การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

กระดาษแผ่นบางในซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานหรูหราตัวนั้น ไม่ได้มีน้ำหนักมากนักในทางกายภาพ ทว่ามันกลับหนักอึ้งราภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า ธามันจ้องมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับดวงตาคู่คมของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกำลังสูญเสียความสามารถในการอ่านภาษาไทยไปชั่วขณะ *“ผลการตรวจพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางสายเลือด: เป็นบิดาและบุตรโดยชอบด้วยกฎหมาย 99.99%”* ลมหายใจของธามันสะดุดกึก อกข้างซ้ายกระหน่ำรัวราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางของเพนต์เฮาส์หรู ยิ่งทำให้เสียงหัวใจของเขาก้องกังวานน่ากลัว ภาพความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนย้อนกลับมาทิ่มแทง วันที่รินรดาเอ่ยปากบอกเขาด้วยน้ำตานองหน้าว่าเธอตั้งท้อง วันที่เขาปัดความรังเกียจใส่หน้าเธออย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาตอกย้ำว่าเด็กในท้องอาจไม่ใช่สายเลือดของเขา และวันที่เขาเป็นคนผลักไสเธอให้เดินจากไปพร้อมกับความพังพินาศทางจิตใจ ทว่าตอนนี้... หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ชิ้นนี้ได้ประกาศชัดเจนแล้วว่า เขาคือพ่อผู้ให้กำเนิด และเขาเองที่เป็นคนโง่เขลาเบาปัญญาที่สุดในโลก ที่ทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือคู่พังๆ นี้ "โกหก... เอกสารนี่มันปลอม" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างสั่นเทิ้ม มือหนาที่กำกระดาษแผ่นนั้นขยำจนมันยับยู่ยี่ แต่ไม่ว่าจะขยำมันสักแค่ไหน ตัวเลข 99.99% ก็ยังคงบาดลึกอยู่ในสายตาของเขา "คุณธามันคะ..." เสียงหวานเรียบเย็นดังขึ้นจากความมืดตรงระเบียงกระจก รินรดาก้าวเท้าช้าๆ ออกมาในแสงสว่าง ชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิทขับผิวเนียนผุดผ่องให้ดูโดดเด่นและทรงอำนาจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่ที่เคยมีแต่ความอ่อนแอและหยาดน้ำตา ในยามนี้กลับพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะที่เย็นชาเสียจนน่ากลัว "เอกสารฉบับนั้นออกโดยโรงพยาบาลอันดับหนึ่งของประเทศ ผ่านการรับรองทางกฎหมายอย่างถูกต้องทุกประการ คุณคิดว่าคนอย่างฉัน จะเอาชีวิตเลือดเนื้อเชื้อไขของลูกมาล้อเล่นกับเกมสกปรกๆ ของคุณอย่างนั้นหรือคะ?" ธามันเงยหน้าขึ้นขวับ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความคลุ้มคลั่ง เขาพุ่งพรวดเข้าไปหาร่างบางทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธออย่างลืมตัว แรงบีบมหาศาลทำให้รินรดานิหน้าเล็กน้อย แต่เธอกลับไม่มีแม้แต่เสียงร้องครวญคราง หรือหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวให้เขาเห็นแม้แต่หยดเดียว "ถ้ารินมีลูกกับฉัน... ทำไมเธอถึงซ่อนเขาไว้! ทำไมเธอถึงกล้าดีอย่างไรถึงปิดบังฉันมานานขนาดนี้!" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวแบบที่เคยเป็น แต่มันคือความพังทลายของอีโก้ที่สูงเสียดฟ้า ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเยื่อใยที่ขาดสะบั้น เธอมองหน้าอดีตสามีด้วยสายตาสมเพชเวทนา ราวกับเขากำลังดิ้นรนอยู่ในหลุมพรางที่เธอขุดไว้ด้วยความเต็มใจ "ซ่อนอย่างนั้นหรือคะ? หึ... ใช้คำว่า 'ผลักไส' จะถูกต้องกว่าไหมคะคุณธามัน" เธอย้อนถามเสียงเยียบเย็น พลางออกแรงสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างไม่ใยดี "วันที่ฉันอุ้มท้องลูกเจ็ดเดือนไปกราบกรานขอความเห็นใจจากคุณ วันที่คุณบอกว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงหน้าเงินที่ต้องการเกาะตระกูลดังของคุณเกาะกิน วันนั้น... คุณเป็นคนไล่ฉันออกจากบ้านหลังนั้นเองไม่ใช่หรือคะ?" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มเล่มยาวที่พุ่งเข้าปักอกธามันจนพรุน เขาเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ความจริงตบหน้าเขาอย่างจังจนชาไปหมด ทั้งหมดมันคือความผิดของเขา... ความเย่อหยิ่ง ความเย็นชา และความมั่นใจในอำนาจเงินของตัวเอง ที่ทำให้เขาตาบอดมองไม่เห็นค่าของเพชรแท้ที่อยู่ตรงหน้า "ริน... ฉันขอโทษ..." คำพูดที่ธามันไม่เคยคิดว่าจะหลุดออกจากปากตัวเอง กลับเอ่ยออกมาอย่างยากเย็น แววตาของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอน "ให้โอกาสฉัน... ให้ฉันได้ทำหน้าที่พ่อ ให้เราเริ่มต้นกันใหม่นะริน ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันเลวร้ายมาก แต่ฉันไถ่บาป... ฉันจะชดใช้ทุกอย่างให้เธอและลูก" "ไถ่บาปอย่างนั้นหรือคะ?" รินรดาหัวسเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสะใจและเจ็บปวดที่สะสมมานานหลายปี เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ไล้นิ้วเรียวไปตามปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาแผ่วเบa ราวกับจะหยอกเย้า แต่สายตากลับคมกริบราวกับใบมีด "คุณคิดว่าความผิดพลาดตลอดสามปีที่ผ่านมา มันลบล้างได้ด้วยคำว่า 'ขอโทษ' คำเดียวอย่างนั้นหรือคะ คุณธามัน... คนอย่างคุณ ไม่มีความหมายอะไรกับฉันและลูกอีกแล้ว" สัมผัสแผ่วเบาที่อกเสื้อของเธอกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวธามันขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ความรู้สึกผิด ความโหยหา และความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชาปะทุขึ้นพร้อมกัน รวดเร็วและรุนแรงราวกับไฟลามทุ่ง ในวินาทีที่รินรดาจะผละตัวถอยห่าง ธามันกลับคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงทำให้ร่างระหงแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างไร้ช่องว่าง ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เอաբแต่เอ่ยวาจาร้ายกาจใส่เขาด้วยความคลั่งไคล้ "ปล่อยฉันนะคะ!" รินรดาตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายไฟในดวงตาคู่นั้น แต่มันช้าไปเสียแล้ว ธามันไม่ยอมปล่อย เขาก้มลงบดริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ จູບที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความต้องการที่จะครอบครอง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามทุบตีแผงอกกว้างและเบือนหน้าหนี แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่เป็นอุปสรรคต่ออดีตสามีผู้แข็งแกร่งแม้แต่น้อย มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างช้อนท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสอันเร่าร้อนและดุดันของเขาอย่างจำยอม ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากัน รสจูบที่เปลี่ยนจากความดุดันกลายเป็นการเรียกร้องความเห็นใจ ลึกล้ำ ซาบซ่าน และวาบหวามจนสติของรินรดาเริ่มพร่าเลือน สัมผัสจากริมฝีปากที่บดเบียด ลิ้นร้อนที่เกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำ และกลิ่นกายเฉพาะตัวที่เธอเคยคุ้นเคยและพยายามลบเลือน กลับปลุกเร้าไฟปรารถนาที่ซ่อนเร้นในกายสาวให้ตื่นขึ้นมาอย่างต้านทานไม่ไหว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว รินรดาเผลอเผยอริมฝีปากออกอย่างไร้การป้องกัน เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปกวาดตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนยวบทางอารมณ์ ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสที่คุ้นเคยโดยสัญชาตญาณ ความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างกำลังถูกทลายลงทีละน้อย สัมผัสอุ่นร้อนที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้า ยิ่งทำให้ไฟพิศวาสโหมกระหน่ำจนร้อนรุ่มไปทั้งร่าง ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันเร่าร้อนและลึกซึ้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่แง้มออก "คุณรินคะ ดิฉันเอาเอกสารบัญชีชุดใหม่มา... อุ๊ย!" เสียงอุทานของเลขานุการสาวดังขึ้น พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ยืนแข็งค้างอยู่หน้าประตูห้องทำงาน เมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้เย็นชาและเย่อหยิ่งกำลังกอดจูบนัวเนียกับอดีตภรรยาอย่างดูดดื่มบนโซฟากลางห้อง รินรดาสดุ้งสุดตัว สติที่หลุดลอยกลับคืนมาในพริบตา เธอออกแรงผลักอกธามันสุดแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไป ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยวระคนละอายใจ เธอรีบยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ แล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเย็นชาอย่างรวดเร็ว ธามันหันไปมองเลขานุการด้วยแววตาดุดันและเยียบเย็นจนอีกฝ่ายหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว รีบก้มหน้าก้มตาถอยหลังกรูดออกไปและปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ทว่าเต็มไปด้วยความอึดอัดและระอุ ธามันหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง เขากำลังจะเอաբปากพูดบางอย่างเพื่อดึงเธอกลับมาสู่อ้อมกอดอีกครั้ง แต่ก่อนที่ธามันจะได้เอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงใสๆ ของเด็กชายวัยสามขวบก็ดังแว่วมาจากทางประตูด้านนอกที่เลขานุการสาวปิดไม่สนิท "คุณแม่คะ! น้องคีย์ตามหาคุณแม่ค่ะ ทำไมคุณแม่มาคุยกับลุงคนนี้นานจัง..." ธามันชะงักกึก ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อสายตาคมกริบเบนไปมองที่ร่างเล็กป้อมของเด็กชายตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม ที่ผลักประตูเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา... ใบหน้าของเด็กคนนั้น ถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กราวกับพิมพ์เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่นิดเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ