สถานีที่กำลังจะระเบิด

เสียงคำรามต่ำ ๆ จากแกนกลางสถานีอวกาศดังสะท้านผ่านแผ่นพื้นโลหะขึ้นมาถึงฝ่าเท้า มันไม่ใช่เสียงของเครื่องจักรที่ทำงานตามปกติ แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนถี่กระชั้นระดับความถี่ต่ำที่ทำให้ฟันในปากของผมกระทบกันจนเจ็บแปลบ หน้าจอคอนโซลตรงหน้ากะพริบเป็นสีแดงฉาน ระดับพลังงานของเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชั่นตกลงฮวบฮาบราวกับน้ำที่ถูกดึงลงท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ ตัวเลขถอยหลังดิจิทัลสีเลือดสาดส่องกระทบกับเหงื่อเม็ดโตที่ไหลย้อยลงมาจากขมับของผม สิบห้านาที... เราเหลือเวลาอีกแค่สิบห้านาทีเท่านั้นก่อนที่ห้องเครื่องทั้งหมดจะกลายเป็นจุล พร้อมกับหลักฐานทุกชิ้นที่สามารถเชื่อมโยงการทุจริตระดับจักรวาลของสภาสูง "คุณกำลังทำอะไรอยู่, ไรอัน?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่หยุดลงห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ผู้บัญชาการวาร่ายืนกอดอกอยู่ที่กรอบประตู แสงไฟฉุกเฉินสีแดงส้มสาดส่องใบหน้าคมคายของเธอให้ดูราวกับปีศาจจากขุมนรก รอยยิ้มบางเฉียบที่มุมปากของเธอนั้นเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าอวกาศภายนอก ผมไม่ได้หันกลับไปมองทันที นิ้วมือทั้งสิบยังคงรัวลงบนแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง แม้ว่ามันจะสั่นเทาจนเกือบจะควบคุมไม่ได้ ปมในใจเรื่องความผิดพลาดที่สถานีโคลوسเมื่อสามปีก่อนกำลังกรีดแทะจิตใจผมอีกครั้ง ความรู้สึกไร้พลัง แบบเดียวกับตอนที่ผมไม่สามารถหยุดยั้งความหายนะในอดีตได้ กำลังกลับมาหลอกหลอน "ผมกำลังพยายามกู้ระบบระบายความร้อนครับ ผู้บัญชาการ" ผมตอบเสียงลอดไรฟัน พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น "ถ้าเราไม่ตัดการเชื่อมต่อจากแกนกลางตอนนี้ แรงระเบิดจะฉีกสถานีนี้ออกเป็นสองซีก" "แล้วใครบอกคุณว่าเราต้องการให้สถานีนี้รอดล่ะ, คุณเคน?" คำพูดนั้นทำให้ปลายนิ้วของผมหยุดชะงักลงทันที ผมค่อย ๆ หันกลับไปสบตากับผู้หญิงที่ผมเคยคิดว่าเป็นพันธมิตร ดวงตาคู่คมของวาร่าไม่มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่คำนวณมาแล้วอย่างดี "คุณ... คุณเป็นคนตั้งโปรแกรมระเบิดเองอย่างนั้นหรือ?" ผมถาม เสียงแหบแห้งจนแทบไม่เป็นภาษา "โลกใหม่จำเป็นต้องอาศัยซากปรักหักพังในการสร้างรากฐาน, ไรอัน" วาร่าก้าวเข้ามาใกล้ชิดขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของสถานีที่กำลังจะตายลอยเข้าแตะจมูก "ข้อมูลการยักยอกงบประมาณโครงการอาณานิคมทั้งหมด บันทึกการสนทนาระหว่างฉันกับสภาสูง... ทุกอย่างถูกเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์หลักของห้องเครื่องนี้ และวิธีเดียวที่จะลบมันให้สิ้นซาก พร้อมกับโยนความผิดทั้งหมดให้ 'วิศวกรผู้ประมาทเลินเล่อ' ก็คือ การให้คุณตายไปพร้อมกับซากเหล็กพวกนี้" ความจริงกระแทกเข้าใส่หน้าผมอย่างจัง ไม่ใช่แค่ความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่คือความจริงที่ว่าผมถูกใช้เป็นแพะรับบาปมาตั้งแต่ต้น น้ำหนักของความผิดพลาดในอดีตถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือพันธนาการผมไว้กับสถานีแห่งนี้ เพื่อให้วงจรอุบาทว์ทางการเมืองยังคงดำเนินต่อไปได้โดยไม่มีใครตั้งคำถาม ผมก้มมองหน้าจออีกครั้ง ตัวเลขถอยหลังลดลงเหลือเพียงเก้าเก้าวินาที ภายในห้องควบคุมที่ไร้ซึ่งทางออกนี้ สมองของผมที่มักจะทำงานได้ดีที่สุดภายใต้ความกดดันเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ วาร่าคิดว่าเธอคุมเกมไว้ทั้งหมดแล้ว เธอกุมปืนเลเซอร์ไว้ในมือข้างที่ไขว้หลัง แต่เธอลืมไปอย่างหนึ่ง... ในฐานะหัวหน้าทีมออกแบบระบบระบายความร้อนของสถานีรุ่นนี้ ไม่มีใครรู้จักเส้นทางหลบหนีและกลไกสำรองดีไปกว่าผมอีกแล้ว ผมแกล้งทำเป็นทรุดตัวลงคุกเข่าหน้าคอนโซล ไหล่ห่อเข้าหากันแสดงถึงความยอมจำนนอย่างสมบูรณ์แบบ วาร่าย่างสามขุมเข้ามาใกล้ด้วยความระแวดระวัง ปืนเลเซอร์ถูกยกขึ้นเล็งมาที่กลางหลังของผม "ฉลาดเสียเปล่า, ไรอัน แต่คุณมันอ่อนแอเกินกว่าจะชนะเกมการเมืองแบบนี้" เสียงของเธอเยาะเย้ย ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู แปดนาทีสามสิบวินาที... ในจังหวะที่วาร่าก้าวเข้ามาประชิดและเอื้อมมือเพื่อจะกระชากคอเสื้อผมขึ้นมารับรู้ความพ่ายแพ้ ผมไม่ได้หนี แต่ผมใช้ศอกกระแทกเข้าที่แผงควบคุมระบบไฟฟ้าฉุกเฉินด้านล่างสุดอย่างสุดแรง *เปรี๊ยะ!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงช็อตดังสนั่น ระบบตัดไฟอัตโนมัติทำงานทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ แสงไฟสีแดงจากระบบฉุกเฉินดับวูบลง เหลือเพียงความมืดสนิทที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้น "แกทำอะไรลงไป!" เสียงวาร่าตื่นตระหนกขึ้นเล็กน้อยเมื่อความควบคุมหลุดมือ ผมไม่ได้ตอบคำถาม มือขวาที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะคอนโซลกดสวิตช์กลไกลับที่ผมแอบเชื่อมต่อไว้เมื่อตอนบ่าย กลไกที่ไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย แต่มีไว้เพื่อ 'ดีด' แคปซูลหลบหนีฉุกเฉินรุ่นโบราณที่ถูกซ่อนอยู่หลังผนังห้องเครื่อง—แคปซูลที่สภาสูงคิดว่าถูกรื้อถอนไปหมดแล้ว เสียงโลหะหนักหน่วงดีดตัวออกดังสนั่น แรงเหวี่ยงมหาศาลดึงร่างของผมพุ่งถอยหลังเข้าไปในช่องแคบมืดทึบที่เปิดอ้าออกโดยไม่มีใครคาดคิด วาร่ากรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อรู้ตัวว่าถูกหลอก เธอยิงปืนเลเซอร์สะเปะสะปะเข้าใส่ความมืด ลำแสงสีแดงเฉียดผ่านหัวไหล่ผมไปไม่ถึงคืบ กลิ่นไหม้ของผิวชุดอวกาศส่งกลิ่นจาง ๆ แต่ความเร็วดึงดูดของระบบดีดตัวได้พรากผมหลุดออกไปจากรัศมีอันตรายเรียบร้อยแล้ว ผมถูกเหวี่ยงเข้าไปกระแทกกับเบาะนิรภัยของแคปซูล ร่างกายปวดร้าวไปทุกสัดส่วน หน้าจอแคปซูลกะพริบต้อนรับด้วยระบบอัตโนมัติที่เริ่มนับถอยหลังการดีดตัวออกจากสถานีพุ่งสู่อวกาศอันเวิ้งว้าง แต่ก่อนที่ผมจะทันได้กดปุ่มล็อกประตูแคปซูลเพื่อตัดขาดจากสถานี เสียงสัญญาณเตือนภัยรูปแบบใหม่ก็ดังขึ้น—เสียงที่ผมจำได้แม่นยำว่าเป็นสัญญาณของระบบควบคุมระยะไกลจากยานรบภายนอกสถานี หน้าจอด้านนอกกางออกฉายภาพฮولوجram ขนาดใหญ่ของยานรบชั้นพิฆาตลำหนึ่งที่ลอยลำนิ่งสงบอยู่นอกหน้าต่างกระจกใสของสถานี และที่สำคัญกว่านั้น... ภาพของบุคคลที่นั่งอยู่บนบัลลังก์บัญชาการของยานลำนั้นกำลังจ้องมองตรงมาที่แคปซูลของผมผ่านกล้องวงจรปิดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายผมจับตัวเป็นน้ำแข็ง คน ๆ นั้นไม่ควรจะอยู่ที่นี่... และเขาก็คือผู้ชักใยเบื้องหลังทั้งหมดที่แม้แต่วาร่ายังต้องก้มหัวให้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศที่อันตรายนี้ไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ไรอัน เคน และไฮเปอร์ไดรฟ์ครับ