จดหมายจากอดีต

กล่องไม้สักทองเนื้อเกลี้ยงบานนั้นวางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใส แต่มันกลับส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนในความเงียบงัน... ธามันจ้องมองมันด้วยดวงตาที่แดงก่ำ เส้นเลือดฝอยในตาขาวปูดโปーンราวกับคนใกล้ขาดใจ มือหนาที่เคยถืออำนาจชี้เป็นชี้ตายอาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้าน สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ยามที่ปลายนิ้วแตะลงบนผิวไม้ที่เย็นเฉียบ เขาไม่กล้าเปิด... แต่ความจริงอันโหดร้ายก็บีบคั้นให้เขาต้องกระชากฝากล่องออกด้วยความรุนแรง พรึบ! สิ่งแรกที่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นพรมราคาแพงไม่ใช่เพชรนิลจินดาหรือโฉนดที่ดิน หากแต่เป็นกระดาษสีครีมหนาที่มีลายมือหวัดแกมบรรจงอันเป็นเอกลักษณ์... ลายมือของรินรดา ผู้หญิงคนที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นแค่นกน้อยในกรงทอง ผู้หญิงคนที่เขาผลักไสออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใยในคืนที่หิมะโปรยปรายเมื่อสามปีก่อน *“ถึง ธามัน... สามีผู้ไม่เคยมีตัวตนในหัวใจของดิฉัน”* แค่บรรทัดแรก ก็เหมือนมีคมมีดกรีดลงกลางใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ธามันสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างยากลำบาก หน้าอกข้างซ้ายไหววูบราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบซ้ำๆ เขากวาดสายตาอ่านถ้อยคำทุกตัวอักษรด้วยหัวใจที่แหลกสลายเป็นจุล *“คุณคงแปลกใจที่ได้เห็นจดหมายฉบับนี้ หรืออันที่จริง... คุณอาจจะไม่สนใจไยดีเลยด้วยซ้ำ เพราะสำหรับคุณแล้ว การมีอยู่ของรินรดาเป็นเพียงความน่ารำคาญ เป็นภาระที่ถูกยัดเยียดโดยผู้ใหญ่ และเป็นแค่เครื่องประดับราคาถูกในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่คุณไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง* *สามปีที่เราแต่งงานกัน คุณเคยมองเห็นฉันบ้างไหมคะ? ธามัน... วันเกิดของฉัน วันครบรอบแต่งงาน หรือแม้แต่วันที่ฉันต้องนอนซมด้วยพิษไข้บนเตียงกว้างอย่างไร้คนเหลียวแล คุณจำได้บ้างไหม? ไม่เลย... สิ่งที่คุณจำได้มีเพียงแค่ข้อตกลงทางธุรกิจ และความเย็นชาที่คุณสาดใส่ฉันราวกับฉันไม่ใช่คน* *คุณเคยบอกว่าเกลียดความอ่อนแอของฉัน... เกลียดน้ำตาของฉัน แต่คุณไม่เคยรู้เลยว่า น้ำตาทุกหยดมันเกิดจากความโดดเดี่ยวที่คุณเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง* *แต่วันนี้... คุณไม่ต้องทนอีกต่อไปแล้วค่ะ ธามัน* *รินรดาคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้คุณ คนที่ยอมทนเจ็บเพื่อรักษาคำว่า ‘ครอบครัว’ ได้ตายไปตั้งแต่คืนที่คุณเซ็นใบหย่าและโยนมันใส่หน้าฉันพร้อมกับคำพูดดูถูกเหยียดหยามแล้ว จดหมายฉบับนี้ไม่ใช่คำวอนขอความเห็นใจ แต่มันคือคำพิพากษา... จากผู้หญิงที่คุณคิดว่าเหยียบย่ำอย่างไรก็ได้* *คุณทำลายหัวใจของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี... และจำเอาไว้ให้ขึ้นใจนะคะ ธามัน สิ่งที่คุณทำกับฉันในอดีต วันหนึ่ง คุณจะต้องชดใช้มันด้วยความเจ็บปวดที่มากกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันทิป... ด้วยความรักที่คุณโหยหา แต่ไม่มีวันได้ไขว่คว้าอีกต่อไป* *ลาก่อน... สามีผู้ใจร้าย* *— รินรดา —* กระดาษแผ่นบางร่วงหลุดจากมือหนาลงสู่พื้น ธามันทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องทำงานอย่างไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทิ่มแทงสติสัมปชัญญะ ภาพที่เธอนั่งรอเขาที่โต๊ะอาหารเย็นที่ว่างเปล่า ภาพดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแต่ไร้เสียงสะอื้น ภาพวันที่เธอหอบกระเป๋าใบเล็กเดินออกจากคฤหาสน์ไปท่ามกลางสายฝน... เขาเคยคิดว่าเธอก็แค่เรียกร้องความสนใจ เขาเคยคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงอ่อนแอที่ไม่มีวันยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง แต่ในเวลานี้... รินรดาที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ในโลกธุรกิจ คือปีศาจสาวพราวเสน่ห์ผู้เหยียบย่ำหุ้นส่วนของเขาจนจมดิน เป็นผู้หญิงคนเดียวที่กล้าสบตาเขาอย่างท้าทาย และเป็นคนที่กำลังจะกระชากทุกอย่างที่เขามีไปครอบครอง! "ริน..." เสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากลำคอแห้งผากของธามัน ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อล้น เขาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาแนบอกแน่น ราวกับว่ามันคือกอดสุดท้ายจากคนที่เขาไม่มีวันได้เธอกลับคืนมา ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิท สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางตลาดหลักทรัพย์และกลุ่มทุนต่างชาติที่ถือหุ้นใหญ่ในบริษัทเราเพิ่งส่งหนังสือแจ้งด่วนที่สุด..." เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อผู้ถือหุ้นรายใหม่ที่เพิ่งกว้านซื้อหุ้นของบริษัทไปกว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์ในชั่วข้ามคืน "คนที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุดตอนนี้... และมีอำนาจปลดคุณออกจากตำแหน่งประธานได้ทันที คือ... คือคุณรินรดาครับ!" ธามันชะงักงัน หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ร่างสูงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากพื้น ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่เคยเจ็บปวดร้าวลึกแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น ยังไม่ทันที่ธามันจะได้ตั้งสติ ประตูลิฟท์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงขึ้นมายังชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์สำนักงานก็ส่งเสียงเตือน *ติ๊ง!* เบาๆ ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวออกมาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและสง่างาม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมผสานกับความเย็นชาลอยกรุ่นมาในบรรยากาศ รินรดายืนอยู่ตรงนั้น... เธอมองลงมาที่เขาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่า... และชัยชนะที่เด็ดขาด ธามันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ยามที่อดีตภรรยาผู้ที่เขาสั่งให้ลืมไปจากชีวิต ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา พร้อมกับเอกสารคำสั่งไล่ออกจากตำแหน่งที่วางลงบนโต๊ะทำงานด้วยปลายนิ้วเรียวสวย "ยินดีต้อนรับสู่เกมการแก้แค้นนะคะ... คุณอดีตสามี" รินรดากระซิบเสียงหวานข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินชวนให้ขนลุกเกรียว แต่สายตาคู่นั้นกลับคมกริบราวนใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนหัวใจเขาให้ขาดเป็นวิ่นๆ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ