กับดักลวงตา

เสียงโลหะหนักกระทบพื้นดังสนั่นสะท้อนไปทั่วห้องเซิร์ฟเวอร์ที่มืดมิด ไรอัน เคน ไม่ได้มองไปที่รีโมทในมือของวาร่า เขามองลึกลงไปในดวงตาคู่ที่เยือกเย็นราวกับห้วงอวกาศว่างเปล่าคู่นั้น "วางมันลงซะ วาร่า" ไรอันเอ่ย เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้น "คุณรู้ดีว่าถ้าคุณกดปุ่มนั้น ชีวิตของคนบนสถานีนี้ทุกคน... รวมถึงตัวคุณด้วย จะกลายเป็นเพียงฝุ่นละอองในสุญญากาศ" วาร่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน เธอเดินวนรอบตัวเขาช้าๆ รองเท้าบูทหนังสั่งทำพิเศษกระทบพื้นเหล็กกล้าเป็นจังหวะเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย "ความผิดพลาดในอดีตสอนอะไรคุณไม่ได้เลยหรือไรอัน? สถานีเก่าของคุณพังทลายลงเพราะความลังเล แต่ที่นี่... ความล้มเหลวมันถูกเขียนลงในแผนผังตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเท้าขึ้นมาบนสถานีนี้แล้ว" ไรอันขยับตัวตามสัญชาตญาณ แต่ทหารสองนายที่ยืนซุ่มอยู่ข้างหลังก็รีบเข้ามาล็อกแขนของเขาไว้แน่น แรงบีบที่หัวไหล่ทำให้เขานิ่วหน้า แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังโดยคนที่เขาเคยยอมสยบให้ในแง่ของความศรัทธา "คุณทำไปทำไม" ไรอันเค้นเสียงถาม "เพื่ออำนาจ? เพื่อชื่อเสียงในสภาคองเกรสข้ามดวงดาวหรือไง? คุณแลกชีวิตคนเป็นพันๆ กับตำแหน่งเพียงตำแหน่งเดียวเนี่ยนะ" วาร่าหยุดยืนตรงหน้าเขา เธอโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ ของเธอปะทะกับใบหน้าที่เหงื่อซึมของไรอัน เธอไม่ได้ดูเหมือนผู้ร้ายที่กำลังจะฆ่าใคร เธอเหมือนนักหมากรุกที่กำลังมองเห็นชัยชนะเบ็ดเสร็จ "อำนาจไม่ใช่สิ่งที่คุณแลกมาด้วยชีวิตคนนะไรอัน แต่มันคือสิ่งที่คุณต้องจัดวางตัวหมากให้ตรงจุด และคุณ... ก็คือ 'รหัสลับ' ที่จะปลดล็อกงบประมาณมหาศาลที่ถูกซ่อนไว้ในฐานข้อมูลของสถานีแห่งนี้ เมื่อคุณตายในฐานะผู้ก่อการร้ายที่พยายามระเบิดสถานี ทุกอย่างที่ผิดพลาดจะถูกล้างบางด้วยไฟ... ส่วนฉัน จะเป็นวีรบุรุษผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว" ไรอันพยายามดิ้นรน แต่มือของเขาก็ถูกล็อกไว้กับพนักเก้าอี้โลหะที่ถูกลากออกมาจากเงามืด วาร่าวางรีโมทลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดภาพโฮโลแกรมฉายขึ้นตรงหน้า มันคือภาพเหตุการณ์ตอนที่ไรอันพยายามแฮกระบบรักษาความปลอดภัยเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ภาพที่ถูกตัดต่อจนดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามทำลายระบบระบายอากาศของสถานี "คนทั้งจักรวรรดิจะเห็นสิ่งนี้" วาร่ากระซิบ "พวกเขาจะเห็นภาพวิศวกรผู้ผิดหวังจากอดีตที่คลุ้มคลั่งและพยายามฆ่าล้างโคตรทุกคนบนสถานีศูนยภาวะ ความน่าเชื่อถือของคุณ? ความฉลาดที่คุณภาคภูมิใจ? มันจะถูกตีตราว่าเป็นเครื่องมือของคนบ้า" "คุณโกหก" ไรอันกัดฟันแน่น "เซิร์ฟเวอร์สำรอง... ผมแอบล็อกรหัสไว้แล้ว ถ้าคุณกดปุ่มนั่น ข้อมูลความจริงทั้งหมดจะถูกส่งไปยังกองบัญชาการกลางทันที คุณแพ้ตั้งแต่วันที่คุณคิดจะสู้กับผมแล้ว" วาร่าหยุดชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว เธอคว้าคางของไรอันให้เงยขึ้นสบตา "งั้นหรือ? งั้นลองดูนี่หน่อยเป็นไง" เธอกดรีโมทในมือเบาๆ ทันใดนั้น แสงไฟสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงสัญญาณไซเรนที่ดังระงมไปทั่วสถานี เสียงของระบบประกาศอัตโนมัติแจ้งเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: *'แจ้งเตือนสถานะ: ระบบป้องกันอัจฉริยะถูกตัดขาดการเชื่อมต่อ... การทำลายตนเองจะเริ่มต้นในอีกห้านาที'* หัวใจของไรอันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่ไม่ใช่แค่คำขู่ แต่มันคือการตัดสินใจที่บ้าคลั่งที่สุดที่เขาเคยพบมา "ทำไม..." ไรอันพึมพำอย่างสิ้นหวัง วาร่าหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากซองข้างเอว แล้วยัดมันใส่มือของไรอันที่สั่นเทา เธอเล็งปากกระบอกปืนนั้นมาที่หน้าอกของตัวเอง ก่อนจะบังคับให้มือของเขาเหนี่ยวไก "เพราะถ้าฉันเป็นคนฆ่าคุณ มันจะดูเหมือนการประหารชีวิต" วาร่ากระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนปีศาจ "แต่ถ้าคุณตายด้วยมือตัวเองพร้อมกับความพยายามที่จะทำลายสถานี... มันจะเป็นตำนานที่สวยงามที่สุดสำหรับคนโง่คนหนึ่ง" ทันใดนั้น ประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ที่ถูกล็อกไว้ก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างของชายในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ไรอันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนก้าวเข้ามาพร้อมกับปืนไรเฟิลเลเซอร์ที่ประทับไหล่อยู่ มือของชายปริศนาคนนั้นไม่ได้เล็งมาที่ไรอัน แต่มันเล็งตรงไปที่ศีรษะของวาร่าโดยไม่มีการลังเล เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของผู้บุกรุกดังก้องทำลายความเงียบ "ผมเกรงว่าแผนการของคุณคงต้องหยุดลงแค่นี้ครับ... ผู้บัญชาการวาร่า เพราะไรอัน เคน คือบุคคลที่ท่านประธานาธิบดีสั่งห้ามให้รอยขีดข่วนแม้แต่เส้นเดียว" ไรอันเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนไหล่ของผู้บุกรุก มันคือสัญลักษณ์ของหน่วยข่าวกรองลับที่ควรจะหายสาบสูญไปนานแล้ว... ในขณะที่วาร่าค่อยๆ ลดปืนลง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองไปยังชายลึกลับผู้นั้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของไรอัน เคน มาจนถึงวินาทีที่ตึงเครียดเช่นนี้นะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์