พันธมิตรที่ไม่คาดฝัน

"มือของคุณสั่นครับ คุณเคน... คนที่กำลังจะตายจริงๆ มักจะไม่มีแรงเหลือแม้แต่จะกระดิกนิ้วแบบนั้น" เสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้นท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมอยู่ในเขตห้ามเข้าของสถานีศูนยภาวะ ผมพยายามกระชับประแจเลื่อนในมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อเครื่องจักรที่กำลังจะระเบิดตรงหน้า แต่มันคือความหวาดระแวงต่อเงาที่ทอดยาวมาจากปลายทางเดินมืดมิดนั่น ผมหันกลับไปมอง ผู้บัญชาการวาร่ายืนอยู่ตรงนั้น ชุดยูนิฟอร์มสีเทาเข้มของเธอดูไร้รอยยับแม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่วิกฤต เธอไม่ได้พกอาวุธ แต่รัศมีของอำนาจที่เธอแผ่ออกมาทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นหนูที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก "คุณมาทำอะไรที่นี่... ผู้บัญชาการ" ผมถาม เสียงของผมแหบพร่าและขาดห้วงขณะที่มือยังคงพยายามเชื่อมสายไฟที่ขาดสะบั้นเข้าหากัน "ผมกำลังพยายามกู้ระบบแลกเปลี่ยนพลังงาน ถ้าสถานีนี้ระเบิด คุณก็ไม่รอดเหมือนกัน" วาร่าเดินเข้ามาใกล้ขึ้น รองเท้าบูทของเธอกระทบพื้นโลหะเป็นจังหวะหนักแน่นที่ฟังดูคล้ายเสียงเคาะโลงศพ เธอหยุดห่างจากผมเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม ราวกับกำลังจะอ่านรหัสผ่านที่ซ่อนอยู่ในสมองของวิศวกรขี้แพ้อย่างผม "คุณเก่งเรื่องการแก้ไขสิ่งที่พังทลายนะ คุณเคน" เธอพูดเบาๆ พร้อมกับยื่นมือมาวางบนแผงควบคุมข้างๆ มือผม ผมชะงัก "แต่น่าเสียดาย... อดีตของคุณมันคอยตามหลอกหลอนจนคุณมองข้ามความจริงไปว่า 'ทำไม' สิ่งเหล่านั้นถึงต้องพังตั้งแต่แรก" "ผมไม่สนใจเรื่องการเมืองของคุณ" ผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ "ผมแค่ต้องการซ่อมมัน แล้วออกไปจากที่นี่" "ถ้าคุณอยากรอด คุณต้องหยุดการซ่อมแซมเดี๋ยวนี้" วาร่ากระซิบ คำพูดของเธอทำให้ผมต้องหยุดชะงักไปชั่วขณะ เธอหยิบอุปกรณ์สแกนขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อและส่งให้ผม "นี่คือรหัสผ่านรหัสลับที่แท้จริงของสถานีนี้ หากคุณเสียบมันเข้ากับพอร์ตหลัก ระบบจะเปลี่ยนไปสู่โหมด 'ศูนยภาวะถาวร' ซึ่งจะตัดการเชื่อมต่อกับจักรวรรดิโดยสิ้นเชิง... หรือพูดง่ายๆ คือ สถานีนี้จะหายไปจากเรดาร์ของทุกคน" ผมมองอุปกรณ์ในมือด้วยความกังขา มันดูเรียบง่ายเกินกว่าจะเป็นอุปกรณ์ที่จะเปลี่ยนสถานะของสถานีอวกาศขนาดมหึมาได้ "แล้วคุณจะได้อะไรจากการเป็นคนทรยศต่อจักรวรรดิ?" มุมปากของวาร่ายกขึ้นเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามุมสำเร็จ "อำนาจที่ปราศจากการควบคุมจากเบื้องบนอย่างไรล่ะ คุณเคน และคุณ... คุณคือแพะรับบาปที่จะทำให้ทุกอย่างดูเหมือนอุบัติเหตุจากความประมาทของวิศวกรผู้ขี้ขลาด" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยก็ดับลง ความเงียบงันเข้ามาแทนที่อย่างกะทันหันจนน่าขนลุก วาร่าขยับเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเธอ เธอหยิบปืนพกขนาดจิ๋วที่ซ่อนไว้ออกมาจากแขนเสื้อ แล้วจ่อมันเข้าที่ซี่โครงของผมอย่างแผ่วเบา แต่หนักแน่นด้วยเจตนา "เสียบมันเข้าไป" เธอสั่ง "หรือจะให้ผมฝังศพคุณไว้ที่นี่ พร้อมกับซากปรักหักพังที่คุณเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือ?" ความทรงจำในอดีตเกี่ยวกับสถานีเก่าที่พินาศไปเพราะความผิดพลาดของผมพุ่งเข้ามาในหัวทันที ภาพเปลวเพลิงและความโกลาหลที่ผมเคยหนีมาตลอดชีวิตซ้อนทับกับใบหน้าอันเย็นชาของวาร่า ผมมองดูอุปกรณ์ในมือ สลับกับการมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาเศษเสี้ยวของความจริงที่อาจซ่อนอยู่ใต้คำโกหกของหญิงสาวผู้นี้ นิ้วของผมแตะลงบนพอร์ตเชื่อมต่อ ผมลังเล... นี่คือการตัดสินใจที่จะเปลี่ยนโชคชะตาของทุกคนบนสถานีนี้ไปตลอดกาล แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะกดอุปกรณ์เข้าไปนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจำนวนมากก็ดังมาจากทางเดินด้านหลัง ทั้งผมและวาร่าต่างก็หันไปมองพร้อมกัน ที่ปลายทางเดิน ปรากฏร่างของชายในชุดหน่วยพิเศษของจักรวรรดิที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ พวกเขาถืออาวุธครบมือและกำลังเล็งมาที่เราทั้งคู่โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ผู้บัญชาการวาร่า... ท่านถูกจับกุมในข้อหาทรยศต่อจักรวรรดิ" หัวหน้าหน่วยประกาศเสียงดังสนั่น วาร่าไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอกลับหันมามองผมแล้วยิ้มอย่างสมเพช ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น "เห็นไหมครับคุณเคน... เกมมันไม่ได้เริ่มที่ผม แต่มันเริ่มที่ความลับที่คุณกำลังถืออยู่ในมือนั่นแหละ... เปิดมันซะ ถ้าคุณไม่อยากเป็นคนเดียวที่ถูกทิ้งไว้ให้ตายในฐานะคนทรยศ" เธอกระชากแขนผมให้กดรหัสลงไปในแผงควบคุมท่ามกลางเสียงปืนที่เริ่มระเบิดดังขึ้นรอบตัวเรา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงนี้จนถึงวินาทีที่ระทึกขวัญที่สุดนะครับ - ไรอัน เคน (ไฮเปอร์ไดรฟ์) ครับ