รอยยิ้มที่น่าสมเพช

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีเนื้อดีดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของอาณาจักรธุรกิจธนandโชติ กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านจนแทบทำให้ผู้ร่วมประชุมทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ธามัน นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองผู้บริหารรอบโต๊ะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางในชุดสูทสีชาแนลเข้ารูปของผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่า เป็นเพียงดอกไม้ประดับบ้านที่ไม่มีวันเติบโต รินรดา ไม่หลบสายตาคู่นั้น เธอกลับยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่บางเบาจนน่าหมั่นไส้ แต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจที่ธามันไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวอดีตภรรยา "คุณคิดตื้นเกินไปหรือเปล่า คุณธามัน?" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "โครงการซื้อกิจการรีสอร์ตริมผานั่น... ถ้าแลกกับการที่หุ้นในเครือของคุณต้องร่วงลงร้อยละสี่สิบภายในไตรมาสหน้า คุณคิดว่าบอร์ดบริหารเขาจะโง่พอนอนมาตายรังกับตัวเลขสวยหรูบนกระดาษแผ่นนี้ของคุณไหมคะ" ธามันขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ อีโก้ของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ถูกท้าทายจนสั่นคลอน เขาค้ำมือลงกับโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อกดดันเธอ "รินรดา คุณมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์แผนงานของผม? เอกสารลับชุดนี้คนนอกไม่มีทางเข้าถึงได้... คุณไปเอาข้อมูลวงในนี่มาจากไหน!" "คนนอกอย่างฉันอย่างนั้นหรือคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวบางหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาส่งต่อภาพข้อมูลการเดินบัญชีลับที่เชื่อมโยงกับบริษัทนอมินีของเครือธนandโชติขึ้นจอโปรเจกต์เตอร์กลางห้องประชุมทันที "น่าแปลกนะคะที่ประธานผู้รอบคอบอย่างคุณ กลับปล่อยให้ช่องโหว่ทางภาษีมูลค่ากว่าห้าร้อยล้านบาทตกอยู่ในมือของ 'คนนอก' ที่คุณเคยสั่งให้ไสหัวออกไปจากชีวิตเมื่อสองปีก่อน" เสียงซุบซิบดังฮือขึ้นทั่วห้องประชุม บอร์ดบริหารหลายคนเริ่มหันหน้าเข้าหากันด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าของธามันเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความซีดเผือดชั่วขณะ ดวงตาที่เคยราบเรียบเต็มไปด้วยความตระหนกและโทสะที่ระเบิดออกมาอย่างปิดไม่มิด นี่ไม่ใช่แค่การตบหน้าเขาในฐานะนักธุรกิจ แต่มันคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเสือร้ายให้กลายเป็นลูกแมวไร้พิษสงต่อหน้าคนนับสิบ "คุณรินรดาต้องการอะไรกันแน่..." ธามันเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่ถูกต้อนจนมุม รินรดาก้มลงมองอดีสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้เยื่อใย ไร้ความรัก ความเจ็บปวดในอดีตที่เคยทำให้เธอนอนร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด บัดนี้ถูกหลอมรวมกลายเป็นเกราะเหล็กที่แข็งแกร่ง เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน "ฉันต้องการให้คุณชิมรสชาติของความพินาศ... แบบเดียวกับที่ฉันเคยได้รับเมื่อสองปีก่อนยังไงล่ะคะ" บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กวินทร์ซึ่งยืนรออยู่ตรงมุมห้องส่งยิ้มบางๆ ให้รินรดาด้วยความชื่นชม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นและพร้อมจะปกป้องเธอเสมอเมื่อยามที่เปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นนี้แผดเผาจนเผลอทำร้ายตัวเอง ทว่า ในขณะที่เกมกำลังพลิกเข้าทางรินรดาอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทนายความส่วนตัวของตระกูลธนandโชติเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ เขารีบก้มกระซิบบางอย่างข้างหูของธามัน ธามันชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินข้อความนั้น ก่อนที่เขาจะตวัดสายตากลับมามองรินรดาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—ไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มีความหวาดระแวงและความจริงบางอย่างที่กำลังจะสั่นคลอนทุกสิ่ง "คุณรินรดา..." ธามันเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ "ถ้าคิดว่าการเอาเอกสารชุดนี้มาแบล็กเมล์ผมจะทำให้คุณชนะ... คุณคงลืมไปแล้วกระมัง ว่ายังมีอีกหนึ่งชีวิตที่ติดอยู่กับเกมนี้ด้วย" รินรดาชะงัก รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าสวยเฉี่ยวแข็งค้างไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินประโยคนั้น ธามันแค่นยิ้มหยันทั้งที่เหงื่อกาฬเริ่มซึมตามไรผม เขาโยนซองเอกสารอีกฉบับลงบนโต๊ะ ภาพถ่ายใบล่าสุดที่หลุดรอดออกมาจากซองเผยให้เห็นเด็กหญิงตัวน้อยวัยขวบเศษ หน้าตาน่ารักถอดแบบมาจากคนทั้งคู่ราวกับพิมพ์เดียวกัน... และกำลังนั่งอยู่บนตักของกวินทร์ในร้านกาแฟแห่งหนึ่งเมื่อวานนี้ "ลูกสาวของคุณ... น่ารักดีนี่ครับ รินรดา" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระอุเดือดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ