กับดักของหัวใจ

ความเงียบงันภายในโถงทางเดินวีไอพีของโรงแรมหรูราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว หัวใจของรินรดากระตุกวูบ หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นธามันที่เพิ่งก้าวตามออกมาจากห้องประชุม และกำลังจ้องมองเด็กชายตัวน้อยด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ค้างเติ่ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เด็กชาย "ต้นกล้า" ลูกชายวัยสี่ขวบของเธอกำลังยืนถือตุ๊กตาหมีตัวโปรดอยู่ไม่ห่าง ดวงตากลมโตเป็นประกายใสซื่อ คิ้วเรียวโก่งได้รูป และโดยเฉพาะริมฝีปากหยักลึกที่ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันอย่างไร้ที่ติ... ธามันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เคยควบคุมทุกสิ่งในกำมือสะดุดกึก สมองอันชาญฉลาดที่มักประเมินผลกำไรขาดทุนอย่างแม่นยำ กลับว่างเปล่าและขาวโพลนในวินาทีนั้น "คุณ..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเยียบเย็น บัดนี้กลับสั่นพร่าอย่างไม่น่าเชื่อ ธามันก้าวเท้าเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับร่างเล็กของเด็กชายราวกับต้องการปกป้อง แต่สายตาของเขากลับจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กน้อยที่มีเงาของตัวเขาเองสะท้อนอยู่ รินรดารวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกระด้าง เธอก้าวฉับๆ เข้าไปขวางระหว่างอดีตสามีกับลูกชาย พร้อมกับดึงร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอด ป้องกันไม่ให้สายตาคมกริบคู่นั้นสำรวจร่องรอยแห่งสายเลือดได้มากกว่านี้ "อย่าเข้ามาใกล้ลูกฉันนะ ธามัน" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน แววตาของเธอแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความชิงชังที่ไม่มีวันจางหาย ธามันชะงักเท้า ดวงตาคมกราดเลื่อนจากใบหน้าของเด็กน้อยขึ้นมาสบตากับอดีตภรรยา หัวใจของเขาเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่เป็นความตื่นตระหนก... ความตื่นตระหนกที่รุนแรงเสียจนมือหนาทั้งสองข้างต้องกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เด็กคนนี้... อายุเท่าไหร่ รินรดา" ธามันเค้นเสียงถาม คำถามนั้นแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่เจ้าตัวไม่เคยเป็นมาก่อน เขากวาดสายตามองหน้าเด็กชายสลับกับใบซีดเผือดแต่เชิดรั้นของหญิงสาว "ทำไม... ทำไมเขาถึงหน้าตาเหมือนฉันขนาดนี้" "คุณตาฝาดไปแล้วมั้งคะ ประธานธามันผู้ยิ่งใหญ่" รินรดาแค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ทั้งที่ในอกข้างซ้ายกำลังสั่นไหวรุนแรงด้วยความหวาดกลัว "โลกนี้คนหน้าตาเหมือนกันมีตั้งเยอะแยะ ทำไมคะ? หรือว่าสำนึกผิดจนเห็นภาพหลอนไปเองว่าเด็กคนนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ?" "ริน!" ธามันคำรามต่ำในลำคอ ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาเมื่อถูกเธอย้อนเกล็ดด้วยท่าทีเยдяชา เขาพยายามจะก้าวเข้าไปหาเธอเพื่อเค้นหาความจริง แต่รินรดากลับถอยหลังกรูด พร้อมกับก้มลงอุ้มเด็กชายขึ้นมาแนบอกอย่างปกป้อง "คุณไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อฉันแบบนั้น และไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องลูกของฉันแม้แต่ปลายนิ้ว!" รินรดาตวาดกลับด้วยความเหลืออด น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอหน่วยดวงตาสวย แต่เธอจะไม่ยอมให้มันไหลต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้เด็ดขาด "จำไม่ได้หรือไงคะ ว่าคุณเป็นคนสั่งให้ฉันไปให้พ้นหน้าเอง... คุณเป็นคนบอกเองว่าเด็กในท้องวันนั้นมันเป็นแค่ความผิดพลาด เป็นภาระที่คุณไม่ต้องการ! แล้ววันนี้คุณจะมาเรียกร้องสิทธิ์อะไรจากเราสองแม่ลูกอีก!" คำพูดราicalคมกริบกรีดแทงลงบนหัวใจของธามันอย่างจัง ภาพความทรงจำในอดีตผุด วาบขึ้นมาในหัว... วันที่เขาเคยพูดจาใจร้าย ผลักไสไล่ส่งเธอออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่โดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ วันที่เขาเมินเฉยต่อหยาดน้ำตาและความร้าวรานในดวงตาสคู่รั้นนั้น... ธามันรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวจนแสบจมูก ความรู้สึกผิดที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ความเย็นชาตลอดหลายปี ตื่นขึ้นมาแผดเผาช่องอกของเขาจนแทบไหม้เกรียม "ฉัน... ฉันไม่รู้..." ธามันละล่ำละลักพูดออกมาได้แค่นั้น มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะแขนเรียวของเธอเพื่อขอร้องให้หยุดพูดคำที่เหมือนมีดกรีดใจ แต่รินรดากลับปัดมือนั้นออกอย่างไร้เยื่อใย "ถอยไปค่ะ!" เธอกัดฟันกรอด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "ถ้าไม่อยากให้ฉันแจ้งความข้อหาคุกคาม ก็กรุณาไสหัวไปให้พ้นจากชีวิตของเราซะที!" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวอุ้มลูกชายเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธามันยืนนิ่งค้างอยู่กลางโถงทางเดิน ร่างสูงใหญ่เซถอยหลังไปหนึ่งก้าวราวกับคนไร้เรี่ยวแรง ดวงตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางที่เดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ภาพเด็กชายตัวน้อยหันกลับมามองเขาแวบหนึ่งก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่ของมารดา ยิ่งซ้ำเติมความเจ็บปวดลึกซึ้งลงในใจของประธานหนุ่ม ธามันทรุดตัวลงพิงผนังเย็นเยียบของโรงแรม ลมหายใจหอบกระชั้น มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ความจริงที่เพิ่งกระจ่างชัดในสมองทำให้เขาแทบคลั่ง ลูกชาย... เด็กคนนั้นคือสายเลือดของเขา เด็กผู้ชายที่เขามีโอกาสจะได้อุ้มชู แต่กลับเป็นเขาเองที่โง่เขลาทำลายมันลงด้วยมือของตัวเอง ความเงียบงันเข้ามาโอบล้อมรอบตัวเขาอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกสูญเสียที่กัดกินหัวใจทีละน้อย แต่ในขณะที่ธามันกำลังจมดิ่งอยู่กับความมืดมนของบาปกรรมที่ตนเองก่อ ประตูลิฟต์ฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปรดของ "กวินทร์" นักลงทุนหนุ่มมือขวาคนสนิทของรินรดา ที่ก้าวเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น กวินทร์ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของธามัน แต่เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ปิดไม่มิด ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ธามันที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาวาวโรจน์ "ดูท่าทางท่านประธานธามัน จะเพิ่งค้นพบความจริงสินะครับ..." กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความท้าทายไว้อย่างเต็มเปี่ยม "น่าเสียดายจริงๆ นะครับ ที่บางสิ่งบางอย่าง... ต่อให้พยายามคว้าแค่ไหน มันก็ไม่มีวันกลับมาเป็นของ คุณอีกแล้ว" ธามันขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวงที่พุ่งพล่านขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่ เขาพุ่งเข้ากระชากคอเสื้อของกวินทร์อย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถอยหลัง แต่กวินทร์กลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย กลับส่งยิ้มเยาะเย้ยกลับมาให้เขาเสียด้วยซ้ำ รินรดาที่เดินลับสายตาไปแล้วกำลังก้าวพาลูกชายเข้าไปในรถหรู โดยมีหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่เป็นส่ำ เธอกอดร่างเล็กของลูกน้อยไว้แน่นเพื่อซ่อนความหวาดกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่ แต่ทว่า... เมื่อเธอก้มลงมองกระเป๋าถือของตัวเอง ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าโทรศัพท์มือถือและซองเอกสารสำคัญชิ้นหนึ่งหายไป เอกสารผลตรวจ DNA ฉบับจริง... ที่เธอเพิ่งรับมาจากโรงพยาบาล! หัวใจของรินรดาร่วงหล่นไปถึงตาตุ่มอีกครั้ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกรถ แล้วพบว่าซองเอกสารสีน้ำตาลฉบับนั้น กำลังอยู่ในมือของธามันที่เดินตรงดิ่งเข้ามาเคาะกระจกรถของเธอด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่อ่านไม่ออก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางความเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกันนะคะ