เส้นตายของออกซิเจน

เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่ต่ำสั่นสะเทือนผ่านแผ่นเหล็กของผนังสถานีศูนยภาวะ ส่งผลให้ไรอัน เคนรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบด้วยคีมเหล็ก มันไม่ใช่เสียงไซเรนที่แหลมสูงชวนปวดประสาท แต่มันคือเสียงครางโหยหวนของระบบไฮดรอลิกที่กำลังจะตาย “คุณทำลายโอกาสสุดท้ายของเราไปแล้ว ไรอัน” เสียงของผู้บัญชาการวาร่าดังลอดออกมาจากลำโพงติดผนัง น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่าขนลุก “การกดปุ่มนั้นไม่ได้แค่เปลี่ยนสถานะคุณให้เป็นผู้ก่อการร้าย แต่มันกำลังเปลี่ยนลมหายใจสุดท้ายของทุกคนบนสถานีนี้ให้กลายเป็นก๊าซพิษ” ไรอันก้มมองนิ้วมือที่สั่นเทาของตนเองบนแผงควบคุมหลัก ปลายนิ้วของเขายังคงสัมผัสอยู่บนรอยบุ๋มของปุ่มที่เขาเพิ่งกดไปโดยไม่ตั้งใจ—หรืออาจจะเป็นความผิดพลาดที่ถูกวางแผนมาอย่างแยบยล หน้าจอแสดงผลแสดงแถบสีแดงฉาน: *ออกซิเจนคงเหลือ 14%* เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เขาไม่ใช่นักรบ เขาเป็นแค่วิศวกรที่ชอบซ่อนตัวอยู่หลังกองเอกสาร แต่ในตอนนี้ ความตายไม่ได้มาในรูปแบบของเอกสารทุจริต มันมาในรูปของความมืดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในห้องควบคุมนี้ “ผมไม่ได้ตั้งใจ” ไรอันเค้นเสียงตอบกลับไป เสียงของเขาแหบพร่า “วาร่า... ถ้าคุณมีแผนการอะไรอยู่ คุณต้องหยุดระบบล็อกดาวน์เดี๋ยวนี้! ถ้าเรายังดื้อรั้นแบบนี้ เราทุกคนจะขาดอากาศตายก่อนที่คุณจะได้ทำตามแผนการชั่วช้าของคุณด้วยซ้ำ” “แผนการชั่วช้าเหรอครับ คุณเคน?” วาร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ในจักรวรรดิที่เน่าเฟะแห่งนี้ ความอยู่รอดคือความชอบธรรม ตอนนี้ระบบจ่ายอากาศในภาค 4 และ 5 กำลังปิดตาย ผมมีสองทางเลือกให้คุณ... คุณจะเลือกลงไปซ่อมระบบกรองอากาศด้วยตัวเอง เพื่อให้พวกเรามีเวลาหายใจเพิ่มขึ้นอีกสักสองสามชั่วโมง หรือคุณจะนั่งอยู่ที่นั่น พยายามส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือออกไปภายนอก... ซึ่งผมบอกคุณได้เลยว่าไม่มีใครฟังคุณหรอก” ไรอันกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าวาร่ากำลังกดดันให้เขาเลือก ในขณะที่เขากำลังตัดสินใจ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นค่าพลังงานที่เหลืออยู่ในระบบสื่อสาร หากเขาเลือกซ่อมอากาศ เขาก็จะไม่มีวันได้เปิดโปงหลักฐานเรื่องการทุจริตของวาร่าที่ซ่อนอยู่ในฐานข้อมูล แต่หากเขาเลือกสื่อสาร แล้วอากาศหมดลงก่อนที่ความช่วยเหลือจะมาถึง เขาก็ไม่ต่างอะไรกับฆาตกรที่ฆ่าทุกคนบนสถานีด้วยมือของตัวเอง เขาเดินไปที่ห้องเครื่อง ลมหายใจเริ่มติดขัด อากาศเริ่มหนาแน่นและเต็มไปด้วยกลิ่นโลหะที่จางลงตามระดับออกซิเจน เขามองเห็นรอยรั่วของท่อลำเลียงก๊าซหลัก มันเป็นรอยร้าวที่เกิดจากการถูกเจาะจงจุดอย่างแม่นยำ ไม่ใช่ความเสื่อมสภาพตามกาลเวลา *นี่คือกับดัก* ไรอันคิดในใจ เขามองสลับระหว่างกล่องเครื่องมือในมือ กับปุ่มสั่งการสัญญาณดาวเทียมที่เขาสามารถเข้าถึงได้จากแผงวงจรตรงหน้า ความลังเลกัดกินจิตใจเหมือนหนอนชอนไช เขานึกถึงใบหน้าของลูกเรือคนอื่นๆ ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ หากเขาไม่ซ่อมระบบนี้ คนเหล่านั้นจะหลับไปตลอดกาลในความเงียบงัน แต่ถ้าเขาสื่อสาร... ความจริงที่ว่าวาร่าคือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดจะถูกส่งออกไปสู่ห้วงอวกาศ “เลือกสิ ไรอัน” วาร่ากระซิบผ่านช่องทางลับ “ถ้าคุณเลือกซ่อม... คุณคือฮีโร่ที่จะตายไปพร้อมกับความลับ ถ้าคุณเลือกสื่อสาร... คุณจะเป็นผู้ส่งสารที่ไม่มีใครรอดไปรับรู้ความจริง” ไรอันวางประแจในมือลง เขาหลับตาลงนึกถึงความผิดพลาดในอดีตที่ทำลายสถานีเก่า ที่นั่นเขาพยายามซ่อมแซมทุกอย่างด้วยความหวังที่สูญเปล่า แต่ครั้งนี้... เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม เขาคว้าสายเคเบิลสื่อสารมาเชื่อมต่อกับข้อมือของตัวเอง แรงกระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่างกายจนเขาสะดุ้ง แต่เขายังคงฝืนทำต่อไป นิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งรหัสลับผ่านเครือข่ายจักรวรรดิ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เลือกทางใดทางหนึ่ง... แต่เขาจะเลือกทำทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกัน ในขณะที่หน้าจอแสดงสถานะการสื่อสารกำลังวิ่งไปที่ 99% เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดับลงกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมสถานีศูนยภาวะเหมือนความตาย ไรอันหอบหายใจรุนแรง ออกซิเจนในห้องแทบจะเป็นศูนย์ เขาล้มลงกับพื้น มือยังคงกุมสายสื่อสารไว้แน่น ทันใดนั้น ประตูห้องควบคุมก็เปิดออกอย่างรุนแรง เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางความมืดมิด ไรอันพยายามหรี่ตาเพ่งมองผ่านความพร่ามัว แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ผู้บัญชาการวาร่าอย่างที่เขาคาดคิด แต่เป็นคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน "เคน... นายไม่น่าโง่กดปุ่มนั่นเลยจริงๆ" ชายคนนั้นกล่าวพลางก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับหยิบปืนพกจ่อเข้าที่ขมับของเขา "เพราะตอนนี้... ฉันต้องเป็นคนปิดงานที่เหลือให้เสร็จแทนวาร่า" ความจริงที่เย็นยะเยือกแล่นผ่านไขสันหลังของไรอัน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการทุจริต แต่มันคือเกมที่ลึกซึ้งกว่านั้นหลายเท่าตัว และคนที่เขารักที่สุดในอดีต คือคนที่กำลังจะเหนี่ยวไกสังหารเขาในวินาทีนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่คาดไม่ถึงในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์