คำเตือนจากคนใกล้ตัว

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงถูกวางกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะหินอ่อนในห้องทำงานส่วนตัว เสียงของเหลวสีแดงฉานกระฉอกแตะขอบแก้ว ราวกับหัวใจที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยแรงโทสะของหญิงสาวผู้กุมชะตากรรมของตึกระฟ้าแห่งนี้ รินรดายืนมองภาพตึกสูงเบื้องล่างผ่านกระจกใสบานใหญ่ แสงไฟนีออนจากมหานครยามค่ำคืนสะท้อนลงบนดวงตากลมโตที่ฉายแววเย็นชาและเด็ดเดี่ยว เกราะกำบังที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องเศษซากหัวใจที่เคยถูกธามันเหยียบย่ำ ถูกสวมใส่อย่างแนบเนียนจนไม่มีใครทะลวงผ่านเข้าไปได้—ยกเว้นเขาคนเดียว "คุณกำลังเล่นกับไฟ ริน" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกังวลดังขึ้นจากมุมห้อง กวินทร์ก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสตรีทแวร์สั่งตัดพิเศษหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว สายตาคมกริบมองแผ่นหลังบางที่ดูราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิท รินรดายังคงทอดสายตาออกไปไกล ไม่ยอมหันกลับมาสบตา "ฉันไม่ได้เล่นกับไฟ กวินทร์... ฉันกำลังเป็นคนจุดมันต่างหาก และไอ้พวกตระกูลวรภัทรนั่นแหละที่จะต้องมอดไหม้เป็นจุล" "แต่เกมที่คุณกำลังเดินอยู่ มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ หรือการเอาคืนความเจ็บปวดในอดีตอีกต่อไปแล้ว" กวินทร์สาวเท้าเข้ามาประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับลาดไหล่เปลือยเปล่าของเธอ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะปลอบโยนที่ต้นแขนเรียว แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อหญิงสาวสะบัดกายหลบอย่างไม่ใยดี "คุณกำลังห่วงอะไรฉัน กลัวว่าฉันจะแพ้ หรือกลัวว่าฉันจะเผลอใจไปให้กับไอ้สารเลวนั่นอีกครั้ง?" รินรดาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่นั้นวาววับไปด้วยหยาดน้ำตาที่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความหยิ่งทะนง ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเม้มเข้าหากันแน่นจนซีดเผือด "ใช่! ผมกลัว!" กวินทร์หลุดเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความอัดอั้น เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาว ราวกับพยายามค้นหาความจริงบางอย่างที่เธอซ่อนไว้ "คุณคิดว่าผมดูไม่ออกหรือไง ทุกครั้งที่คุณต้องเผชิญหน้ากับธามัน ทุกครั้งที่คุณใช้ร่างกายและเสน่ห์เข้าแลกเพื่อดึงเกมเหนือกว่าเขา... มือคุณมันสั่น ริน! หัวใจของคุณมันไม่ได้ด้านชาอย่างที่ปากพูด!" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนแผลเก่า รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของเรียวปาก เธอเชิดหน้าขึ้นสูง พยายามรักษาอีโก้และศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ทั้งหมด "ฉันไม่มีวัน... กลับไปเป็นผู้หญิงโง่คนเดิมที่รอคอยความรักจากผู้ชายใจร้ายคนนั้นอีกเด็ดขาด ธามันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานแก้แค้นของฉัน!" "ถ้าเขาเป็นแค่หมาก แล้วทำไมคุณถึงเก็บรอยแผลเป็นจากเขาไว้ลึกขนาดนั้น?" กวินทร์ก้าวเข้ามาประชิดจนเธอไม่มีทางถอยหลัง ร่างสูงใหญ่ทาบทับเงาล้อมกรอบเธอไว้กับกระจกหน้าต่าง สัมผัสอุ่นร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในความหนาวเหน็บ "จำไว้รินรดา อย่าถลำลึกจนเอาหัวใจตัวเองไปเดิมพันกับปีศาจ... เพราะคนที่เจ็บที่สุด จะไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคุณเอง" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ ชั่วขณะหนึ่ง รินรดาเกือบจะพ่ายแพ้ให้กับความหวังดีที่แสนอบอุ่นนี้ มือเรียวเล็กยกขึ้นแตะแผงอกกว้างของกวินทร์ สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กัน เธอมองลึกลงไปในดวงตาคู่ที่มักจะปกป้องเธอเสมอมาในยามวิกฤต ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอกที่เธอไม่เคยตอบแทนความรู้สึกนั้นได้อย่างเต็มร้อย แต่ก่อนที่ริมฝีปากของกวินทร์จะโน้มลงมาสัมผัสหน้าผากของเธอเพื่อดึงสติ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งร้อน กอล์ฟ เลขาคนสนิทเปิดประตูพรวดเข้ามาโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต สีหน้าของชายหนุ่มตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด เหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม "คุณรินครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ" กอล์ฟหอบหายใจถี่กระชั้น ก่อนจะเหลือบมองกวินทร์เล็กน้อย "ทางด้านคุณธามัน... เขาไม่ได้มาแค่เจรจาธุรกิจตามนัดพรุ่งนี้แล้วครับ ตอนนี้เขาอยู่ที่ล็อบบี้คอนโดของคุณแล้วครับ... และที่สำคัญที่สุด เขาไม่ได้มาคนเดียว" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เขามากับใคร?" "คุณแม่ยายเก่าของคุณ... และ..." กอล์ฟกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เด็กผู้ชายคนหนึ่ง... เด็กที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับคุณธามันชนิดถอดแบบกันมาเลยครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความระอุเดือดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ