เผชิญหน้า ณ แกนกลาง

“ถอยออกมาจากคอนโซลซะ ไรอัน... ความพยายามของแกมันเป็นแค่การยื้อเวลาให้ศพเดินได้เท่านั้น” เสียงของผู้บัญชาการวาร่าดังสะท้อนผ่านระบบกระจายเสียงภายในห้องควบคุมหลัก เสียงนั้นเยือกเย็นและราบเรียบราวกับเธอกำลังสั่งอาหารมื้อค่ำ ไม่ใช่การสั่งปิดชีวิตคนนับหมื่นบนสถานีศูนยภาวะแห่งนี้ ไรอัน เคน ไม่ได้หันไปมองหน้าจอภาพโฮโลแกรมที่ฉายภาพวาร่าจากห้องนิรภัยชั้นบน มือที่สั่นเทาของเขาเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นจัด นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์แสง ความเร็วในการเขียนโค้ดของเขาเร็วจนภาพพร่ามัว นี่ไม่ใช่แค่การพิมพ์ แต่มันคือการเต้นรำบนเส้นด้ายระหว่างความเป็นและความตาย “คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร วาร่า” ไรอันเค้นเสียงผ่านไรฟัน เขาไม่ได้ต้องการคำตอบเพื่อความเข้าใจ แต่ต้องการซื้อเวลาให้โปรแกรม 'ไวรัสย้อนรอย' ของเขาเจาะผ่านไฟร์วอลล์ชั้นที่สาม “อำนาจที่แลกมาด้วยเลือดคนบริสุทธิ์... มันคุ้มกับตำแหน่งผู้บัญชาการที่กำลังจะกลายเป็นสุสานอวกาศหรือไง?” “คนบริสุทธิ์?” วาร่าแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของเธอไม่มีความอบอุ่นเจือปนเลยแม้แต่น้อย “บนสถานีนี้ไม่มีใครบริสุทธิ์ ไรอัน แกเองก็ไม่ใช่... ความผิดพลาดที่สถานีเก่าของแกยังคอยหลอกหลอนแกอยู่ไม่ใช่หรือไง? ฉันแค่มอบโอกาสให้แกได้ไถ่บาป ด้วยการรับผิดชอบต่อการล่มสลายครั้งนี้ยังไงล่ะ” ไรอันชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาบีบตัวจนเจ็บแปลบ ภาพเหตุการณ์วันนั้น... เสียงโลหะฉีกขาด ความร้อนของเปลวไฟที่เผาผลาญอากาศหายใจของเพื่อนร่วมงาน ภาพเหล่านั้นยังคงเป็นฝันร้ายที่เขาสะบัดไม่หลุด แต่วันนี้... วันนี้เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย “ผมจะไม่ยอมให้คุณทำลายมัน” ไรอันกัดฟันแน่น สายตาของเขาจ้องมองแถบสถานะการทำงานที่ค่อยๆ วิ่งขึ้นจาก 88% ไปยัง 89% “อย่าดื้อรั้นไปหน่อยเลย” วาร่ากล่าวต่อ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่ดูเป็นอันตราย “ฉันรู้ดีว่าแกกำลังทำอะไร ระบบระบายความร้อนแกนกลางกำลังถูกแกปิดการทำงาน... แกคิดจะโอเวอร์โหลดเตาปฏิกรณ์เพื่อหยุดระบบทำลายตัวเองสินะ? แต่นั่นมันเท่ากับการฆ่าตัวตายในห้องปิดตายนี้แหละ ไรอัน” “อย่างน้อยผมก็ไม่ได้ตายในฐานะคนทรยศ” ไรอันตอบโต้ มือของเขาเอื้อมไปดึงแผงวงจรหลักออกมาเพื่อทำการ 'Direct Override' ประกายไฟสีน้ำเงินแลบแปลบปลาบสะท้อนในแววตาที่มุ่งมั่นของเขา ความกลัวในอดีตถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาของวิศวกรผู้รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไร เขารู้ดีว่าหากดึงคานนิรภัยตัวสุดท้ายนี้ลง สถานีอาจจะหยุดการทำลายตัวเอง แต่แรงดันมหาศาลจากแกนกลางจะพุ่งตรงมายังห้องควบคุมหลักทันที นี่คือทางเลือกที่บีบคั้นที่สุดในชีวิต “แกมันเป็นแค่เศษซากของวิศวกรขี้ขลาดที่ไม่เคยกล้าตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง” วาร่าพยายามยั่วโมโห “วันนี้แกก็ยังคงเป็นคนเดิม คนที่ยอมพังทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองมีค่า” ไรอันหยุดชะงัก นิ้วมือของเขาทาบอยู่บนคานนิรภัย เขาหันไปมองกล้องวงจรปิดที่จับภาพเขาอยู่ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม “ผมไม่ใช่คนเดิมแล้ว วาร่า... เพราะคนเดิมคนนั้นตายไปพร้อมกับสถานีเก่าแล้ว ตอนนี้เหลือแค่คนที่จะทำให้แน่ใจว่าคุณจะไม่ได้เห็นแสงดาวอีกต่อไป” เขาออกแรงดึงคานเหล็กสุดกำลัง *ครืนนนนน!* ทั้งสถานีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงสัญญาณเตือนภัยเปลี่ยนโทนจากเสียงแหลมเป็นเสียงทุ้มต่ำที่บ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลงสภาวะพลังงาน หลอดไฟในห้องควบคุมหลักแตกกระจาย เกิดความมืดมิดที่ถูกแทรกด้วยแสงสีแดงฉานจากไฟฉุกเฉิน ไรอันกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้อง ลมหายใจของเขาติดขัด หน้าจอทุกตัวดับลงพร้อมกัน แต่ในความเงียบงันชั่วอึดใจนั้น เขากลับเห็นสิ่งที่คาดไม่ถึง บนหน้าจอหลักที่เคยดับไป กลับมีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นมา มันไม่ใช่รหัสผ่านของวาร่า... แต่มันเป็นรหัสส่วนตัวที่เขาเคยใช้ร่วมกับ 'เพื่อนสนิท' ที่เขาเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์ครั้งก่อน *‘ไรอัน... อย่าเพิ่งตาย แกต้องเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังแกนกลางนั่นก่อน’* ขณะที่เขากำลังพยายามยันตัวลุกขึ้น ประตูห้องควบคุมหลักที่ควรจะถูกล็อคตายจากภายนอกกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง ท่ามกลางความสลัวของแสงสีแดง เงาร่างนั้นสวมชุดวิศวกรสถานีศูนยภาวะเหมือนกับเขา แต่ทว่า... ไร้ซึ่งร่องรอยของการขัดขืนหรือบาดแผลใดๆ “ใคร...” ไรอันเค้นเสียงถาม ร่างกายของเขาอ่อนแรงเกินกว่าจะหยิบอาวุธขึ้นมาป้องกันตัว บุคคลนั้นก้าวเข้ามาใกล้จนแสงไฟส่องให้เห็นใบหน้าชัดเจน ไรอันแทบหยุดหายใจ ร่างตรงหน้าคือ 'อีเลียส' คนที่เขาเห็นกับตาว่าถูกไฟคลอกจนไร้ร่างในสถานีเก่าเมื่อสามปีก่อน แต่ตอนนี้อีเลียสยังมีชีวิตอยู่ และแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “ฉันบอกแกแล้วไงไรอัน...” อีเลียสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก “ว่าบางครั้ง... การตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือการเริ่มต้นของภารกิจที่แท้จริง” อีเลียสยื่นมือที่มีอุปกรณ์ควบคุมบางอย่างให้ไรอัน ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกของไรอันพังทลายลง “ผู้บัญชาการวาร่าไม่ได้เป็นคนวางแผนนี้หรอก... คนที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้ คือคนที่แกเชื่อใจมากที่สุดในชีวิต” ในวินาทีนั้นเอง เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากห้องข้างๆ กราวด์ของสถานีขาดออกจากกัน ไรอันมองออกไปนอกหน้าต่างห้องควบคุม สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ห้วงอวกาศอันว่างเปล่า แต่มันคือโครงสร้างขนาดยักษ์ของสถานีอีกแห่งที่กำลังพุ่งเข้าชนสถานีศูนยภาวะอย่างจัง! หวังว่าทุกท่านจะยังคงมีลมหายใจติดตามไปกับผมจนถึงตอนจบนะครับ ขอบพระคุณครับ - ไรอัน เคน และไฮเปอร์ไดรฟ์