มิตรภาพหรือแผนการ

“คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปแล้วนะ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความคุกคามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของอาคารธาราทรัพย์ กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและอำนาจที่ธามันเคยใช้กดขี่เธอในอดีต บัดนี้กลับถูกละลายหายไปด้วยความฉุนเฉียวระคนแปลกใจ ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานกระจกใส โดยมีเอกสารโครงการประมูลที่ดินแปลงใหญ่ที่สุดแห่งปีวางอยู่ตรงกลาง ระหว่างเขากับเธอ รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองทันที เธอค่อยๆ วางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนแท่นอย่างใจเย็น ปฏิกิริยาที่นิ่งสนิทและไร้ซึ่งความหวาดหวั่นนี้ ทำให้กรามคมสันของอดีตสามีขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบของธามันจ้องมองหญิงสาวที่นั่งอยู่เบื้องหน้า—อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าเปราะบางดั่งแก้วเจียระไน ทว่าในยามนี้ เธอกลับทรงพลังและเยือกเย็นราวกับราชสีห์สาวที่พร้อมจะกระชากคอหอยเขาได้ทุกเมื่อหากพลาดพลั้ง “เกมเหรอคะคุณธามัน?” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยรอยร้าวในอดีต “ฉันแค่ทำหน้าที่ในฐานะตัวแทนของกลุ่มทุนใหม่ที่เข้ามาลงทุนในประเทศนี้เท่านั้น หรือว่าประธานผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณ กำลังหวาดกลัวว่าจะพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงคนที่คุณเคยเซ็นใบหย่าเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่ากันแน่คะ” คำพูดเชือดเฉือนนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของธามันอย่างแม่นยำ เขายื่นมือหนาลงมาทาบกับขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาเธอจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงโชยเข้ากระทบนาสิกของรินรดา แต่เไม่มีแม้แต่จะเอนกายหนี เธอเพียงแค่จ้องมองเขากลับด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว “ปากคอเราะร้ายขึ้นเยอะนี่” ธามันเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนละเอียดที่เคยเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว “จำไม่ได้หรือไงว่าแต่ก่อนเธอเคยสั่นเทาแค่ไหนเวลาอยู่ใกล้ฉัน... แต่ตอนนี้ กลับกล้าอาจหาญถึงขั้นดึงหุ้นส่วนรายใหญ่ที่สุดไปจากมือฉันได้ รินรดา เธอไปเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหน?” “ความเจ็บปวดที่เคยได้รับ... มันสอนให้ฉันฉลาดขึ้นค่ะ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อลดช่องว่างทางสรีระ แม้ว่าส่วนสูงของเธอจะยังคงต้องแหงนมองเขาอยู่เล็กน้อย แต่รัศมีและแรงกดดันรอบตัวเธอกลับไม่ได้ด้อยไปกว่าประธานหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ในขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง กวินทร์ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ก่อนจะชะงักฝีเท้าลงเมื่อเห็นบรรยากาศระอุเดือดระหว่างคนทั้งสอง ดวงตาคมกอบของกวินทร์ฉายแววระแวดระวัง เขารีบเดินตรงเข้ามาเคียงข้างรินรดาอย่างปกป้อง พร้อมส่งยิ้มสุภาพแต่ทว่าห่างเหินให้กับธามัน “ขอโทษด้วยครับท่านประธานธามัน พอดีผมมีเรื่องด่วนต้องปรึกษากับคุณรินรดาเกี่ยวกับแผนงานเฟสถัดไป ถ้าไม่มีอะไรแล้ว...” กวินทร์จงใจเว้นวรรคเพื่อสื่อความนัยว่าอีกฝ่ายกำลังรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเธอ ธามันหันไปมองหน้ากวินทร์ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านอยู่ในอกเมื่อเห็นผู้ชายคนนี้ยืนอยู่เคียงข้างรินรดาอย่างสนิทสนม ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาสังเกตเห็นว่ากวินทร์ก้าวเข้ามามีบทบาทในชีวิตของอดีตภรรยามากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งในฐานะมือขวาและคู่คิดที่รู้ใจ ซึ่งนั่นมันทำให้ความอีโก้สูงส่งของเขาเกิดอาการกระวนกระวายใจอย่างประหลาด—ความรู้สึกที่ว่า *'ของของฉัน กำลังจะถูกคนอื่นแย่งไป'* เริ่มกัดกินความสุขุมของเขา “ดูเหมือนคุณรินรดาจะมีคนคอยดูแลไม่ห่างเลยสินะครับ” ธามันแค่นยิ้มหยัน พยายามซ่อนความเร่าร้อนแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก “หวังว่าความสัมพันธ์แบบนี้ จะช่วยให้เธอรอดพ้นจากการแข่งขันในตลาดนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งนะ” “ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะคุณธามัน แต่เรื่องนั้นคงไม่ต้องรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณหรอกค่ะ เชิญ...” รินรดายกมือขึ้นผายไปทางประตู เป็นการไล่อยfอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด ธามันแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นประตูห้องทำงานนั้น ชายหนุ่มกลับหยุดชะงัก เหลียวกลับมามองหญิงสาวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาดูถูกเหยียดหยามเช่นเดิมอีกแล้ว ทว่ามันคือความสนใจ... ความท้าทาย... และความอยากเอาชนะที่ลุกโชนขึ้นราวกับเปลวเพลิงที่ถูกสุมด้วยเชื้อไฟ รินรดายืนนิ่งมองแผ่นหลังกว้างที่เดินลับตาไป หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นตัว เธอรู้ดีว่าการดึงดันเข้าหาเขาในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจครั้งนี้ คือการเอาตัวเข้าไปใกล้ปากเสือ แต่มันก็เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ธามันได้ลิ้มรสชาติของการสูญเสียสิ่งที่รักไปทีละน้อย เช่นเดียวกับที่เธอเคยเผชิญในอดีต “คุณริน... ไหวไหมครับ?” เสียงทุ้มอบอุ่นของกวินทร์เอ่ยถามด้วยความห่วงใย พร้อมกับยื่นมือมาแตะที่ไหล่บางเบาเพื่อส่งกำลังใจ รินรดาระบายยิ้มบางๆ ออกมา ยอมปล่อยให้ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่หลุดลอดออกมาให้ชายหนุ่มข้างกายได้เห็นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะดึงหน้ากากความเย็นชาสวมทับกลับเข้าไปใหม่อย่างรวดเร็ว “ฉันไม่เป็นไรค่ะกวินทร์ ขอบคุณนะคะ... สำหรับทุกอย่าง” ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันกลับไปพูดคุยถึงแผนการขั้นถัดไป เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของรินรดาก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าจาก "โรงเรียนอนุบาลนานาชาติ" ซึ่งเป็นโรงเรียนของลูกชายลับๆ ที่เธอพยายามปกปิดไม่ให้ใครล่วงรู้ โดยเฉพาะธามัน... รินรดากดรับสายด้วยความร้อนใจ ทว่าปลายสายกลับไม่ใช่เสียงของคุณครูประจำชั้นอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำและคุ้นหูอย่างน่าประหลาดของชายคนหนึ่ง ที่เอ่ยทักทายขึ้นเบาๆ แต่กลับทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ *(“คุณรินรดาครับ... พอดีผมบังเอิญมาทำธุระที่โรงเรียน แล้วบังเอิญเจอเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่ง... หน้าตาละม้ายคล้ายกับใครบางคนที่ผมรู้จักดีเหลือเกิน คุณคิดว่าผมควรจะเข้าไปทักทายเขาดีไหมล่ะครับ?”)* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระอุเดือดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ