เธอกดปุ่มบนข้อมือ เสียงกลไกบางอย่างทำงานขึ้นใต้ฝ่าเท้าของผมทันที พื้นที่ผมยืนอยู่เริ่มแยกตัวออกเป็นช่องว่างดำมืดสู่อวกาศไร้ดาวเบื้องล่าง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์