ห้วงแห่งการหวนคืน

เสียงปรบมือเกรียวกราวในแกรนด์บอล룸ของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวดังก้องกังวาน ราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากอดีตที่รินรดาเคยฝังกลบไว้ด้วยน้ำตาและความร้าวราน แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสาดส่องลงบนเวทีใหญ่ใจกลางห้องโถง ที่ซึ่งโครงการอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหลายหมื่นล้านกำลังจะถูกประกาศให้เป็นเกียรติประวัติครั้งสำคัญของอาณาจักรธุรกิจ "ธนandวัฒน์" แต่ค่ำคืนนี้... บัลลังก์ที่ธามัน ประธานหนุ่มผู้เย็นชาและเย่อหยิ่งเคยครอบครองแต่เพียงผู้เดียว กำลังจะถูกสั่นคลอน "เชิญตัวแทนคนสำคัญจาก 'Lumina Global' ขึ้นมาบนเวทีได้เลยค่ะ..." เสียงพิธีกรสาวกล่าวต้อนรับด้วยความตื่นเต้น แต่สำหรับธามัน ผู้ชายที่ยืนกอดอกอยู่มุมหนึ่งของเวทีด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก เขากลับไม่ได้สนใจพิธีกรแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองผู้คนในงานด้วยความเบื่อหน่าย จนกระทั่ง... เงาร่างหนึ่งก้าวขึ้นมาใต้แสงไฟ ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึก ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับเกร็งค้างในเสี้ยววินาที นั่นไม่ใช่ตัวแทนธุรกิจธรรมดา... ผู้หญิงในชุดราตรีเข้ารูปสีดำสนิท ดีไซน์เรียบหรูแต่บาดตาด้วยรอยผ่าสูงเผยเรียวขาเนียนระหง เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบตึงไว้ด้านหลังอย่างไร้ที่ติ ใบหน้ารูปไข่ที่เคยซีดเซียวและมีแต่คราบน้ำตาในวันที่เขาเซ็นใบหย่า บัดนี้กลับงดงามเฉี่ยวคม ดุดัน และทรงพลังเกินกว่าที่ผู้ชายคนไหนจะกล้าสบตานานๆ รินรดา... อดีตภรรยาที่เขาเคยตราวางไว้ในฐานะ "ดอกไม้ริมทาง" ที่ไร้ค่าและไร้ตัวตน บัดนี้เธอยืนอยู่ตรงนั้น ในฐานะ "ประธานกรรมการบริหาร" คนใหม่ของคู่แข่งทางธุรกิจที่พร้อมจะบดขยี้โปรเจกต์นี้ให้แหลกคราบ ธามันขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความกรุ่นโกรธและความประหลาดใจที่ตีรวนขึ้นมาในอก เขาไม่เคยได้รับรายงานว่าบริษัทคู่แข่งแต่งตั้งใครมารับตำแหน่งนี้ และที่สำคัญที่สุด... ทำไมต้องเป็นเธอ ผู้หญิงที่เขาเคยสั่งให้คนขับรถไล่ออกไปจากคฤหาสน์ในคืนฝนตกอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน "ยินดีด้วยนะคะ คุณธามัน..." เสียงหวานทุ้มที่เจือด้วยความเย็นชาดังผ่านไมโครโฟน รินรดากวาดสายตานิ่งสนิทมามองเขาโดยตรง ท่ามกลางเสียงฮือฮาของแขกเหรื่อในงานและนักข่าวที่รัวชัตเตอร์กันจนแฟลชวับแวม เธอยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความยินดีแม้แต่น้อย หากแต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม กวินทร์ ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างเธอในฐานะมือขวาและนักลงทุนคนสนิท ส่งยิ้มให้กำลังใจพร้อมกับส่งมือให้เธอวางประคองตอนก้าวขึ้นบันไดเวที เคมีที่เข้ากันอย่างไร้ที่ติของทั้งคู่สะดุดตาธามันจนความหึงหวงไร้เหตุผลพุ่งพล่านขึ้นมาแผดเผาในอก *เธอกล้าดียังไง...* ธามันคิดในใจ มือหนากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความทรงจำเกี่ยวกับรอยน้ำตาและความอ้อนวอนของเธอในอดีตผุดวาบขึ้นมา แต่ภาพเหล่านั้นถูกลบหายไปทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทที่ว่างเปล่าและแข็งกร้าวคู่นั้น งานเลี้ยงดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดสำหรับฝั่งเจ้าภาพ ทว่ากลับรื่นรมย์ยิ่งสำหรับฝั่งของรินรดา เมื่อการเจรจาธุรกิจรอบแรกจบลง เธอก็ก้าวถอยออกมาเพื่อพักผ่อนในมุมเงียบสงบของระเบียงห้องจัดเลี้ยง ลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความเย็นเข้ามาปะทะผิวกาย แต่กลับไม่หนาวเท่าสายตาที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ "เธอเล่นเกมอะไรอยู่ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธามันที่ก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอเกือบชนกับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก รินรดาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอเพียงแค่จิบแชมเปญในแก้วทรงสูงอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีสามีด้วยรอยยิ้มเยาะ "เกมธุรกิจค่ะ คุณธามัน... หรือว่าคุณไม่คุ้นเคยกับการเป็นผู้แพ้เสียแล้วล่ะคะ?" "เธอไม่มีทางชนะฉันได้หรอก" ธามันก้าวเข้ามาอีกก้าว บีบพื้นที่ระหว่างเขากับเธอให้แคบลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ ดวงตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงเพลิงอย่างดุดัน "อย่าคิดว่าการแต่งตัวเป็นนักธุรกิจสาวแล้วจะลบอดีตที่เธอเคยคุกเข่าร้องขอความเมตตาจากฉันได้" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยามเหยียดและความเจ็บปวดที่ถูกหลอมรวมจนกลายเป็นความด้านชา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวยื่นไปแตะที่ปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาแผ่วเบา ก่อนจะปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกอย่างไร้ความเคารพ "อดีตเหรอคะ? ขอบคุณที่เตือนนะคะ... เพราะมันทำให้ฉันรู้ว่า ผู้ชายที่เคยโง่เขลาที่สุดในชีวิตฉัน ก็คือคุณนี่แหละค่ะ" ธามันกรามกระตุกด้วยความโกรธ เขาคว้าข้อ มือเธอไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนควบคุมไม่อยู่ ความชิดใกล้ทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความทรงจำเก่าๆ และความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่เขาเคยพยายามกด1ไว้ตีรวนขึ้นมาพร้อมกัน "ปากเก่งขึ้นนี่... อยากลองดูไหมล่ะ ว่าบนเตียงเธอยัง 'เก่ง' เหมือนปากพูดหรือเปล่า" เขาขู่เสียงต่ำ ชิดริมฝีปากลงที่ข้างใบหูเธออย่างจาบจ้วง ทว่ารินรดากลับไม่สะดุ้งสะเทือน เธอแย้มยิ้มเย้ายวนแต่แฝงด้วยยาพิษ ก่อนจะกระซิบตอบด้วยเสียงที่เฉียบคมบาดลึก "ลองดูสิคะ... แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่า 'หมาตัวเก่า' อย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องเนื้อตัวฉันอีกแล้วค่ะ" พูดจบ เธอก็สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้ธามันยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นด้วยความเดือดดาลที่ปะทุถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบมองตามร่างระหงที่เดินกลับเข้าไปในงานอย่างไร้เยื่อใย แต่ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากล่าวลาแขกเหรื่อเพื่อเตรียมตัวกลับ ประตูลิฟท์วีไอพีก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่งในชุดสูทตัวจิ๋ว หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับถอดแบบมาจากธามันราวกับแกะ เด็กน้อยวิ่งเข้ามาซุกตัวอยู่ที่ชายกระโปรงของรินรดา พร้อมกับเงยหน้าขึ้นส่งเสียงใสแจ๋วเรียกเธอว่า... "คุณแม่ครับ กลับบ้านกันเถอะครับ คุณปะป๋าที่ยืนอยู่ตรงโน้น... หน้าตาบูดบึ้งจังเลยครับ" หัวใจของธามันที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อสมองประมวลผลคำว่า "คุณแม่" และใบหน้าของเด็กชายที่เหมือนเขาราวกับกระจกสะท้อน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ **"เพลิงกุหลาบดำ"**