คนแปลกหน้าในความทรงจำ

"คุณรินรดาคะ เอกสารงบดุลของไตรมาสนี้ ทางฝั่งตระกูลธนandตระกูลคู่อริกำลังจ้องจะเล่นเราอยู่ค่ะ" เสียงกระซิบจากเลขานุการส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ ภายในห้องประชุมใหญ่ของโรงแรมหรูใจกลางกรุง แต่รินรดากลับไม่ได้ใส่ใจตัวเลขขาดทุนหรือผลกำไรบนหน้ากระดาษเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรงโตกำลังทอดมองผ่านกระจกใสบานยักษ์ลงไปยังเบื้องล่าง ที่ซึ่งร่างสูงสง่าของใครคนหนึ่งกำลังก้าวลงมาจากรถยนต์ยุโรปคันหรูด้วยท่าทางเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองสูงส่งเหมือนเช่นเคย ธามัน... ผู้ชายคนที่เธอเคยยอมมอบทั้งหัวใจและร่างกายให้ด้วยความโง่เขลา ผู้ชายคนที่เหยียบย่ำความรู้สึกของเธอจนไม่เหลือชิ้นดีในอดีต และเป็นคนเดียวกันกับที่สั่งให้คนขับรถไसหัวเธอออกไปจากคฤหาสน์หลังใหญ่โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเป็นครั้งสุดท้าย ห้าปีผ่านไป... เขาดูไม่ต่างไปจากเดิมเลยสักนิด ยกเว้นก็แต่รอยย่นจางๆ ที่หางตาซึ่งเกิดจากอำนาจและความเครียดในโลกธุรกิจที่เขาครอบครอง รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนาอยู่ในอก เธอดึงสายตากลับมาพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความนิ่งสงบก่อนที่ประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรง การประชุมร่วมทุนระหว่างกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ถูกจัดขึ้นอย่างไร้รอยต่อ รินรดานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างามในชุดสูดเข้ารูปสีเทาเข้มที่สั่งตัดพิเศษจากมิลาน ขับเน้นรูปร่างระหงให้ดูทรงอำนาจและเย้ายวนในคราเดียวกัน เธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา... ผู้ชายที่เคยเป็นสามีตามกฎหมาย แต่ปัจจุบันเป็นเพียงแค่นักลงทุนหน้าใหม่ที่กำลังพยายามดิ้นรนเข้าซื้อกิจการที่เธอกำลังถือหุ้นใหญ่ "สวัสดีครับ ผมธามัน ประธานบริหารเครือธนภัทรกรุ๊ป หวังว่าการร่วมมือครั้งนี้..." เสียงทุ้มต่ำและทรงเสน่ห์นั้นเอ่ยทักทายขึ้นตามมารยาททางธุรกิจ ธามันกวาดสายตามองมายังคณะผู้บริหารฝั่งตรงข้ามด้วยความเรียเฉยตามวิสัยของนักล่า แต่เมื่อสายตาคมกริบของเขาเลื่อนมาหยุดอยู่ที่หญิงสาวเจ้าของโปรjekti ยักษ์ใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงกลาง ประโยคที่กำลังจะเอ่ยต่อก็พลันสะดุดกึกในลำคอ ดวงตาของธามันหรี่ลงเล็กน้อย เขากำลังพยายามค้นหาความคุ้นเคยบางอย่างจากผู้หญิงคนนี้ ใบหน้ารูปไข่ที่เรียบเนียนราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลน ริมฝีปากอิ่มสีแดงกุหลาบที่เหยียดยิ้มเย็นชา และโดยเฉพาะ... แววตาสีดำสนิทคู่นั้น ที่ซ่อนความพยาบาทและเย้ยหยันไว้อย่างแนบเนียน มันให้ความรู้สึกเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงเข้ามาในความทรงจำส่วนที่ลึกที่สุด แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามขุดคุ้ยความทรงจำสักแค่ไหน สมองกลับประมวลผลไม่ได้เลยว่าเคยผู้หญิงคนนี้อยู่ที่ไหนในชีวิต เธอเป็นใครกันแน่? ทำไมการสบตาเพียงเสี้ยววินาทีถึงทำให้หัวใจของนักบริหารผู้เลือดเย็นอย่างเขารู้สึกกระตุกวูบอย่างประหลาด? "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณธามัน" รินรดาเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าราบเรียบและเย็นเยียบจนน่าขนลุก มันคือโทนเสียงที่ตั้งใจกรีดแทงเข้าไปในประสาทสัมผัสของเขาโดยตรง "ดิฉันรินรดา ตัวแทนจากกลุ่มทุนต่างประเทศ หวังว่าการพบกันครั้งนี้ จะทำให้คุณ... ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ที่เคยลืมไปแล้วบ้างนะคะ" ธามันขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกคุ้นเคยตีรวนขึ้นมาในอกจนน่าหงุดหงิด เขามั่นใจว่าผู้หญิงระดับนี้ หากเคยพบกันเขาไม่มีทางลืมลงแน่ๆ แต่เขากลับจำไม่ได้เลยจริงๆ ว่าเคยมีผู้หญิงชื่อรินรดาเข้ามามีอิทธิพลอะไรในชีวิต "ผมไม่คิดว่าเราเคยเจอกันมาก่อนนะครับ คุณรินรดา" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความสุภาพ แต่แฝงไว้ด้วยความหยิ่งผยอง "แล้วก็... ผมไม่คิดว่าจะมีเรื่องอะไรที่ผมต้อง 'เรียนรู้' จากใครเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเรื่องในอดีต" "คนเรามักจะหลงลืมสิ่งที่ไม่มีค่าเสมอค่ะคุณธามัน..." รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่ดวงตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เธอยื่นมือเรียวบางออกไปข้างหน้าเพื่อทักทายตามธรรมเนียมธุรกิจ "หวังว่าคุณจะมีความทรงจำที่ดีกับโปรเจกต์นี้นะคะ เพราะดิฉัน... เตรียมบทเรียนราคาแพงไว้ต้อนรับคุณโดยเฉพาะเลยล่ะค่ะ" ธามันยื่นมือออกไปสัมผัสปลายนิ้วของเธอ แม้จะมีถุงมือหนังบางเบากั้นอยู่ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟอ่อนๆ ช็อตเข้าที่ปลายนิ้วจนต้องรีบชักมือกลับอย่างเสียมารยาทเล็กน้อย ความอึดอัดบางอย่างแผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุม ท่ามกลางสายตาของคนอื่นๆ ที่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างคนทั้งสอง ตลอดการประชุม ธามันแทบไม่มีสมาธิกับตัวเลขบนสไลด์เลย สายตาของเขาคอยแต่จะแอบมองผู้หญิงฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ เธอมีความเด็ดเดี่ยวในทุกคำพูด ท่าทางการจิบกาแฟ หรือแม้แต่จังหวะที่เธอพลิกหน้ากระดาษ ทุกอิริยาบถล้วนทรงพลังและกดดันให้เขาตกเป็นฝ่ายตั้งรับอยู่ตลอดเวลา ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่คู่ค้าทางธุรกิจธรรมดา เธอกำลังจงใจเล่นเกมจิตวิทยาบางอย่างกับเขา... เกมที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากติกาคืออะไร เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ทุกคนทยอยเดินออกจากห้องจนเหลือเพียงแค่ไม่กี่คน รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทางอวดดีก่อนจะหันมาสบตากับธามันที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมด้วยความรู้สึกติดค้าง "คุณรินรดาครับ..." ธามันตัดสินใจลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ เผลอตัวก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมผสานกับความเย็นชาเฉพาะตัวลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้เขารู้สึกปวดแปล๊บที่ขมับอย่างรุนแรง "เราเคย... รู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าครับ ทำไมผมถึงรู้สึกว่า..." "รู้สึกว่าคุ้นเคยอย่างนั้นเหรอคะ?" รินรดาเอטיขัดขึ้นทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของเขาเกือบชิดติดกับขอบโต๊ะประชุม "น่าแปลกนะคะ ทั้งที่คุณเป็นคนสั่งให้คนอื่น 'ลบ' ทุกอย่างเกี่ยวกับฉันออกไปจากชีวิตแท้ๆ แต่ทำไมตอนนี้... ถึงมาถามหาความทรงจำจากคนแปลกหน้าอย่างฉันล่ะคะ คุณธามัน" ประโยคสุดท้ายกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหูของเขา น้ำเสียงนั้นเยียบเย็นจนธามันรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน สมองของเขาพยายามประติดประต่อเรื่องราว ภาพแฟลชแบ็กรางๆ ของผู้หญิงร่างผอมโซที่เคยร้องไห้อ้อนวอนในวันที่ฝนตกหนักผุดขึ้นมาในหัวแวบหนึ่ง แต่เขาก็รีบสะบัดมันทิ้งด้วยความรำคาญ "คุณหมายความว่ายังไง..." ธามันกัดฟันกรวด มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้เพื่อถามให้รู้เรื่อง แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างรวดเร็วราวกับปลาไหล พร้อมกับส่งยิ้มหยันที่ทำให้เขาแทบคลั่ง "ไม่ต้องรีบจำหรอกค่ะคุณธามัน..." เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลัง ถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าวแล้วปรายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาจนจมดิน "เพราะหลังจากนี้... ฉันจะทำให้คุณต้องจำฉันไปจนวันตาย โดยที่คุณไม่มีวันได้หลับตาลงอย่างมีความสุขอีกเลย" พูดจบ เธอก็หันหลังให้เขาแล้วเดินนวยนาดออกจากห้องไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ธามันยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ประหนึ่งถูกสาบให้เป็นหิน ความโกรธเกรี้ยวและสัญชาตญาณดิบเถื่อนพุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่นอกเหนือจากความโกรธแล้ว หัวใจข้างซ้ายของเขากลับเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่มีสาเหตุ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ขณะที่สายตายังคงจ้องมองตามแผ่นหลังบางนั้นไปด้วยความรู้สึกคลุ้มคลั่ง ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นครืดขึ้นมา ธามันดึงมันออกมาด้วยความหงุดหงิดและกดรับสายโดยไม่ดูชื่อผู้โทร "ว่าไง!" เขาตวาดกรวดใส่ปลายสายด้วยอารมณ์ที่ค้างคา "คุณธามันคะ..." เสียงสั่นเครือจากแม่บ้านเก่าแก่ที่คฤหาสน์ดังลอดเข้ามา "แย่แล้วค่ะ! คุณหนูกรณ์... ลูกชายของคุณหนีออกจากบ้านไปที่บริษัทแล้วค่ะ เขาบอกว่าอยากไปหาคุณพ่อ... แล้วตอนนี้... ตอนนี้เขาบอกว่าเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือน... เหมือนคุณแม่ที่เสียชีวิตไปแล้วค่ะ!" โลกทั้งใบของธามันคล้ายหยุดหมุนลงในเสี้ยววินาทีนั้น สมองอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรอื่น ร่างสูงแข็งทื่อไปกับประโยคที่กระแทกเข้ามากลางใจ... ลูกชายของเขาเจอใครบางคน... ผู้หญิงที่มีหน้าตาเหมือนภรรยาเก่าที่เขาเป็นคนสั่งให้คนอื่นลืมเลือนไปจากโลกนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ