ความแค้นที่สั่นคลอน

เสียงแฟ้มเอกสารปกหนังแท้ถูกกระแทกกระทั้นลงบนพื้นโต๊ะประชุมไม้โอークต์ตัวใหญ่กลางห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอัครเดชาโภคินดังสนั่นจนผู้ถือหุ้นทุกคนต้องสะดุ้งสุดตัว แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้เกิดจากน้ำหนักของตัววัตถุ หากแต่มาจากความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้จนระเบิดออกมาของธามัน ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร “นี่มันหมายความว่ายังไง! ใครเป็นคนอนุมัติงบโครงการนี้โดยไม่ผ่านความเห็นชอบจากฉัน!” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบเย็นชา บัดนี้กลับสั่นเครือด้วยโทสะ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บริหารรอบโต๊ะด้วยแววตาดุจดั่งสัตว์ป่าล่าเหยื่อที่พร้อมจะขย้ำทุกคนให้แหลกคราบ ร่างสูงใหญ่ในสูทตัดเย็บชั้นดีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดดันบรรยากาศภายในห้องให้หนาทึบจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า ไม่มีใครกล้าสบตาเขาสักคน ยกเว้นเพียงคนเดียว... รินรดา หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามอยู่ที่ปลายโต๊ะฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของเธอบ่งบอกความเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวสวยเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังฟังเสียงนาฬิกาชีวิตของอดีตสามีที่กำลังเดินถอยหลังเข้าสู่หายนะ “คุณจะเดือดร้อนไปทำไมคะคุณธามัน ในเมื่อเอกสารฉบับนั้นไม่ได้อนุมัติงบเพื่อโครงการสูญเปล่าของตระกูลคุณ แต่มันคือหลักฐานการยักยอกเงินบริษัทเมื่อสามปีก่อนต่างหาก” น้ำเสียงหวานใสทว่าเฉียบคมบาดลึกดังขึ้น รินรดาปรายตามองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ก่อนจะเลื่อนแฟ้มสีแดงเลือดหมูอีกเล่มขึ้นมาวางตรงหน้าตนเอง ธามันชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกレイขวับไปชั่วขณะ เขากวาดสายตาไปยังหน้ากระดาษแผ่นแรกที่ถูกดึงขึ้นมาโชว์หราบนจอโปรเจกต์เตอร์ยักษ์กลางห้องประชุม ลายเซ็น... ลายเซ็นของเขาเองที่อนุมัติการโอนเงินเข้าบัญชีลับในต่างประเทศ ช่วงเวลาที่เขาเคยคิดว่ามันถูกกลบฝังอย่างไร้ร่องรอยเมื่อครั้งหย่าร้างกับเธอ มันถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางที่ประชุมผู้ถือหุ้นใหญ่ โดยฝีมือของผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและสั่งให้ไสหัวออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย “รินรดา!” ธามันคำรามลอดไรฟัน ก้าวเท้าฉับๆ เข้าหาเธอด้วยความโมโหจนขาดสติ มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือเล็กเพื่อลากตัวเธอให้ออกไปจากห้องนี้ แต่ทว่า— หมับ! มือหนาอีกข้างของกวินทร์ นักลงทุนหนุ่มมือขวาและผู้สนับสนุนคนสำคัญของรินรดา คว้าข้อมือของธามันเอาไว้กลางอากาศ แรงบีบที่หนักหน่วงทำให้ธามันต้องหันขวับไปมองด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย กวินทร์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาที่มองอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่เต็มไปด้วยความสมเพช “ระวังมือของคุณด้วยนะครับ ประธานธามัน ที่นี่ห้องประชุมผู้ถือหุ้น ไม่ใช่สนามหลังบ้านที่คุณจะใช้อำนาจป่าเถื่อนรังแกใครก็ได้” กวินทร์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนในที รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย ร่างระหงขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มจนได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคย—กลิ่นอายความทรงจำที่เธอเคยโหยหาและเจ็บปวดเจียนตายในเวลาเดียวกัน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมที่กำลังลุกโชนด้วยไฟโทสะและความตระหนก “ตกใจมากเหรอคะ ที่เห็นตัวเองในอดีตถูกเปิดโปง?” รินรดาเอ่ยกระซิบเสียงเบา มีเพียงเขากับเธอที่ได้ยิน “คุณเคยเหยียบฉันให้จมดินด้วยเอกสารใบหย่า... วันนี้ ฉันแค่นำเอกสารนรกฉบับเดียวกัน มาพังบัลลังก์ที่คุณรักนักรักหนาคืนให้คุณบ้างเท่านั้นเอง” “เธอ... กล้าดี, ยังไง...” ธามันเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธระคนหวาดหวั่น ความมั่นคงในอำนาจที่เขาสั่งสมมานานกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตาผู้ถือหุ้นนับสิบชีวิต ข่าวฉาวเรื่องการยักยอกเงินบริษัทหากรั่วไหลออกไป หุ้นของอัครเดชาโภคินมีหวังดิ่งลงเหวจนกู้ไม่กลับ และคนที่กุมชะตากรรมทั้งหมดไว้ในมือ ก็คืออดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าเป็นแค่ ‘ดอกไม้ริมทาง’ ไร้ค่า “ฉันเตือนคุณแล้วนะคะ ว่าอย่าท้าทายคนที่ไม่มีอะไรจะเสีย” รินรดาปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูทของธามันอย่างถือดี ก่อนจะหันไปสบตากับคณะกรรมการผู้ถือหุ้นคนอื่นๆ “ทุกท่านคะ หลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือของพวกท่านแล้ว การตัดสินใจถอดถอนตำแหน่งประธานของธามัน อยู่ที่พวกท่านจะเลือกอนาคตของบริษัท หรือจะจมดิ่งไปพร้อมกับคนไร้ความซื่อสัตย์ค่ะ” เสียงฮือฮากล่าวซุบซิบดังระงมไปทั่วห้องประชุม ผู้ถือหุ้นอาวุโสหลายคนเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจและกางเอกสารในมือดูอย่างละเอียด ธามันยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน อีโก้ที่สูงเทיฟ้าถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียดคาเท้าของหญิงสาวที่เขาเคยผลักไส ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของกวินทร์ก็สั่นครืนขึ้น นักหนุ่มหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบตากับรินรดาด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ “รินครับ... ทางฝั่งสนามบินส่งข่าวมาแล้วครับ” กวินทร์เอ่ยเสียงดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน “เด็กชายธนดล เดินทางมาถึงประเทศไทยเรียบร้อยแล้วครับ” ร่างของธามันสะท้านเฮือก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อหู คำว่า ‘เด็กชายธนดล’ และนามสกุลที่คล้ายคลึงกับเขา รวมถึงอายุที่ประจวบเหมาะ... มันกระแทกเข้ากลางใจของประธานหนุ่มจนชาดิกไปทั่วร่าง รินรดายิ้มรับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก หันกลับมามองอดีตสามีที่กำลังหน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคสุดท้ายทิ้งท้ายไว้ให้เขาต้องหัวใจวายตาย “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ... คุณพ่อ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!