กบฏในแดนสุญญากาศ

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้กระสุนเลเซอร์นั่นเจาะทะลุขมับขวาของคุณ ก็ช่วยขยับมือออกจากปุ่มล็อกความดันนั่นเสียที เคน” เสียงของวาร่าไม่ได้สั่นเครือ แต่มันราบเรียบและเย็นเยือกจนไรอันรู้สึกเหมือนกำลังหายใจเอาเศษแก้วเข้าไปในปอด เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับช้าๆ ภายในห้องควบคุมการสื่อสารที่เต็มไปด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมจากชั้นที่พักอาศัย เขามองเห็นเธอผ่านแสงไฟกะพริบสีแดงฉาน ปืนพกมาตรฐานจักรวรรดิในมือของวาร่าสั่นเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่ความตื่นกลัว มันคือความโกรธแค้นที่ถูกสั่งสมมานาน “คุณโกหกผมมาตลอด” ไรอันพูดพลางพยายามคุมลมหายใจให้คงที่ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “เรื่องสถานีเก่า เรื่องความผิดพลาดของผม... จริงๆ แล้วคุณเป็นคนวางระบบให้มันพังตั้งแต่วันแรกใช่ไหม?” วาร่าแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้อารมณ์ขัน “โลกนี้ไม่มีใครเป็นผู้บริสุทธิ์หรอก ไรอัน โดยเฉพาะคนอย่างคุณที่ชอบเอาความผิดพลาดของคนอื่นมาสวมใส่เป็นเสื้อเกราะป้องกันตัวเอง” ในจังหวะนั้นเอง เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากทางเดินชั้น 7 แรงสั่นสะเทือนทำให้อุปกรณ์บนโต๊ะทำงานร่วงหล่นลงพื้น เสียงกรีดร้องของฝูงชนที่กำลังจลาจลดังแทรกเข้ามาผ่านระบบประกาศที่ถูกแฮ็ก มันคือโอกาสเดียวที่เขาเหลืออยู่ ไรอันตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาโน้มตัวหลบกระสุนเลเซอร์ที่พุ่งเฉียดไหล่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นไหม้ของสายไฟอบอวลไปทั่วห้อง เขาไม่ได้พุ่งเข้าใส่เธอ แต่เขากระแทกปุ่มปลดล็อกระบบระบายอากาศฉุกเฉิน ลมมหาศาลดูดเอาฝุ่นละอองและควันจากทางเดินพุ่งเข้ามาในห้องควบคุม บดบังวิสัยทัศน์ของวาร่าทันที “โธ่เว้ย!” วาร่าสบถ ไรอันอาศัยจังหวะชุลมุน มุดตัวผ่านช่องซ่อมบำรุงใต้พื้นห้อง เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปที่ทางออก แต่เขากำลังคืบคลานเข้าสู่หัวใจของสถานี—เซิร์ฟเวอร์หลักที่ซึ่งความลับทั้งหมดของจักรวรรดิถูกเก็บงำไว้ ภายในท่อแคบๆ ที่มีเพียงเสียงเครื่องจักรทำงาน เขาคลานผ่านความมืดมิด เหงื่อไหลซึมตามไรผม ความคิดในหัวของเขาสับสนวุ่นวาย ภาพใบหน้าของวาร่าตอนที่เธอมองเขาด้วยสายตาที่เคยอ่อนโยนในอดีต ย้อนกลับมาตอกย้ำความเจ็บปวด หากเธอคือคนที่เขาเคยรัก และเธอก็คือคนที่ต้องการกำจัดเขาเสียตอนนี้ โลกทั้งใบที่เขารู้จักก็คงเป็นเพียงเรื่องโกหกคำโต เขากดเชื่อมต่ออุปกรณ์ถอดรหัสเข้ากับพอร์ตหลัก เซิร์ฟเวอร์ของสถานีศูนยภาวะเปรียบเสมือนสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังกรีดร้อง ข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในเครื่องรับสัญญาณส่วนตัวของเขา *โครงการล้างบางประชากร... การทดลองฝังชิปควบคุมสมอง...* ไรอันเบิกตากว้าง ข้อมูลที่เขาเห็นมันเหนือกว่าการทุจริต แต่มันคือการสร้างมนุษยชาติสายพันธุ์ใหม่ภายใต้คำสั่งของคนเพียงกลุ่มเดียว และรายชื่อผู้สนับสนุนโครงการนี้... รายชื่อแรกที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอทำให้มือของเขาเริ่มสั่น มันไม่ใช่ชื่อของผู้บัญชาการวาร่า แต่มันคือชื่อของ 'พ่อ' ของเขาเอง “เป็นไปไม่ได้...” เขาพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่เขากำลังพยายามดาวน์โหลดไฟล์หลักอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มทหารรักษาการณ์ก็ดังอยู่เหนือหัวเขา พวกเขากำลังไล่ล่าตามสัญญาณชีพของเขา แต่ก่อนที่เขาจะได้ปิดการเชื่อมต่อ เสียงแชทเบาๆ จากหน้าจอเซิร์ฟเวอร์ก็เด้งขึ้นมา มันไม่ใช่ข้อความจากศัตรู แต่มันเป็นโปรแกรมที่ถูกตั้งเวลาไว้ล่วงหน้า หน้าจอปรากฏข้อความเพียงบรรทัดเดียว: *ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ลูกชาย* ทันใดนั้น ระบบป้องกันทั้งหมดของสถานีก็ดับลง ความเงียบงันที่น่าขนลุกเข้าปกคลุมแทนที่เสียงสัญญาณเตือนภัย ก่อนที่เสียงประตูห้องเซิร์ฟเวอร์จะถูกกระชากเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่เขาคุ้นเคยที่สุด ซึ่งไม่ได้ถือปืน แต่มือของเขากำลังถือรีโมทบางอย่างที่ไรอันจำได้ดีว่ามันคือสวิตช์ทำลายสถานีนี้ทิ้งทั้งระบบ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันมืดมิดไปด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์