ความโกรธของคนถูกหักหลัง

เศษกระดาษราคาถูกในมือสั่นระริกจนเกิดเสียงกรอบแกรบราวกับเสียงกระดูกที่กำลังลั่นไก ภาพถ่ายใบนั้น—ภาพของหญิงสาวที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและขับไลไสส่งให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน บัดนี้กลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าในฐานะประธานกรรมการบริหารกองทุนต่างชาติผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในโปรเจกต์ร้อยล้านที่ตระกูลธนandากุลกำลังจะล้มละลาย ธามันเบิกตากว้าง ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เคยควบคุมทิศทางเศรษฐกิจทั้งประเทศสะดุดกึกราวกับถูกกระชากลงจากยอดผา ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นสู่ต้นคอ เส้นเลือดขมับเต้นตุบๆ จนปวดร้าว รินรดา... ผู้หญิงที่เขาจดจำได้แค่เพียงคราบน้ำตาและเสียงอ้อนวอนอันน่าสมเพชบนเตียงนอนไร้รักในคืนวันอันมืดมน ผู้หญิงคนที่เขาเคยสั่งให้เลขานุการกวาดล้างชื่อออกจากทะเบียนบ้านและประวัติการทำงานราวกับเป็นเชื้อโรคชั้นต่ำ บัดนี้เธอกลับมาแล้ว กลับมาพร้อมกับอำนาจ เงินตรา และดวงตาสีดำสนิทที่มองเขาด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก “คุณ...” เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจกลับแหบพร่าลงอย่างน่าสมเพช ธามันเงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือ ชายหนุ่มก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเมื่อร่างเพรียวในชุดสูทสีชาแนลสั่งตัดเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกายหอมกรุ่นของดอกกุหลาบดำและไวน์ชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ บีบอัดพื้นที่รอบตัวให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของคนมอง ดวงตาคู่สวยไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือเจ็บปวดหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงเพลิงแค้นที่ถูกสุมจนลุกโชนเป็นสีแดงฉาน “ตกใจมากเหรอคะ คุณธามัน?” น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งบาดลึกโสตประสาท “หรือว่าความจำสั้นจนจำไม่ได้ว่าอดีตภรรยาที่คุณเคยตราหน้าว่าไร้ค่าคนนี้ เคยถูกคุณปฏิบัติกับเธออย่างไรบ้าง” “เธอ... รินรดา เป็นไปไม่ได้ เธอมันแค่...” ธามันพยายามเค้นเสียงแข็งกร้าวออกมาเพื่อปกป้องอีโก้ที่กำลังแหลกสลาย แต่สายตาคมกริบที่มองกลับมาทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ “แค่ผู้หญิงบ้านนอกที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่คุณเขี่ยทิ้งเหมือนเศษขยะใช่ไหมคะ?” รินรดาต่อคำให้ด้วยรอยยิ้ม เธอก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำแตะลงบนปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาอย่างถือวิสาสะ ลากไล้เบาๆ บริเวณหัวใจที่กำลังเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล “น่าเสียดายนะคะที่เศษขยะคนนั้น วันนี้กลับถือหุ้นใหญ่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ในบริษัทของตระกูลธนากุล และกำลังจะเซ็นอนุมัติล้มละลายคุณในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” “รินรดา!” ธามันคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว สัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าถูกกระตุ้นขึ้น มือหนาตะปบเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอโดยไม่รู้ตัว แรงบีบมหาศาลทำให้รินรดานิหน้าเล็กน้อย แต่แววตากลับยิ่งท้าทายมากขึ้น “ปล่อยฉันนะคะ!” เธอกระชากแขนกลับอย่างแรงด้วยความรังเกียจ “อย่าเอาความสกปรกของคุณมาแตะต้องตัวฉัน!” บรรยากาศในห้องประชุมวีไอพีตึงเครียดจนแทบระเบิด กวินทร์ที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบจับจ้องมาที่ธามันด้วยรังสีอำมหิตพร้อมที่จะพุ่งเข้าชาร์จทันทีหากอดีตสามีคนนี้ทำร้ายเธอกลับ ธามันหอบหายใจหนักหน่วง ความโกรธแค้น ความอับAาย และความสับสนตีรวนอยู่ในอกจนเขาแทบคลุ้มคลั่ง ความรู้สึกพ่ายแพ้ราบคาบทำให้สติของประธานหนุ่มขาดผึ่ง เขากระชากข้อมือเล็กของรินรดาอีกครั้งอย่างไม่ยอมจำนน ก่อนจะลากเธอก้าวฉับๆ ออกจากห้องประชุม ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคณะกรรมการที่ยืนมองอยู่รอบด้าน “คุณธามัน จะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ!” รินรดาตuวาดลั่น พยายามบิดข้อมือหนีแต่แรงมหาศาลของผู้ชายทำให้เธอตกเป็นรอง ธามันไม่สนใจเสียงกรีดร้องหรือแรงขัดขืน เขาลากเธอเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่ติดกันกระแทกประตูเสียงดังสนั่น ก่อนจะผลักร่างบางจนแผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับผนังห้องกระจกใสที่มองเห็นวิวกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิด ใช้แขนแกร่งกักขังเธอไว้ระหว่างกำแพงกับร่างกายกำยำของตนเอง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าสวยที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว “เธอเล่นเกมอะไรอยู่ รินรดา!” ธามันคำรามชิดริมฝีปาก ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะ “คิดจะแก้แค้นฉันด้วยวิธีนี้งั้นเหรอ คิดว่าเอาเงินมาซื้อบริษัทฉันแล้วจะทำให้ฉันก้มหัวให้เธอได้หรือไง ฝันไปเถอะ!” รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขแต่เต็มไปด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุด เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่เคยทำลายชีวิตเธอด้วยความสมเพช “แก้แค้นเหรอคะ? หึ... คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะคุณธามัน ฉันไม่ได้มาเพื่อแก้แค้นให้ตัวเองเสียหน่อย แต่ฉันมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่ตระกูลสารเลวของคุณเคยปล้นไปจากฉันต่างหาก!” “รินรดา!” ธามันคำรามชื่อเธอด้วยความคลุ้มคลั่ง ความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึ่ง เขาไม่สนว่าเธอจะเป็นใคร ไม่สนว่าอำนาจในมือเธอจะมีมากแค่ไหนในตอนนี้ สิ่งเดียวที่สมองส่วนสัญชาตญาณสั่งการคือการสยบผู้หญิงอวดดีคนนี้ให้อยู่ใต้ร่างและจูบทำลายความเย่อหยิ่งนั้นให้แหลกคามือ! ริมฝีปากหนาร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้เรียวปากนุ่มสีชาดด้วยความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำหมัดแน่นทุบลงบนอกแกร่งสุดแรงเกิดเพื่อขับไล่สัมผัสที่เธอทั้งรังเกียจและโหยหาในเวลาเดียวกัน “อื้อ... ปล่อย... ปล่อยนะไอ้คนสารเลว!” เสียงอู้อี้เล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ธามันตวัดกอดเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด แรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมานานระเบิดออกราวกับภูเขาไฟระเบิด มือหนาเลื่อนขึ้นขยำกลุ่มผมนุ่มสลวยเพื่อตรึงศีรษะเธอให้รับจูบอันเร่าร้อนและดุดันนี้อย่างเต็มที่ สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าไฟปรารถนาที่มอดไหม้ไปนานให้กลับลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของรินรดาสั่นสะท้าน กลิ่นอายความเป็นชายและรสชาติจูบที่เปี่ยมด้วยความดิบเถื่อนทำให้หัวใจทรยศเต้นรัวระรอ เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มอ่อนระทวย ธามันจึงผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นชิด ใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันเพียงคืบ แววตาของประธานหนุ่มเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและคำถามมากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ “ปากเก่งนักนะ... แต่ร่างกายเธอมันฟ้องรินรดา ว่าเธอยังจำรสชาติสามีคนนี้ได้ดีแค่ไหน” ธามันกระซิบเสียงพร่าชิดใบหูเล็ก ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเธอสะดุ้งเฮือก “คุณมันไร้ยางอาย...” รินรดาหอบหายใจ สะบัดหน้าหนีด้วยความเคียดแค้น แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก แต่เธอก็เตือนสติตัวเองอย่างรวดเร็วว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป เธอยกยิ้มเยาะขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกแกร่งให้ออกห่างอย่างเด็ดขาด ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเขาด้วยความเหยียดหยาม “ภูมิใจมากสินะคะที่ได้จูบอดีตภรรยาตัวเองแบบนี้? น่าเสียดายจัง... ที่จูบเมื่อกี้ มันเป็นจูบสุดท้ายที่คุณจะได้จากฉัน... และคงเป็นจูบสุดท้ายก่อนที่คุณจะรู้ความจริงบางอย่าง” ธามันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ “ความจริงอะไร?” รินรดาไม่ได้ตอบคำถามทันที เธอยกกระเป๋าหนังราคาแพงขึ้นมา หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งออกมาโยนลงบนโต๊ะทำงานของเขา เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดังทึบๆ แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบ “เปิดดูสิคะ... เอกสารชิ้นนี้แหละ ที่จะทำให้คุณรู้ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณโง่เง่าขนาดไหนที่ปล่อยให้คนอย่างฉันเดินจากไป” ธามันก้มมองซองเอกสารนั้นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาด มือหนาเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาอย่างลังเล ก่อนจะค่อยๆ ดึงกระดาษแผ่นสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ด้านในออกมา ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวหนังสือและรูปถ่ายใบเล็กที่แนบมาด้วย และในวินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของประธานหนุ่มก็หยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อราوถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาลเมื่อเห็นภาพถ่ายของเด็กชายวัยสามขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียว พร้อมกับหัวข้อเอกสารตัวโตที่ระบุผลตรวจ DNA *“ผลการตรวจพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางสายเลือด: เป็นบิดาและบุตรโดยชอบด้วยกฎหมาย 99.99%”* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนเจ็บปวดและเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ