อำนาจที่ไร้ความหมาย

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักทองราคาแพงระยับดังสนั่นห้องประชุมใหญ่ มันไม่ใช่แค่เสียงของกระดาษ แต่เป็นเสียงคำรามครั้งสุดท้ายของอำนาจที่กำลังจะแตกสลาย ธามัน ประธานหนุ่มผู้เคยควบคุมทิศทางเศรษฐกิจของตระกูลใหญ่ด้วยปลายปากกาเพียงด้ามเดียว ยามนี้กำลังยืนนิ่งค้าง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบนิ่งราวกับรูปสลักกลับซีดเผือด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหน้ากรรมการอาวุโสทีละคน ทุกคนต่างเบือนหนี ไม่สบตา และไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงกระซิบ "พวกคุณ... กำลังจะลงมติถอดถอนผมอย่างนั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงพลังและกดดันคนอื่นได้เสมอ บัดนี้กลับสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุม "ไม่ใช่แค่ถอดถอนค่ะท่านประธานธามัน..." เสียงหวานเย็นเยียบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากปลายโต๊ะประชุม รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เธอกวาดสายตามองอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งเยื่อใย แต่วาวโรจน์ด้วยชัยชนะที่เธอใช้เวลาแรมปีในการวางหมาก "แต่พวกเรากำลังลงมติ 'ขับไล่' คุณพ้นจากตำแหน่งผู้บริหารสูงสุด เนื่องจากความประมาทเลินเล่อ และการใช้อำนาจมิชอบจนสร้างความเสียหายระดับวิกฤตให้แก่บริษัทต่างหากล่ะคะ" เอกสารรายงานการตรวจสอบบัญชีและหลักฐานการโอนถ่ายสินทรัพย์ที่รินรดาแอบซ่อนไว้ในเครือข่ายบริษัทนอมินี ถูกเปิดโปงทีละหน้าบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ มันคือหลักฐานมัดตัวที่ธามันไม่มีทางดิ้นหลุด แผนการที่เธอร้อยเรียงอย่างแยบยล ทำให้เขาคาดไม่ถึงเลยว่า... อضعف (อดีตภรรยา) ที่เขาเคยเหยียบย่ำและผลักไสให้กลายเป็นคนไร้ค่า จะกลับมาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ที่ถือสิทธิ์ขาดในการชี้ชะตาชีวิตเขา "เธอ... รินรดา เธอทำแบบนี้กับฉัน..." ธามันก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว อีโก้ที่ค้ำคอมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา ความเจ็บปวดร้าวลึกจากความพ่ายแพ้ตีตื้นขึ้นมาจุกที่อก ยิ่งมองรอยยิ้มเยдяของหญิงสาวที่ยืนอยู่อฝั่งตรงข้าม เขากยิ่งตระหนักว่า... อำนาจทั้งหมดที่เขามี มันไร้ความหมายสิ้นเชิง เมื่อเทียบกับการสูญเสียเธอไปในอดีต และการถูกเธอเหยียบย่ำศักดิ์ศรีในวันนี้ การประชุมลับเลิกราลงท่ามกลางความเงียบงัน ธามันถูกทิ้งให้อยู่ลำพังในห้องประชุมที่เย็นเยียบ แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าภายนอกเริ่มส่องประกายยามค่ำคืน แต่ในใจของเขากลับมืดสนิท เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ความเครียดและความแค้นผสมปนเปจนหายใจแทบไม่ออก ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้รับอนุญาต ธามันเงยหน้าขึ้นด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าอาจจะมีผู้ช่วยสักคนกลับมาช่วยกอบกู้สถานการณ์ แต่ไม่ใช่... ร่างสูงโปรดของกวินทร์ นักลงทุนหนุ่มมือขวาคนสนิทของรินรดาเดินเข้ามา พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ รอยยิ้มอบอุ่นแต่เยnชาปรากฏบนมุมปากของกวินทร์ ทำให้ธามันต้องกัดฟันกรอดด้วยความชิงชัง "คุณรินรดาฝากสิ่งนี้มาให้คุณครับ... ท่านอดีตสามี" กวินทร์โยนซองเอกสารลงบนโต๊ะตรงหน้าธามัน เสียงกระดาษกระทบพื้นไม้ดังชัดเจนในความเงียบ ธามันมองซองเอกสารนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างหวาดหวั่น เขายื่นมือสั่นเทาไปเปิดมันออก ภาพถ่ายใบล่าสุดพร้อมเอกสารทางกฎหมายบางฉบับร่วงหล่นลงมาบนตั๋วเครื่องบินใบเดียว นั่นไม่ใช่เอกสารฟ้องล้มละลายอย่างที่เขาคิด... แต่มันคือใบรับรองแพทย์และภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบ ผู้มีดวงตากลมโตและเค้าโครงใบหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของธามันกระชากวูบ ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางกระหม่อม เมื่อข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือของรินรดาแนบมาด้วยว่า... *"สิ่งที่คุณไม่มีวันแย่งไปจากฉันได้... และสิ่งที่คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกเขาว่า 'ลูก'* ธามันเบิกตากว้าง มือที่ถือภาพถ่ายสั่นเทาอย่างรุนแรง ความลับที่เธอเก็บงำไว้ตลอดสามปีถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่เขาพ่ายแพ้ราบคาบที่สุดในชีวิต! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเจ็บปวดและการเอาคืนอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!