อดีตที่ฝังกลบ

รอยเปื้อนสีชาดบนกระดาษหย่าแผ่นนั้น... มันไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำของรินรดาเลยแม้แต่วินาทีเดียว กลิ่นอายความเย็นชาของห้องทำงานตระกูลอัครเดชาก통ยังคงติดตรึงอยู่ในปลายประสาทสัมผัส ทุกถ้อยคำเชือดเฉือนที่พ่นออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของธามัน เปรียบเสมือนลิ่มเหล็กที่ตอกย้ำความไร้ค่าของเธอในฐานะ “ภรรยาไร้ตัวตน” วันนั้น เธอก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่โดยมีเพียงกระเป๋าเดินทางใบย่อมและหัวใจที่แหลกสลายเป็นจุล หยาดน้ำตาที่รินไหลไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เป็นหยดน้ำตาแห่งความอาดูรที่กรีดลึกจนกลายเป็นความชาชิน "อย่าลืมเก็บข้าวของของเธอออกไปให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ร่องรอยความเกะกะลูกตาในบ้านหลังนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเอ่ยคำมั่นสัญญาในวันแต่งงาน กลับแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธร้ายที่บดขยี้ศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่งจนไม่เหลือชิ้นดี ธามันยืนกอดอกมองเธอด้วยแววตาสมเพชระคนรังเกียจ ราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของชำรุดที่เขาต้องการโยนทิ้งลงถังขยะ เขาก้าวเข้ามาใกล้ในระยะประชิด กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นชาของเขาแผ่ซ่านจนน่าอึดอัด ในคืนก่อนวันหย่า เขายังคงใช้เรือนร่างของเธอเป็นเครื่องระบายความใคร่โดยปราศจากความปรานี การครอบครองที่ดิบเถื่อนและป่าเถื่อนบนเตียงกว้างในค่ำคืนนั้น คือการตอกย้ำครั้งสุดท้ายว่าเธอเป็นเพียงนางบำเรอในทะเบียนสมรส รสจูบที่ทั้งดุดันและเจือกลิ่นอายของการดูแคลน ร่างกายที่เบียดเสียดแนบชิดท่ามกลางความเงียบงันและหยาดน้ำตาที่เปียกปอนหมอนใบโต ความสุขสมที่เขาหยิบยื่นให้มีแต่ความเจ็บปวดร้าวลึก ไร้ซึ่งความอ่อนโยน ไร้ซึ่งหัวใจ... รินรดากะพริบตาเพื่อขับไล่ภาพอดีตอันแสนเจ็บปวดเหล่านั้นออกไปจากห้วงความคิด นิ้วเรียวยาวภายใต้เล็บที่ตกแต่งอย่างประณีตยกขึ้นจรดขอบแก้วไวน์ในห้องทำงานส่วนตัว ณ เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง แววตาของเธอในตอนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้ใครเหยียบย่ำอีกต่อไป ความเจ็บปวดในอديตถูกหล่อหลอมจนกล แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นเบาๆ แต่พอดึงความสนใจของเธอให้หันกลับมา กวินทร์ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ รอยอบอุ่นและสายตาที่ห่วงใยของเขาส่งผ่านมาเสมอราวกับเป็นเกราะคุ้มกันจิตใจ "คุณรินครับ... เอกสารสำหรับประชุมพรุ่งนี้พร้อมแล้วครับ" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นร่องรอยความหมองเศร้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมของเธอ "คุณรินคิดถึงเรื่องวันนั้นอีกแล้วใช่ไหมครับ?" "เปล่าค่ะ..." รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้เรียบเฉย "แค่นึกถึงเรื่องตลกในอดีต... เรื่องของผู้ชายที่คิดว่าตัวเองกุมชะตากรรมของคนอื่นไว้ได้ทั้งหมด แต่สุดท้ายกลับไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง" กวินทร์มองเธอนิ่ง ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนาวางทับลงบนหลังมือเรียวของเธออย่างปลอบประโลม "อดีตฝังกลบไปแล้วครับคุณริน ตอนนี้คุณไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ต้องก้มหน้าร้องไห้ให้ใครอีกแล้ว ธามันกำลังจะรู้ซึ้งถึงความพินาศที่เขาสร้างขึ้นด้วยมือของเขาเอง" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายและแรงอาฆาตที่ถูกเก็บงำไว้เป็นอย่างดี แต่ทว่า... ในขณะที่เกมแก้แค้นกำลังดำเนินไปอย่างแนบเนียน โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอกลับสั่นสะครวญ หน้าจอปรากฏข้อความจากเบอร์แปลกปลอมที่ไร้ชื่อผู้ติดต่อ พร้อมกับไฟล์รูปภาพเคลื่อนไหวสั้นๆ และข้อความสั้นๆ ที่ทำให้หัวใจของนักบริหารสาวผู้เยือกเย็นถึงกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ *รูปภาพของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าบริษัทของธามัน และใบหน้านั้น... ถอดแบบมาจากประธานหนุ่มผู้เย็นชาคนนั้นราวกับแกะ พร้อมข้อความปริศนา:* **"ระวังตัวไว้ให้ดี... ความลับที่เธอดำดินซ่อนไว้ตลอดสี่ปี กำลังจะถูกขุดคุ้ยโดยคนที่เธอกำลังจะทำลาย"** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระอุเดือดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ