เกมการเมืองเริ่มขึ้น

“ถ้าคุณคิดจะใช้ใบหน้าสวยๆ ของคุณเป็นตั๋วผ่านทางเข้าสู่บอร์ดบริหารของธามัน ผมว่าคุณกำลังประเมินอีโก้ของผู้ชายอย่างธามันต่ำเกินไปค่ะ รินรดา” กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความกังวล ขณะที่เขาเลื่อนเอกสารสรุปงบการเงินของบริษัทในเครือธามันกรุ๊ปวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขัดมัน รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างบานสูงที่มองเห็นทัศนียภาพของกรุงเทพฯ ยามโพล้เพล้ แสงสีทองจากอาทิตย์อัสดงสะท้อนผ่านกระจกกระทบใบหน้าเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนแอเหมือนในอดีต “คนอย่างธามันไม่ได้ตัดสินคนจากความสวยหรอกค่ะกวินทร์... เขาตัดสินจากอำนาจ และตอนนี้ เขากำลังกระหายอำนาจใหม่เพื่ออุดรอยรั่วที่เขาสร้างขึ้นเองจากการตัดสินใจพลาดในโปรเจกต์อสังหาฯ ริมน้ำ นั่นคือช่องว่างที่รินจะแทรกตัวเข้าไป” เธอกล่าวพลางหมุนตัวกลับมา ดวงตาคู่สวยคมกริบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ในมือของเธอมีแฟ้มเอกสารบางๆ ที่บรรจุข้อมูลลับสุดยอดของหุ้นส่วนรายใหญ่ของธามันเอาไว้ ข้อมูลที่เธอใช้เวลาสามปีเต็มในการขุดคุ้ย “คุณจะเสนอชื่อเข้าชิงเก้าอี้กรรมการบริหาร... ในฐานะตัวแทนจากกองทุนต่างชาติที่คุณซุ่มสร้างขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ?” กวินทร์ถาม พลางขยับเนคไทอย่างอึดอัด “มันเสี่ยงเกินไป ถ้าเขาจำคุณได้ขึ้นมา สิ่งที่คุณสร้างมาทั้งหมดจะพังทลายลงในพริบตา” “ให้เขาจำได้สิคะ” รินรดากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “รินอยากให้เขาจำได้ ว่าผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำจนจมดินในวันนั้น คือคนเดียวกับที่จะถือสิทธิ์ขาดในการตัดสินอนาคตของอาณาจักรที่เขารักนักหนาในวันนี้... มันยุติธรรมดีไม่ใช่หรือคะ?” เธอก้าวเดินผ่านเขาไปอย่างไร้ความลังเล น้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำจางๆ ลอยอบอวลทิ้งท้ายไว้ ราวกับประกาศสงครามที่ไม่มีวันหวนกลับ --- บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของธามันกรุ๊ปอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นกาแฟราคาแพงกับกลิ่นน้ำหอมของผู้บริหารระดับสูงผสมปนเปจนน่าเวียนหัว ธามันนั่งอยู่บนหัวโต๊ะด้วยท่าทีผ่อนคลายที่แฝงไว้ด้วยความดุดัน ดวงตาคมปลาบกวาดมองผู้ที่มารอการเสนอชื่อเข้าเป็นบอร์ดบริหารคนใหม่ “กองทุน L&R ส่งตัวแทนมาแล้วครับท่านประธาน” เลขาหนุ่มกระซิบ ธามันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ให้เข้ามา” ประตูบานใหญ่เปิดออก รินรดาก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่ขับให้เรือนร่างดูเพรียวระหงและสง่างาม เส้นผมถูกรวบตึงเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่ดูเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ ทันทีที่สายตาของธามันปะทะเข้ากับใบหน้าของหญิงสาว เขาก็ชะงักไป ความมั่นใจที่เคยมีกลับวูบหายไปชั่วขณะ รินรดาเดินมาหยุดที่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ สายตาของทั้งคู่ประสานกันราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงปะทะกันกลางอากาศ ธามันนิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยการดูถูก “คุณดูเปลี่ยนไปมากนะ รินรดา... หรือควรเรียกคุณว่าตัวแทนจากกองทุน L&R ดีล่ะ?” “เรียกอะไรก็ได้ค่ะท่านประธาน ตราบใดที่ผลประโยชน์ของเราตรงกัน” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยความสั่นไหวในอดีต “ในฐานะตัวแทนผู้ถือหุ้นรายใหม่ รินหวังว่าท่านจะตัดสินใจอย่างมืออาชีพ ไม่ใช่เอาเรื่องส่วนตัวมาตัดสินงานบริหาร... เหมือนที่ท่านเคยทำ” ธามันลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้เธอจนรินรดารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู กลิ่นบุหรี่จางๆ กับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายที่เธอเคยคุ้นเคยที่สุดชวนให้ใจเต้นแรง แต่เธอก็ควบคุมมันไว้ได้ภายใต้หน้ากากที่เยือกเย็น “มืออาชีพงั้นเหรอ? หึ... ผมไม่เคยลืมหรอกนะว่าคุณหายไปไหน และที่กลับมาคราวนี้ คุณกำลังวางแผนอะไรไว้ใต้ชุดสูทราคาแพงนี่กันแน่” “คนเราเปลี่ยนไปได้เสมอค่ะธามัน... เหมือนที่ท่านเปลี่ยนจากสามีที่น่ารัก เป็นซาตานที่เลือดเย็นไงคะ” เธอสวนกลับพลางสบตาเขาอย่างไม่ลดละ “และข่าวดีก็คือ... ดิฉันไม่ได้มาเพื่อขอความเมตตา แต่มาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของดิฉัน” มือแกร่งของธามันเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้รินรดาใจกระตุก แต่เธอก็ไม่เบือนหน้าหนี “ทวงคืนเหรอ? ในเมื่อคุณไม่มีอะไรเหลือแล้วนอกจากตัวเปล่าๆ” ธามันกระซิบเสียงต่ำพลางกวาดสายตามองริมฝีปากบางเฉียบของเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม “หรือบางที... สิ่งที่ผมต้องทวงคืนจากคุณ อาจจะมากกว่าแค่หุ้นในบริษัทก็ได้” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าของรินรดาก็ดังขึ้น เธอเหลือบไปมองหน้าจอที่แสดงข้อความจากพี่เลี้ยงเด็กที่ส่งรูปภาพมาให้ดู เป็นภาพเด็กน้อยวัยกำลังซนที่มีดวงตาคมปลาบถอดแบบจากธามันอย่างไม่ผิดเพี้ยนกำลังยิ้มร่าอยู่ในสวน ธามันที่ยืนอยู่ใกล้เกินไปเหลือบเห็นรูปภาพนั้นเข้าพอดี รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเขาสลายหายไปในทันที เขาหรี่ตาลงมองภาพเด็กชายในโทรศัพท์ของเธอก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความดูถูกกลายเป็นความสับสนและระคนความตกใจสุดขีด “เด็กคนนี้... รินรดา นี่มันหมายความว่ายังไง!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ