วิกฤตความเชื่อมั่น

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสในเพนต์เฮาส์หรูชั้นสูงสุด ดังสะท้อนก้องความเงียบงันยามวิกาลราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางใจ ธามันยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือที่สั่นเทา ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจ บัดนี้กลับแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ความพินาศที่เขาเคยคิดว่ามันไกลตัว คืบคลานเข้ามาบีบคออาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้านของตระกูลอัครเดชาโชติจนแทบไม่เหลือทางรอด ตลาดหุ้นร่วงกราวรูดดั่งใบไม้ร่วงในฤดูพายุ หุ้นกู้แปลงสภาพถูกเทขายอย่างไร้ความปรานี ข่าวฉาวเรื่องการทุจริตภายในและบัญชีลับถูกปล่อยออกมาเป็นระลอกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง และมือคู่นั้น... รินรดา ย่อมรู้ดีว่าเป็นใคร "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น ขณะที่เขาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งแสดงกราฟดิ่งลงเหวอย่างหมดหนทาง เพนต์เฮาส์หรูที่เคยเป็นป้อมปราการแห่งความสำเร็จ บัดนี้ไม่ต่างอะไรจากกรงขังที่กำลังรอวันพังทลาย ธามันหอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย อีโก้ที่เคยค้ำคอมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดไม่ได้มาจากภายนอก หากแต่เป็นการล่มสลายจากภายในที่ถูกกัดเซาะอย่างแยบยล และคนที่ถือมีดกรีดแทะหัวใจตระกูลของเขา ก็คือผู้หญิงคนที่เขาเคยเฉดหัวไล่ออกไปอย่างไร้เยื่อใย ประตูห้องทำงานเปิดผางขึ้นพร้อมกับร่างสูงสมส่วนของกวินทร์ ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับคมปลาบ มือหนาโยกเอกสารชุดสุดท้ายลงตรงหน้าอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ "เกมนี้ใกล้จะจบแล้วครับคุณธามัน... หรือจะพูดให้ถูกคือ มันเพิ่งเริ่มต้นในแบบที่คุณสมควรได้รับต่างหาก" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ธามันเงยหน้าขึ้นขบกรามแน่นจนสันนูน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มที่เป็นทั้งมือขวาและเงาตามตัวของอดีตภรรยา "แก... แกมันแค่หมาลอบกัด! คิดว่าทำลายฉันได้แล้วรินรดาจะมีความสุขหรือไง!" "คนที่ทำลายตระกูลของคุณ ไม่ใช่ผม... แต่คือความโลภและความเย่อหยิ่งของคุณเองต่างหาก" เสียงหวานเยียบเย็นดังขึ้นจากความมืดบริเวณระเบียงห้อง ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าสะท้อนให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่แววตากลับเปล่งประกายความสะใจอย่างปิดไม่มิด รินรดาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน ตัวตนของเธอในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่คอยก้มหน้ารับคำดูถูกเหยียดหยามอีกต่อไป เธอกลายเป็นนักบริหารหญิงผู้ทรงอิทธิพล ที่ถือครองหุ้นใหญ่ในเครือบริษัทของเขาถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ผ่านนอมินีและกองทุนลับที่สะสมมานาน ธามันก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ยามเมื่อสบตาคู่สวยที่เคยมีแต่ความรักและความภักดีให้เขา แต่วันนี้... มันกลับว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่แผดเผา "ริน..." เสียงของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะ ยามเมื่อริมฝีปากหยักลึกเอื้อnเอ่ยชื่อนั้นออกมา ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นในอกซ้าย ความรู้สึกผิดที่เคยพยายามกลบฝังไว้ ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ "ทั้งหมดนี่... เพราะคุณแค้นฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ" "แค้นเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข แต่มันช่างบาดลึกและสะใจยิ่งนัก เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาเรื่อยๆ จนระยะห่างแทบไม่เหลือ พื้นที่รอบตัวถูกโอบล้อมด้วยกลิ่นหอมเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ "คำว่าแค้นยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ฉันต้องเจอ คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน ทำลายหัวใจของฉัน และฆ่า... ลูกของเราอย่างไร้ความปรานี!" ประโยคสุดท้ายกระแทกกระทั้นลงบนความรู้สึกของธามันอย่างจัง หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทำร้าย ภาพของหญิงสาวที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจในวันที่เธอตั้งครรภ์ แต่เขากลับผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใยและสั่งให้เธอกินยาขับเลือดเพื่อทำลายสายเลือดของตัวเอง "วันนั้น... ฉันจำได้แม่นค่ะ" รินรดายื่นมือเรียวเข้าไปแตะที่ปกเสื้อสูทราคาแพงของเขา นิ้วเรียวไล้เบาๆ บริเวณแผงอกด้านซ้ายที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "คุณบอกว่าเด็กคนนั้นไม่มีค่าพอที่จะเกิดมาบนโลกใบนี้... แต่ตอนนี้ เป็นไงล่ะคะ? บริษัทที่บรรพบุรุษของคุณสร้างมาหลายสิบปี กำลังจะกลายเป็นเศษกระดาษอย่างไร้ค่า" ธามันเอื้อมมือคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น แรงบิดจากฝ่ามือหนาสะท้อนถึงความรu้าวราญและความคลุ้มคลั่ง ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว ร่างกายสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่ปะปนกันระหว่างความโกรธ ความสำนึกผิด และความโหยหาที่กัดกินวิญญาณ "ริน... ฉันขอร้อง" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้มีหยาดน้ำใสคลอหน่วยอย่างน่าสมเพช "ทำลายฉันคนเดียวเถอะ... จะให้ฉันคุกเข่ากราบคุณตรงนี้ก็ได้ แต่ปล่อยตระกูลของฉันไป ปล่อยบริษัท..." "คุกเข่าเหรอคะ?" รินรดายิ้มเยาะ เธอดึงข้อมือกลับจากการกุม ัแววตาฉายแววเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด "ศักดิ์ศรีที่คุณเคยหวงแหนนักหนา วันนี้มันมีค่าแค่นี้เองเหรอคะ ธามัน? น่าสมเพชจังนะคะ... สามีผู้เพียบพร้อมของฉัน" ความอดทนเส้นสุดท้ายของชายหนุ่มขาดผึ่ง ธามันพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง ร่างสูงโน้มใบหน้าลงหมายจะประทับจูบลงบนเรียวปากที่เอาแต่พ่นคำพูดเชือดเฉือนหัวใจ เพื่อหยุดยั้งความร้าวราญทั้งหมดนี้ด้วยความเร่าร้อนที่เขายังคงมีสิทธิ์ในฐานะอดีตสามี แต่รินรดาไวกว่า เธอใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่แผงอกของเขาเต็มแรง พร้อมกับสะบัดหน้าหนีอย่างรังเกียจ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงหวีดร้องด้วยความเกลียดชังดังลั่นห้อง "ความสกปรกของคุณ... มันยังฝังอยู่ในความทรงจำของฉันไม่เคยลืม! อย่าคิดว่าวิธีเดิมๆ จะใช้ได้ผลกับผู้หญิงที่ตายไปแล้วครั้งหนึ่งอย่างฉัน!" ธามันเซถอยหลังไปสองก้าว ลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่เป็นความปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่ตื่นขึ้นท่ามกลางวิกฤต เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการและความเจ็บปวด ยิ่งเผลอไผลเข้าใกล้ ยิ่งตระหนักว่าเขาไม่มีวันชนะผู้หญิงคนนี้ได้อีกต่อไปแล้ว กวินทร์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดเงียบๆ ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสอง พร้อมกับส่งแฟ้มเอกสารฉบับสุดท้ายให้ธามัน "เซ็นซะเถอะครับคุณธามัน... ใบโอนกรรมสิทธิ์หุ้นทั้งหมด และใบหย่าที่สมบูรณ์แบบทางกฎหมาย ในเมื่อคุณไม่มีปัญญาปกป้องอะไรได้อีกแล้ว ก็ควรปล่อยให้มันตกเป็นของคนที่คู่ควร" ธามันก้มมองเอกสารในมือ สมองอื้ออึง ภาพทุกอย่างรอบตัวเริ่มหมุนเคว้ง ความพ่ายแพ้แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขน เขาพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ทั้งอำนาจ เงินทอง และหัวใจของผู้หญิงที่เขาเคยทิ้งขว้าง ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นสุดท้าย เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังพร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ "คุณแม่ครับ! น้องรันหิวน้ำ..." ร่างเล็กป้อมในชุดนอนลายการ์ตูนวิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ดวงตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากใครบางคนพิมพ์มาไม่มีผิดเพี้ยน เด็กชายกวาดสายตามองผู้ใหญ่ในห้องด้วยความงุนงง ก่อนจะไปสะดุดอยู่ที่ใบหน้าของธามันที่ยืนแข็งค้างราวกับถูกสาบให้เป็นหิน ธามันชะงัก ปลายปากกาหลุดร่วงจากมือหล่นกระทบพื้นพรมเสียงดังสนั่น หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ ยามเมื่อสบตากับเด็กน้อยที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตนเองราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็ก! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ - เพลิงกุหลาบดำ