ความโดดเดี่ยวของประธาน

กระดาษแผ่นบางที่ถูกเลื่อนข้าม1บนพื้นโต๊ะหินอ่อนราคาแพงระยับ ไม่ได้มีน้ำหนักมากพอจะกดทับหัวใจของธามันได้เท่ากับตัวเลขและชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้น… ประธานหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของตลาดการเงินในประเทศ นั่งนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นสลักจากหินแกรนิตที่ถูกพรากวิญญาณ ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราตระหง่านเสียดฟ้าเย็นเยียบจนน่ากลัว เครื่องปรับอากาศถูกตั้งอุณหภูมิไว้ต่ำเฉียบ แต่เม็ดเหงื่อกาฬกลับผุดพรายขึ้นตามขมับของคนที่เคยเชื่อมั่นในตรรกะและอำนาจเหนือสิ่งอื่นใด "คุณอ่านไม่ผิดหรอกค่ะท่านประธาน" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์หรือแม้แต่ความโกรธเกลียดจากปากของรินรดา มันบาดลึกยิ่งกว่าคมมีดโกนที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ "พินัยกรรมฉบับลับของคุณปู่... และสิทธิ์การถือครองหุ้นร้อยละห้าสิบเอ็ดที่ถูกซ่อนไว้ในทรัสต์กองทุนต่างประเทศ ตอนนี้มาอยู่ในมือของฉันกับลูกเรียบร้อยแล้ว" ธามันเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคมกริบที่เคยใช้กด ขี่คนอื่นให้หมอบราบคาบตอนนี้กลับแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ไม่ใช่เพราะความโกรธที่เสียหน้า... แต่เป็นเพราะความเคว้งคว้างที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่มีปุ่มตั้งรับ เขามองอดีตภรรยา—ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเงาจางๆ ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ผู้หญิงที่เขาเคยสั่งให้ ‘ลืม’ แม้กระทั่งการมีตัวตน—บัดนี้เธอยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทีสง่างามในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท รัศมีของอำนาจที่เธอถือครองในเวลานี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย "ริน..." เสียงของเขาแหบพร่าอย่างน่าสมเพช เป็นคำแรกในรอบหลายปีที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกอย่างไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง "คุณ... ทำแบบนี้กับผมจริงๆ หรือ" "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะธามัน" รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มที่ว่างเปล่าและเย็นชาเสียจนเขาแทบหยุดหายใจ "คุณต่างหากที่เป็นคนสร้างกรงนี้ขึ้นมาด้วยมือของคุณเอง ตั้งแต่วันที่คุณเลือกจะผลักไสฉันกับลูกออกไปจากชีวิต... คุณคงไม่คิดหรอกใช่ไหมคะว่า คนเราจะทนรอคอยความเมตตาจากคนที่ไร้หัวใจไปได้ตลอดกาล" กวินทร์ ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างเธอมาตลอด ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อส่งแฟ้มเอกสารชุดสุดท้ายให้กับทนายความประจำตระกูล ก่อนจะปรายตามองอดีตประธานผู้ยิ่งใหญ่ด้วยสายตาสมเพชแกมเวทนา รอยยิ้มมุมปากของหนุ่มนักลงทุนมือขวาคนสนิทคือเครื่องยืนยันว่า เกมนี้ธามันพ่ายแพ้ราบคาบ พ่ายแพ้แม้กระทั่งโอกาสที่จะได้แก้ตัว "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ทางเราขอตัวก่อนนะคะ ท่านประธาน" รินรดาหมุนตัวหันหลังให้ทันทีอย่างไม่ลังเล เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว ทุกย่างก้าวของเธอดึงเอาอากาศทั้งหมดในห้องให้ระเหิดหายไป ทิ้งให้ธามันจมดิ่งอยู่ท่ามกลางอาณาจักรที่กว้างใหญ่ไพศาล แต่ไร้ซึ่งลมหายใจของสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากตัวเขาเอง ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับเสียงคลิเบาๆ ที่ดังก้องในโสตประสาทของธามันเหมือนเสียงฟ้าผ่า ความโดดเดี่ยว... ช่างกัดกินหัวใจได้อย่างรุนแรงเช่นนี้เอง อำนาจ เงินตรา และชื่อเสียงที่เข้มงวดกวดขันไขว่คว้ามาทั้งชีวิต บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า เมื่อตระหนักได้ว่า ในห้องทำงานที่กว้างใหญ่และหรูหราที่สุดในตึกระฟ้าแห่งนี้ ไม่มีพื้นที่เหลือให้ใครอีกแล้ว แม้แต่เสียงหัวเราะของเด็กชายตัวน้อยที่เขาเคยปฏิเสธที่จะมองหน้า ก็กลายเป็นเสียงสะท้อนก้องกังวานอยู่ในความมืดมิดของจิตสำนึกที่เพิ่งตื่น ธามันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปคว้ากรอบรูปบนโต๊ะ—รูปถ่ายวันแต่งงานที่เขาเคยคว่ำมันไว้ด้วยความรังเกียจ แต่ตอนนี้... ภาพของรินรดาที่ส่งยิ้มอ่อนโยนในวันนั้น กลับเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่เพื่อตอกย้ำความโง่เขลาของตนเอง เขาซบใบหน้าลงกับฝ่ามือ ปล่อยให้ความเปราะบางที่สะกดกลั้นมาเนิ่นนานพังทลายลงในความเงียบงัน ไม่มีเสียงสะอื้น มีเพียงลมหายใจที่สั่นสะท้านและหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนโต๊ะทำงานอย่างไร้การควบคุม เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งความเงียบสงบถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สามครั้ง "ท่านประธานคะ..." เสียงสั่นเครือของเลขานุการหน้าห้องดังลอดเข้ามา "มี... มีแขกไม่ได้รับเชิญมาขอพบค่ะ เธออ้างว่าเป็นคนจากอดีตที่คุณ... สั่งให้ปิดปากไปเมื่อห้าปีก่อนค่ะ" ธามันเงยหน้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำตาขึ้นช้าๆ ดวงตาสجบตึงเมื่อได้ยินคำว่า ‘คนจากอดีต’ หัวใจที่เพิ่งแตกสลายกลับกระตุกวูบอย่างแรง เมื่อบานประตูกระจกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีแดงเพลิง ใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น และเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักวัยห้าขวบที่ซ่อนอยู่ด้านหลังเธอ... เด็กหญิงที่มีดวงตาคมกริบถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! "สวัสดีค่ะคุณพ่อ... หนูมารับมรดกส่วนของหนูค่ะ" *** ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนนี้นะคะจะทำให้ทุกคนลุ้นจนแทบหยุดหายใจ และเตรียมตัวพบกับจุดพลิกผันครั้งใหญ่ในตอนต่อไปด้วยกันนะคะ! - เพลิงกุหลาบดำ -