การปะทะด้วยอาวุธสเปกตรัม

แรงโน้มถ่วงศูนย์เปอร์เซ็นต์ ไม่ได้หมายความว่าอิสระ หากแต่มันคือความไร้ซึ่งที่พึ่งพิง เมื่อไรอัน เคน ดีดตัวผ่านช่องระบายอากาศแคบๆ ของสถานีศูนยภาวะ แรงเฉื่อยผลักร่างของเขาให้ลอยละลิ่วไปเบื้องหน้าอย่างไร้การควบคุม ฝ่ามือที่สวมถุงมือแรงดันสูงคว้าจับขอบประตูกั้นโซนได้อย่างเฉียดฉิว ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น เสียงเครื่องกรองอากาศในหมวกพ่นไอความร้อนออกมาเป็นจังหวะถี่กระชั้น เสียงโลหะกระทบกันแว่วมาตามโครงสร้างเหล็กกล้า แรงสั่นสะเทือนระดับต่ำบ่งบอกว่าหน่วยรบพิเศษของวาร่าไม่ได้อยู่ไกลออกไปเลย พวกมันใช้ระบบขับเคลื่อนแม่เหล็กไฟฟ้าเคลื่อนที่ผ่านท่อส่งน้ำมันเก่าอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว ไรอันกัดฟันแน่น ปลายนิ้วสั่นเทาขณะปลดล็อกปืนพกสเปกตรัมรุ่นเก่าที่เหน็บอยู่ข้างเอว อาวุธชิ้นนี้ไม่ใช่เครื่องมือสังหาร แต่มันคือเครื่องกำเนิดคลื่นแม่เหล็กความถี่สูงที่จะรบกวนชุดเกราะรบและระบบนำทาง หากใช้ในพื้นที่อับอากาศที่มีออกซิเจนบริสุทธิ์ แรงระเบิดจากประจุไฟฟ้าอาจทำให้เขากลายเป็นจุลไปด้วย "คุณซ่อนตัวไม่พ้นหรอก เคน" เสียงทุ้มต่ำผ่านระบบสื่อสารภายในดังขึ้น มันคือเสียงของหัวหน้าหน่วยจู่โจมที่วาร่าส่งมาเด็ดหัวเขาโดยเฉพาะ "ท่านผู้บัญชาการต้องการแค่รหัสผ่าน ไม่ใช่ศพที่มีรอยไหม้เกรียม... แต่ถ้าคุณขัดขืน สภาพของคุณคงไม่ต่างจากอดีตที่สถานีเก่าของคุณหรอกนะ" คำพูดนั้นสะกิดแผลเป็นในใจของไรอันอย่างจัง ภาพความล้มเหลว โครงสร้างเหล็กที่ฉีกขาด และเสียงกรีดร้องในสุญญากาศแวบเข้ามาในสมอง แต่วินาทีนี้ ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับมานาน ไรอันผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด ตั้งสติให้อยู่กับปัจจุบัน เขาดึงสลักนิรภัยของปืนสเปกตรัมออก แล้วใช้เท้าถีบผนังโลหะด้านข้างเพื่อส่งร่างลอยข้ามไปยังอีกฝั่งของห้องโถงไร้น้ำหนัก ซึ่งเต็มไปด้วยเศษชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่ลอยเค្វ้งคว้างราวกับกลุ่มดาวเคราะห์น้อยขนาดย่อม ทันใดนั้น แสงเลเซอร์สีฟ้าเฉียบคมก็พาดผ่านความมืด เฉียดหัวไหล่ของเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ความร้อนจากลำแสงแผดเผาฉนวนกันความร้อนบนชุดอวกาศจนส่งกลิ่นไหม้จางๆ ปัง! ปัง! กระสุนสเปกตรัมจากหน่วยรบฝ่ายตรงข้ามพุ่งแหวกอากาศเข้ามา แรงปะทะทำให้ร่างของไรอันหมุนคว้างกลางอากาศ เขาอาศัยจังหวะที่หมุนตัว ยกปืนขึ้นเล็งไปยังทิศทางที่แสงเลเซอร์พุ่งออกมา แล้วเหนี่ยวไกสวนกลับไปทันที แสงวาบสีม่วงเข้มสว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด คลื่นพลังงานสเปกตรัมเข้าปะทะกับแผงควบคุมระบบชีวิตของศوตรูโดยตรง แรงระเบิดขนาดเล็กทำให้เกิดประกายไฟสีเขียวอมฟ้าสาดส่องไปทั่วห้องโถงไร้น้ำหนัก เศษโลหะและชิ้นส่วนอุปกรณ์แตกกระจายราวกับละอองดาว ร่างของทหารรับจ้างในชุดเกราะหนาหนักลอยกระเด็นไปกระแทกกับผนังกระจกนิรภัย แรงกระแทกทำให้ระบบพยุงชีพของมันส่งสัญญาณเตือนภัยดังระรัว ไรอันไม่รอช้า เขาใช้มือคว้าท่อส่งความร้อนเพื่อดึงร่างตัวเองพุ่งเข้าไปประชิดตัวศัตรู "แก... แกคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือท่านผู้บัญชาการได้จริงๆ หรือ..." ทหารรับจ้างเอ่ยเสียงขาดหายผ่านหน้ากากที่ร้าว มือสั่นเทาพยายามเอื้อมหยิบอาวุธสำรอง "ผมไม่ได้หนี" ไรอันกดปลายกระบอกปืนสเปกตรัมลงบนเกราะอกของอีกฝ่าย น้ำเสียงของวิศวกรหนุ่มนิ่งสนิท เย็นเยียบ และไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น "ผมแค่มารอพบเธอที่นี่ต่างหาก" เขากดไกย้ำลงไปในระยะประชิด คลื่นพลังงานเข้มข้นทะลวงผ่านเกราะป้องกันจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนทำให้ไรอันกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร ขณะที่ร่างของศัตรูจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดของปลายท่อระบายอากาศที่ไร้ก้นบึ้ง ไรอันหอบหายใจหนักหน่วง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เขายกแขนขึ้นเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก สายตาคมกริบมองลอดผ่านกระจกใสไปยังห้องควบคุมหลักที่อยู่ถัดไปอีกเพียงสองบล็อก ที่นั่น... ผู้บัญชาการวาร่ากำลังยืนรอเขาอยู่เบื้องหลังแผงควบคุมหลัก แสงไฟสีแดงกะพริบสะท้อนบนใบหน้าที่เรียบเฉยและเย็นชาของเธอ วาร่ายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูราวกับกำลังรอเวลาที่เหมาะสม พร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากที่ส่งผ่านมาทางกล้องวงจรปิด ทว่า ก่อนที่ไรอันจะได้ทันพุ่งตัวเข้าไปสะสางบัญชีแค้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตทั่วทั้งสถานีก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกัน เสียงสังเคราะห์จากคอมพิวเตอร์กลางประกาศก้องด้วยโทนเสียงราบเรียบแต่น่าสะพรึงกลัว *[แจ้งเตือน: ตรวจพบรหัสผ่านลับระดับโอเมก้าถูกเปิดใช้งาน ระบบทำลายตัวเองเริ่มนับถอยหลัง เหลือเวลาอีก 15 นาที]* ไรอันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อหน้าจอแสดงผลหลักรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ รายชื่อผู้มีสิทธิ์อนุมัติรหัสผ่านนั้น ไม่ใช่ชื่อของวาร่า... แต่เป็นชื่อของคนผู้หนึ่งที่เขาคิดว่าตายไปตั้งแต่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่สถานีเก่าเมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศที่อันตรายนี้ไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ไรอัน เคน และไฮเปอร์ไดรฟ์ครับ