กลลวงของตระกูลใหญ่

"ฉันเตือนคุณแล้วนะคะคุณธามัน ว่าเกมนี้... คนที่ถือไพ่เหนือกว่าไม่ใช่ตระกูลวรา Theeranon ของคุณอีกต่อไป" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคมมีดโกนอาบน้ำผึ้งของรินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่สมาคมนักลงทุนแห่งชาติ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟคริสตัลระย้าสะท้อนลงบนเรือนผมสีดำขลับที่ถูกรวบตึงอย่างไร้ที่ติ เธอนั่งไขว่ห้างในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดาร์กช็อกโกแลต รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเย็นชาและเด็ดเดี่ยว ราวกับพญาหงส์ที่เคยถูกเด็ดปีก แต่วันนี้มันกลับงอกงามขึ้นใหม่ด้วยกรงเล็บที่คมกริบกว่าเดิม ธามัน ประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาคมกริบจ้องมองอดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่า เป็นเพียงดอกไม้ประดับบ้านที่ไม่มีพิษมีภัย ผู้หญิงที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้อย่างไม่แยแสเมื่อสองปีก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามในฐานะ ‘ผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่’ ที่กำลังฮุบเส้นเลือดใหญ่ทุกเส้นของบริษัทเขา "คุณทำแบบนี้ไม่ได้... รินรดา!" ธามันกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีชั้นดี เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกต้อนจนมุม "หุ้นชุดนั้นในตลาดมืด... คุณเป็นคนกว้านซื้อมันทั้งหมดอย่างนั้นเหรอ? ใช้วิธีสกปรกอะไร ถึงกล้าเอาชื่อเสียงของตระกูลอัศวเรืองรองมาเดิมพัน!" "วิธีสกปรกเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของชายหนุ่ม เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำผสมความเย้ายวนลึกล้ำโชยแตะจมูกเขา "คำนี้มันควรเป็นลิขสิทธิ์เฉพาะตัวของคุณไม่ใช่หรือคะ คุณธามัน... ตอนที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน ตอนที่คุณเขี่ยฉันทิ้งเหมือนเศษกระดาษ คุณเคยถามหาความสะอาดจากตัวเองบ้างไหมคะ?" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กวินทร์ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของรินรดา ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันส่งให้ประธานหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ เอกสารลับในแฟ้มสีดำสนิทที่วางอยู่ตรงหน้าธามัน คือหลักฐานการทุจริตและฟอกเงินของเครือญาติฝั่งตระกูลวรา ซึ่งรินรดาใช้เวลาสองปีเต็มในการขุดคุ้ยและรวบรวมมันขึ้นมาจากขุมนรกแห่งความอยุติธรรม "คุณจะเอาอะไร... รินรดา บอกผมมาสิทธิ์ขาดทุกอย่างที่คุณต้องการ" ธามันกัดฟันกรวด น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้สั่นเครือด้วยความจนตรอก อีโก้ที่ค้ำคอมาทั้งชีวิตกำลังถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อเขารู้ตัวว่าอำนาจมืดและอิทธิพลที่ตระกูลของเขาสั่งสมมานาน กำลังถูกหญิงสาวที่เขาเคยสลัดทิ้ง ใช้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงจนเลือดซิบ "ฉันไม่ได้ต้องการข้อเสนออะไรจากคุณทั้งนั้นค่ะ..." รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงภายใต้ชุดสูททรงพลังเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มช้าๆ จนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเขา เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของอดีตสามีด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าไปด้วยความแค้นฝังหุ่น "สิ่งที่ฉันต้องการ... คือการทำให้คุณได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญสิ้นทุกอย่าง... เหมือนที่ฉันเคยได้รับเมื่อสองปีก่อน" ธามันคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบที่ข้อมือแน่นจนขึ้นรอยแดง แต่รินรดาไม่มีแม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอปรายตามองมือที่สั่นเทานั้นด้วยแววตาสสมเพชเวทนา ก่อนจะสะบัดข้อมือออกอย่างไม่ใยดี "อย่าแตะต้องตัวฉันด้วยมือสกปรกคู่นั้นค่ะ" เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น เตรียมตัวรับมือกับความพินาศที่แท้จริงได้เลยนะคะ คุณธามัน" รินรดาก้าวเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้ธามันยืนจมอยู่กับความมืดมนของอารมณ์ที่ตีรวนอย่างรุนแรง ความโกรธเกรี้ยว ความแค้น และความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจถูกผสมปนเปจนแยกไม่ออก แต่ในขณะที่เขากำลังจะกวาดทุกอย่างบนโต๊ะทิ้งด้วยความคลุ้มคลั่ง เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องส่วนตัวบนโต๊ะก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์โทรจาก ‘แม่บ้านเก่าแก่’ ที่คฤหาสน์ใหญ่ ธามันกดรับด้วยมือที่สั่นเทา "มีอะไร..." (คุณหนู... คุณหนูธามันคะ!แย่แล้วค่ะ!) เสียงปลายสายหอบสะท้านด้วยความตื่นตระหนก (มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง... เด็กผู้ชายที่หน้าตาเหมือนคุณราวกับแกะ บุกเข้ามาที่หน้าคฤหาสน์ แล้วเขาก็... เขากำลังถือเอกสารสำคัญชิ้นหนึ่ง ที่เขียนชื่อคุณเป็นบิดา... และเขาบอกว่าเขาคือลูกของ... ของคุณกับคุณรินรดาค่ะ!) ธามันยืนแข็งค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมในวันที่พายุโหมกระหน่ำ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ