เดิมพันสุดท้าย

ปลายปากการาคาแพงร่วงหล่นกระทบพื้นพรมหนานุ่มเสียงดังทึบ ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องราวกับเสียงอสุนีบาตฟาดลงกลางใจของธามัน ประธานหนุ่มผู้เคยควบคุมทิศทางเศรษฐกิจและชีวิตคนนับร้อยด้วยปลายนิ้ว บัดนี้กลับยืนแข็งทื่อเป็นหิน ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและเย็นชาคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่อาจเชื่อสายตา เงาสะท้อนในดวงตากลมโตสีดำสนิทของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ตรงหน้า ไม่เพียงแต่ถอดแบบโครงหน้า คิ้วเข้ม และริมฝีปากหยักลึกของเขามาเท่านั้น แต่มันคือกระจกเงา... กระจกเงาที่สะท้อนภาพตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไร้ที่ติ ลมหายใจของธามันติดขัดอยู่ที่ลำคอ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้กลับกระหน่ำรัวรากลองศึก ร่างสูงใหญ่เซถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือหนาที่เคยหยิบจับเอกสารมูลค่ามหาศาลสั่นเทาเล็กน้อย ความจริงอันน่าตกตะลึงพุ่งเข้ากระแทกสติปัญญาของเขาจนชาหนึบไปหมด เด็กคนนี้... ลูกของเขาอย่างนั้นหรือ? "คุณอาคะ..." เสียงใสแจ๋วของเด็กชายเอ่ยเรียกอย่างสงสัย พร้อมเอียงคอมองชายแปลกหน้าที่มีใบละม้ายคล้ายตนเองราวกับแกะ "คุณแม่บอกว่าอย่าคุยกับคนแปลกหน้า... แต่หน้าคุณอาดูแปลกจังค่ะ เหมือนกระจกของผมเลย" คำพูดไร้เดียงสาแต่กลับบาดลึกราical มีดกรีดลงบนหัวใจที่ด้านชาของธามัน เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างฉาดใหญ่ด้วยความจริงที่ตนเองเป็นคนผลักไสและพยายามทำลายทิ้งด้วยมือคู่นี้ อดีตภรรยาที่เขาเคยสั่งให้ลืมเลือน... อดีตภรรยาที่เขาตราหน้าว่าไร้ค่าและไร้มดลูกที่จะให้ทายาทตระกูลดัง กลับซ่อนความลับชิ้นใหญ่ที่สุด ชิ้นที่ทรงพลังที่สุด ไว้จากเขามาตลอดหลายปี! รินรดาก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากมุมห้องรับแขก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมระย้าส่องกระทบใบหน้างملตึงและเรียบเฉย รอยยิ้มเยาะหยันที่ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอนั้นช่างงดงาม ทว่าบาดลึกและเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ตกใจมากเลยหรือคะ คุณธามัน" เสียงหวานทุศกที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาก้มลงลูบศีรษะของเด็กชายเบาๆ ก่อนจะดันร่างเล็กให้อยู่ด้านหลังเป็นการปกป้อง สายตาที่เธอมองอดีตสามีในยามนี้ไม่มีความรัก ความโหยหา หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่า... และอำนาจที่เหนือกว่าอย่างเบ็ดเสร็จ ธามันกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ร่างกายที่เคยสง่างามและทรงอำนาจ บัดนี้ทรุดฮวบลงทางความรู้สึกอย่างสิ้นเชิง เขากวาดสายตามองเอกสารล้มละลายบนโต๊ะทำงาน และหันกลับมามองผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี ในยามนี้ ตระกูลใหญ่ของเขากำลังจะล่มสลาย หนี้สินก้อนมหึมาจากการลงทุนที่ผิดพลาดกำลังไล่ล่าเขาจนมุม ธนาคารปฏิเสธการช่วยเหลือ พันธมิตรทางธุรกิจต่างพากันหันหลังให้ ไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยประธานหนุ่มผู้ตกอับคนนี้เลยแม้แต่คนเดียว ยกเว้น... ผู้หญิงที่เขาสั่งให้ลืม "ริน..." เสียงของธามันแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน มันไม่ใช่เสียงของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของชายหนุ่มผู้พ่ายแพ้ราบคาบต่อโชคชะตา "เธอ... เธอซ่อนเขาไว้จากฉันทำไม..." "ทำไมน่ะหรือคะ?" รินรดาย้อนถาม เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอของเธอดังบาดหูยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง "คุณมีสิทธิ์อะไรมาถามหาคำว่า 'ทำไม' จากฉันคะ คุณธามัน ลืมไปแล้วหรือว่าคุณเป็นคนพูดเองว่าเด็กผู้หญิงหรือเด็กคนไหนก็ช่าง... ต่อให้เกิดมา ก็ไม่มีวันมีค่าพอที่จะใช้นามสกุลสูงส่งของคุณ!" คำพูดนั้นพุ่งเข้าเสียบแทงหัวใจของธามันจนเลือดซิบ เขานิ่งงัน จำได้แม่นยำถึงคำพูดใจร้ายที่เขาเคยตอกใส่หน้าเธอในคืนวันที่เธอพยายามบอกเรื่องตั้งครรภ์ แต่วันนั้น... เขาเลือกที่จะหันหลังให้ เลือกที่จะหยิบยื่นหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดให้เธออย่างไร้ความปรานี "ฉันขอโทษ..." คำสั้นๆ ที่ยากเย็นที่สุดในชีวิตถูกเปล่งออกมา ธามันก้าวเข้าไปใกล้เธออย่างหมดฟอร์ม มือหนาสั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะแตะแขนเรียว แต่กลับถูกสายตาคมกปราบของเธอกวาดมองด้วยความรังเกียจจนต้องชะงักค้างกลางอากาศ "เก็บคำขอโทษของคุณไว้ใช้ตอนที่ยืนอยู่หน้าศาลล้มละลายเถอะค่ะ" รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี ความเย็นชาในแววตาของเธอแผดเผาจนเขาหนาวสะท้านไปถึงกระดูก "วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นอดีตอันน่าสมเพชนั้น แต่ฉันมาที่นี่ในฐานะ 'เจ้าหนี้' รายใหญ่ที่สุดของคุณ" เธอหยิบแฟ้มเอกสารสีดำสนิทอีกแฟ้มหนึ่งขึ้นมาวางทับลงบนกองเอกสารล้มละลายของเขา แรงกระแทกเบาๆ นั้นส่งสัญญาณชัดเจนถึงจุดจบของอำนาจเก่า และการเริ่มต้นของอำนาจใหม่ที่เธอเป็นผู้กุมบังเหียน "นี่คือสัญญาซื้อขายหุ้นทั้งหมดของตระกูลคุณ หุ้นที่คุณรักนักหนา หุ้นที่แลกมาด้วยการเหยียบย่ำชีวิตคนอื่น ตอนนี้มันอยู่ในกำมือของฉันกับกวินทร์เรียบร้อยแล้วค่ะ" รินรดาโน้มตัวเข้าไปกระซิบชิดริมหูเขา น้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยพิษสงที่หยดลงทีละหยด "ถ้าคุณอยากให้ตระกูลของคุณรอดพ้นจากการถูกยึดทรัพย์ หรือถ้าคุณอยากมีสิทธิ์ได้มองหน้าลูกชายตัวเองในฐานะพ่อ... คุณต้องเซ็นสัญญาฉบับนี้" ธามันก้มมองเอกสารในมือ หัวใจของเขาบีบรัดเข้าหากันอย่างรุนแรง มันไม่ใช่แค่การยอมจำนนต่อบริษัทคู่แข่ง แต่มันคือการยอมก้มหัวให้กับผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ และเดิมพันครั้งนี้... เขามีเดิมพันเป็นทั้งวงศ์ตระกูล ศักดิ์ศรี และเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง รินรดายืนกอดอกมองท่าทางลังเลและเจ็บปวดร้าวลึกของอดีตสามีด้วยแววตาที่สะใจขั้นสุด ความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับ ตลอดหลายปีที่จมอยู่กับคราบน้ำตา บัดนี้ได้รับการชำระล้างอย่างสาสมแล้วผ่านความสิ้นหวังในแววตาของเขา ธามันสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ปลายปากกาที่เคยร่วงหล่นถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง มือที่สั่นเทาบรรจงจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นสุดท้าย ทว่าก่อนที่หมึกสีดำจะทันแตะลงบนเส้นบรรทัด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเปิดประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ขอโทษทีที่มาช้าครับริน พอดีเอกสารโอนถ่ายสิทธิ์ของผู้ถือหุ้นใหญ่ลำดับที่สองเพิ่งส่งมาถึงมือผมเมื่อครู่นี้เอง" ร่างสูงโปรดของกวินทร์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ทว่าในมือของเขากลับถือซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจของธามันต้องหยุดชะงักลงอีกครั้ง กวินทร์กวาดสายตามองธามันด้วยรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนอยู่ใต้ความสุภาพ ก่อนจะหันไปสบตารินรดาแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ความเงียบงันกลับมาปกคลุมทั่วห้องอีกครั้ง "และดูเหมือนว่า... เราไม่ได้มีแค่ความลับเรื่องลูกชายคนนี้เท่านั้นนะครับริน ผลตรวจ DNA ยืนยันสิทธิ์การถือครองทรัพย์สินมรดกทั้งหมดของตระกูลธามัน ที่ถูกซ่อนไว้ในพินัยกรรมลับของคุณปู่เขา... ตอนนี้ตกเป็นของเธอกับเด็กน้อยแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มแล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางเคียงข้างความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้มาด้วยกันนะคะ