เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดของธามันที่ลอยวนอยู่ในห้องประชุมส่วนตัวชั้นบนสุดของตึกระฟ้า คือสิ่งเดียวกับที่เคยติดอยู่บนหมอนของรินรดาเมื่อสี่ปีก่อน—กลิ่นซีดาร์วูดผสมความเย็นเยียบของมัสก์ที่ให้ความรู้สึกกดดันและคุกคามในเวลาเดียวกัน "คุณล้ำเส้นเกินไปแล้วค่ะ คุณธามัน" เสียงหวานใสแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน รินรดายืนกอดอกพิงขอบกระจกใสบานยักษ์ เบื้องล่างคือมหานครที่กำลังเร่งรีบ ทว่าภายในห้องนี้ เวลาเสมือนหยุดนิ่ง ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบหน้าเฉี่ยวเฉยไม่ได้แสดงความหวาดหวั่นต่อประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแม้แต่น้อย แม้ว่าเขาจะก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ ธามันก้มมองอดีตภรรยาที่เคยยอมจำนนต่อทุกคำบัญชาของเขา รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่นั่งร้องไห้เงียบๆ ในห้องนอนมืดทึบอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นนักบริหารสาวมือฉกาจที่ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดเคียงบ่าเคียงไหล่กับคู่แข่งทางธุรกิจที่น่ากลัวที่สุดของเขา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววอ้อนวอน บัดนี้แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกจุดขึ้นอย่างจงใจ "ล้ำเส้นงั้นเหรอ... ริน" ธามันแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเจือด้วยรอยยิ้มหยันที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปปัดปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนของเธออย่างถือวิสาสะ "จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อก่อน... เส้นระหว่างเรามันบางเสียจนเธอไม่มีแม้แต่พื้นที่ส่วนตัวด้วยซ้ำ" รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี แรงปะทะนั้นเฉียบขาดจนธามันต้องหรี่ตามองด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มสีแดงสด "นั่นมันอดีตค่ะ คุณธามัน... อดีตที่ฉันเผาทิ้งและฝังกลบมันลงหลุมไปตั้งแต่ตอนที่เซ็นใบหย่าแล้ว" เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา คมมีดแห่งความทรงจำอันเจ็บปวดถูกชักขึ้นมาลับจนคมกริบ "อย่าสำคัญตัวผิดว่าฉันยังเป็นผู้หญิงโง่คนเดิม ที่จะยอมให้คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล่นตามอำเภอใจ" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของชายหนุ่มอย่างไม่คาดคิด ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความกระวนกระวายใจที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนยามที่อยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนไหน ธามันก้าวเข้าไปอีกก้าว บีบปลายคางมนไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะไม่ให้เธอหลบหนี ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงแรงดึงดูดอันตรายที่แฝงอยู่ใต้ความเกลียดชัง "เกลียดผมมากสินะ..." เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "แต่แปลก... ยิ่งคุณพยายามผลักไสผมมากเท่าไหร่ ร่างกายของคุณมันกลับฟ้องว่าต้องการผมมากเท่านั้น รินรดา" "คนทุรยศ!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ถูกเขาล่วงเกินทางวาจา "ปล่อย!" ธามันไม่ปล่อย มิหนำซ้ำยังรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบแน่นจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับทรวดทรงอิ่มเอิบ ความโกรธและความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานนับปีระเบิดออกในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยการลงทัณฑ์ รินรดาทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นเทียบไม่ได้กับกำแพงมนุษย์ตรงหน้า รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาทั้งสองร่างให้มอดไหม้ มือหนาเลื่อนลงมาตรึงสะโพกมนให้แนบชิดยิ่งขึ้นเพื่อระบายความโหยหาที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดสี่ปีเต็ม ริมฝีปากหยักลึกบด3ขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะแทกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างไม่รู้จักพอ รินรดาจากที่ขัดขืนเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยและพิษสวาทที่เขาเคยฝังรากลึกไว้ในร่างกายตื่นขึ้นมาตอบสนองอย่างไร้การควบคุม สติสัมปชัญญะที่พยายามประคับประคองไว้พังทลายลงในอ้อมแขนของคนที่เธอเกลียดชังที่สุด เมื่อเขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทั้งคู่ต่างหอบหายใจรุนแรง แววตาของธามันลุกโชนด้วยไฟปรารถนา ขณะที่รินรดากัดริมฝีปากตัวเองที่บวมเจ่อจนห่อเลือดด้วยความเจ็บใจที่ร่างกายทรยศความตั้งใจของตนเอง "จำไว้... ว่าคุณไม่มีวันหนีผมพ้น ริน" เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่แดงก่ำ ก่อนจะยอมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ จัดเสื้อผ้าที่ยับย่นให้เข้าที่อย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดความอ่อนแอ เธอส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจ้ำออกจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทว่า... เมื่อเธอก้าวพ้นประตูห้องประชุมใหญ่และเดินมาถึงลิฟต์ส่วนตัว ร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสามขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักกำลังยืนจูงมืออยู่กับกวินทร์—มือขวาคนสนิทของเธอก็ปรากฏกายขึ้น "คุณแม่ครับ! น้องวินหิวน้ำจังเลย" เสียงใสแจ๋วเอמהกขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ถอดแบบมาจากใครบางคนราวกับพิมพ์เดียวกัน หัวใจของรินรดากระตุกวูบ หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นธามันที่เพิ่งก้าวตามออกมาจากห้องประชุม และกำลังจ้องมองเด็กชายตัวน้อยด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ค้างเติ่ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ "เพลิงกุหลาบดำ"