พายุที่โหมกระหน่ำ

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหรากว้างขวาง ณ ใจกลางตึกระฟ้าของตึกใหญ่ตระกูลดัง ดิ่งลึกลงจนแทบได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำในอกของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ธามันชะงักคึก ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อสายตาคมกริบเบนไปมองที่ร่างเล็กป้อมของเด็กชายตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม ที่ผลักประตูเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา... ใบหน้าของเด็กคนนั้น ถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กราวกับพิมพ์เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่นิดเดียว! "คุณแม่ครับ... น้องภัทรหิวน้ำจังเลย" เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นทำลายความเยียบเย็นในห้อง ทว่าสำหรับธามันแล้ว มันกลับดังก้องกังวานราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูฝน ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ตื่นตะลึง ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง สมองของเขาขาวโพลนไปชั่วขณะ ภาพของรินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและขับไลไสส่งเธอออกไปจากชีวิตเมื่อหลายปีก่อน ซ้อนทับเข้ามาในหัว พร้อมกับคำถามนับร้อยที่พรั่งพรูขึ้นมาในอก... เด็กคนนี้คือใคร? หรือว่า... "ภัทร! มาหาแม่นี่ค่ะลูก อย่าเดินไปซนแถวนั้น" เสียงหวานกังวานที่คุ้นเคยยิ่งกว่าเสียงใดดังแทรกขึ้น พร้อมกับร่างระหงของรินรดาที่ก้าวตามเข้ามาในห้อง เธอกวาดสายตาคมปลาบมองสภาพภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างสูงของอดีตสามีที่ยืนแข็งค้างอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ในวินาทีนั้น ดวงตาของรินรดาไม่มีความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเย็นชา ดุดัน และประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่สุกสกาวอยู่ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็น ธามันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะชี้ไปยังเด็กชายตัวน้อยที่วิ่งเข้าไปซบลงกับชายกระโปรงของรินรดา "ริน... เด็กคนนี้... เขา..." เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากที่ซีดเผือดของเขาออกมาอย่างยากเย็น "ลูกของฉันค่ะ" รินรดาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีนิลจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มบิดเบี้ยวด้วยความตกใจและสับสนของเขา "แปลกใจมากหรือคะ ธามัน? หรือคุณคิดว่าผู้หญิงที่คุณเคยเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่าคนนั้น จะไม่มีปัญญาใช้ชีวิตอยู่รอดได้ด้วยตัวเอง... จนต้องมาถือวิสาสะสงสัยในสายเลือดของคนอื่น" "ไม่... ไม่จริง!" ธามันคำรามลั่นในลำคอ ความตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดในชั่วพริบตา อีโก้ที่ค้ำคอมาตลอดชีวิตของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้กำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง "เธอท้องตอนไหน! ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย! เธอจงใจปิดบังฉันอย่างนั้นเหรอ รินรดา!" "รู้ไปแล้วจะได้อะไรคะ?" รินรดาย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เธอส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดด้านนอกพาตัวเด็กชายออกไปรอก่อน เพื่อไม่ให้ลูกต้องมาเห็นความอัปลักษณ์ทางอารมณ์ของบิดาผู้ให้กำเนิด "ในเมื่อตอนนั้น คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือคะ ว่าผู้หญิงอย่างฉันมันไม่มีค่าพอแม้แต่จะอุ้มท้องทายาทตระกูลสูงส่งของคุณ คุณบอกให้ฉันไสหัวไปให้พ้นหน้า... ฉันก็แค่ทำตามความต้องการของคุณอย่างเคร่งครัดเท่านั้นเองค่ะ" คำพูดของเธอเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด ธามันรู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง ความโกรธเกรี้ยวที่พลุ่งพล่านจนขาดสติทำให้เขาหมดสิ้นซึ่งความยับยั้งชั่งใจ "เธอมีสิทธิ์อะไรมาปิดบังลูกฉัน!" ธามันพุ่งเข้าประชิดร่างบางด้วยความเร็วสูง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของรินรดาอย่างแรงจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "เด็กคนนั้นเป็นสายเลือดของตระกูลธนارتกิจ! เขาต้องอยู่ที่นี่! ไม่ใช่ไปเติบโตในที่ต่ำๆ กับผู้ชายอื่น!" "ปล่อยฉันนะ!" รินรดาตวาดลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอสะบัดแขนหนีสุดแรง "อย่าเอาความตระหนกบ้าๆ ของคุณมาลงที่ฉัน! และจำใส่สมองของคุณเอาไว้ด้วยว่า ลูกคนนี้เป็นของฉันคนเดียว ตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าและไล่ฉันออกจากบ้าน คุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อเขาด้วยซ้ำ!" "รินรดา!" ธามันคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเหนือการควบคุมทำให้เขาใช้ความรุนแรงทางอารมณ์และกำลังเข้าข่มเหง เธอถูกผลักจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือเสียงดังสนั่น เอกสารและแฟ้มงานร่วงหล่นระเนระนาด ทว่าความเจ็บปวดทางกายยังน้อยกว่าความเจ็บปวดในใจที่ถูกเขาเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ธามันใช้มือทั้งสองข้างตรึงไหล่บางของเธอไว้แนบกับชั้นหนังสือ ใบหน้าหล่อเหลาที่บิดเบี้ยวด้วยโทสะโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้วเนียน "เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นจริงๆ งั้นเหรอ? คิดว่าเอาลูกไปซ่อนแล้วฉันจะตามหาไม่เจอหรือไง รินรดา เธอมันก็แค่ผู้หญิงหน้าเงินที่อยากจะเรียกร้องความสนใจ!" เขาพ่นคำพูดร้ายกาจออกมาด้วยความโกรธจัด โดยไม่ทันได้สังเกตแววตาสสมเพชเวทนาที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่สวยของอดีตภรรยา รินรดาไม่ได้ร้องไห้ เธอมีเพียงรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจของธามันให้เจ็บปวดร้าวลึกยิ่งกว่าเดิม "ปากร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ธามัน..." รินรดากระซิบเสียงเบา ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจเขา "คุณคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นเสมอ คิดว่าเงินทองและอำนาจสามารถซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งความรู้สึกของคน... แต่วันนี้ คุณคงได้เห็นแล้วสินะคะ ว่าอำนาจงี่เง่าของคุณ มันซื้อความจริงใจจากใครไม่ได้เลย แม้กระทั่งลูกแท้ๆ ของตัวเอง" "หุบปาก!" ธามันตวาดลั่นด้วยความจนมุม ความโกรธ ความสับสน และความเร่าร้อนที่ตีรวนอยู่ในอกทำให้เขาขาดสติ เขาประกบจูบลอยลงมาบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความดุดัน หิวกระหาย และต้องการลงทัณฑ์อดีตภรรยาที่กล้าต่อกรกับอำนาจของเขา รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน ทว่าเรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของประธานหนุ่มผู้บ้าคลั่งได้ ธามันบดขยี้เรียวปากเธอบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า รสชาติของความเจ็บปวดและความโหยหาปะปนกันอยู่ในรสจูบอันเร่าร้อนและดิบเถื่อนนั้น มือหนาเลื่อนลงโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดติดกาย ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม ท่ามกลางพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำและความรุนแรงที่เขาหยิบยื่นให้ รินรดาแอบซ่อนประกายตาวาวโรจน์แห่งชัยชนะไว้ภายใต้ขนตางอนยาว... ในเมื่อเขาเลือกที่จะใช้วิธีนี้เอง ก็เตรียมตัวรับผลกรรมที่จะตามมาให้ดี เพราะเกมการแก้แค้นที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น! ธามันถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นชิด ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของเธอด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลเปิดผางขึ้นอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงสง่าของกวินทร์ นักลงทุนหนุ่มมือขวาคนสนิทของรินรดา ที่ก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารสำคัญในมือ และหยุดชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ "เพลิงกุหลาบดำ"