รอยร้าวในคฤหาสน์หรู

"เอกสารสัญญาร่วมทุนฉบับนี้ มีเงื่อนไขข้อไหนที่ท่านประธานธามันเห็นว่า... 'ไร้ค่า' จนถึงกับไม่ชายตาแลเหมือนเมื่อก่อนบ้างคะ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบยาพิษดังขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอภิมหาศาล รินรดายืนสงบนิ่งอยู่หลังเก้าอี้ประธานฝั่งตรงข้าม ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรง Cat Eye ถูกถอดออกเผยให้เห็นนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเย็นชา ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนแอที่เคยมีในอดีต ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นทรวดทรงให้ออร่าความทรงอำนาจแผ่ซ่านจนผู้บริหารชายหลายคนไม่กล้าสบตา ธามันนั่งไขว่ห้างอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงความเย่อหยิ่งและดุดันไม่เคยเปลี่ยน กรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาสีสนิมมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนและกระอักกระอ่วนใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่า... อดีตภรรยาผู้เคยเงียบงัน เจียมเนื้อเจียมตัว และร้องไห้อยู่หลังบานประตูคฤหาสน์หลังนี้อย่างไร้ค่า จะกลับมาในฐานะตัวแทนพาร์ทเนอร์ระดับพันล้าน ผู้กุมชะตากรรมทางการเงินที่บริษัทของเขากำลังต้องการอย่างยิ่งยวด "รินรดา คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะประชุม มือหนาวางทราบลงบนพื้นโต๊ะกระจกใสเพื่อกดดัน "นี่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวที่คุณจะเอาความแค้นส่วนตัวมาปะปนกับผลประโยชน์ของบริษัท" "ความแค้นส่วนตัวเหคะ?" รินรดายิ้มเยาะมุมปาก รอยยิ้มที่กรีดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคนมอง "ท่านประธานเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วค่ะ ฉันเป็นนักธุรกิจมืออาชีพ และคนที่กำลังเอา 'อีโก้' ส่วนตัวมาขัดขวางการเจรจา ก็คือคุณต่างหาก... หรือว่าคุณกลัวคะ? กลัวที่จะต้องเซ็นสัญญาร่วมงานกับคนที่คุณเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กวินทร์ซึ่งนั่งอยู่ข้างกายรินรดาเอื้อมมือมาแตะข้อศอกเธอเบาๆ เชิงเตือนสติ แต่รินรดากลับไม่สะทกสะท้าน เธอกลับเชิดหน้าขึ้นท้าทายสายตาคมกริบของอดีตสามี ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อสามปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว... คืนวันที่เธอยืนถือเอกสารหย่าทั้งน้ำตา วอนขอความเห็นใจจากผู้ชายคนนี้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงคำพูดเยียบเย็นว่า *'เธอไม่มีค่าพอแม้แต่จะเป็นแม่ของทายาทตระกูลธามัน'* ความเจ็บปวดในวันนั้น ถูกหลอมรวมเป็นเพลิงแค้นที่แผดเผาจนเธอกลายเป็นคนใหม่ที่ไร้หัวใจในวันนี้ "หุบปากซะ!" ธามันคำรามต่ำในลำคอ ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาเกลียดแววตาคู่นั้น... แววตาที่ไม่ได้มองเขาเป็นสามี หรือแม้แต่เพื่อนมนุษย์ แต่มันมองเขาเป็นแค่ 'เหยียบ' ชิ้นหนึ่งที่รอเวลาถูกเหยียบย่ำกลับ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไร้ความเกรงใจ กลิ่นกายหอมเย็นผสมผสานกับความดุดันเฉพาะตัวโอบล้อมรินรดาไว้ รินรดาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยความตื่นตระหนกที่แอบซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉย แต่เธอก็ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอยืนหยัดเผชิญหน้า ปล่อยให้สายตาของเขากวาดมองสำรวจเรือนร่างที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากอดีต "คุณกล้ามากนะรินรดา ที่กล้าท้าทายผมถึงในถิ่นนี้" ธามันโน้มใบลงกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้วเนียน "คิดว่าบินไปต่างประเทศไม่กี่ปีแล้วปีกกล้าขาแข็งขึ้น จะทำให้ผมลืมสิ่งที่คุณเคยทำไว้หรือไง" "ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณ..." รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร รast รสชาติของความใกล้ชิดที่เคยคุ้นเคยกลับสร้างความปั่นป่วนแปลกประหลาดในอกของคนทั้งคู่ "ว่าคุณยังจำได้ไหม... ว่าคุณเคยทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้ไว้บ้าง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ สายตาของทั้งคู่ระอุไปด้วยไฟราคะและความแค้นที่ผสมปนเปกันอย่างแยกไม่ออก ธามันจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เคยลิ้มรสความหวานล้ำ บัดนี้กลับเคลือบด้วยวาจาเชือดเฉือน ความกระหายอยากที่จะครอบครองและบดขยี้อีโก้ของเธอให้แหลกค่ายิ่งทวีความรุนแรงขึ้นในอก เขายื่นมือหนาหมายจะคว้าคางเธอให้เงยขึ้นมารับจองจำทางสายตา ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งจะทันได้สัมผัสผิวเนื้อ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันโดยเลขานุการส่วนตัวของธามัน สีหน้าของอีกฝ่ายตื่นตระหนกและซีดเผือกจนผิดปกติ "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขานุการสาวหอบหายใจสะดุ้งเฮือก "มี... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง บุกฝ่าฝ่ายรักษาความปลอดภัยขึ้นมาที่ชั้นนี้ค่ะ เขาบอกว่า... เขาบอกว่าเป็นลูกชายของคุณ... และกำลังตามหาคุณแม่ของเขาค่ะ!" ธามันชะงักค้าง มือที่ยื่นออกไปหยุดกลางอากาศ เขามองหน้าเลขานุการด้วยความไม่สบอารมณ์ "เหลวไหลอะไร ใครปล่อยให้เด็กบ้าที่ไหนเข้ามาป่วนที่นี่ ไปจัดการซะ!" แต่รินรดากลับหน้าถอดสีทันที เลือดในกายเย็นเฉียบ ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้ากลับสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอลืมตาโพรงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังแทรกเข้ามาในความเงียบจากโถงทางเดินด้านนอก *"หม่าม้าฮะ! คุณป้าใจร้ายคนนี้ไม่ยอมให้ผมเข้าไปหาหม่าม้ากับปะป๊า!"* สิ้นเสียงนั้น รินรดาก็แทบจะล้มทั้งยืน มือเรียวรีบคว้าขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อพยุงร่าง ขณะที่ธามันหันขวับกลับไปมองที่ประตู ร่างของเด็กชายตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มละม้ายคล้ายคลึงกับเขา ราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกัน ปรากฏตัวขึ้นที่กรอบประตู พร้อมกับสายตากลมโตที่มองตรงมายังเขาก and รินรดาด้วยความสงสัยใสซื่อ และวินาทีนั้นเอง... โลกทั้งใบของธามันก็คล้ายจะหยุดหมุน เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของเด็กน้อยสลับกับใบหน้าที่ซีดเผือกไร้สีเลือดของอดีตภรรยา ความจริงอันน่าตกใจก็กระแทกเข้ากลางใจเขาอย่างจัง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ