รสชาติของการแก้แค้น

ความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลธนandคุปต์ หนักอึ้งเสียจนเสียงเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่กลายเป็นเสียงคำรามต่ำในโสตประสาท มือของกวินทร์ที่กำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกระแทกจากความจริงที่ถูกผนึกไว้ด้วยตัวอักษรและลายเซ็นต์ทางกฎหมาย ซึ่งกำลังพลิกเกมกระดานอำนาจทั้งหมดในมือของธามันให้พังทลายลงในพริบตา ดวงตาคมกริบของธามันที่เคยฉายแววดูแคลนและเย่อหยิ่ง หรี่แคบลงเมื่อกวาดมองปฏิกิริยาของคนรอบข้าง ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อีโก้ที่ค้ำจุนเขามาตลอดชีวิตกำลังบอกว่า ไม่มีทางที่อดีตภรรยาผู้เคยเป็นเพียงเงาตามตัวเขา จะสามารถงัดข้อกับอำนาจมหาศาลที่เขากุมไว้ได้ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เจือไปด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัวเป็นคลื่นใต้น้ำ "คิดว่าการเอาเอกสารขยะพวกนี้มาเปิดกลางที่ประชุมผู้ถือหุ้น จะทำให้ฉันสะเทือนงั้นเหรอ?" รินรดาไม่ต้องลุกขึ้นยืนเพื่อข่มขวัญ ความนิ่งสนิทและรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเยือกเย็นของเธอกลับทรงพลังเสียยิ่งกว่า เธอนั่งไขว่ห้างในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ ตัดกับเรียวปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงก่ำราวกับกลีบกุหลาบอาบยาพิษ ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงไปยังอดีตสามีด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์—มีเพียงความสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด "ขยะอย่างนั้นหรือคะ... ธามัน" เสียงหวานใสทว่าบาดลึกดังขึ้นก้องห้องประชุม "ของชิ้นนี้แหละค่ะ ที่กำลังจะทำให้ประธานผู้ยิ่งใหญ่เช่นคุณ กลายเป็นบุคคลล้มละลายทางชื่อเสียงในอีกไม่ถึงสิกวินาทีข้างหน้า" กวินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตัดสินใจวางแผ่นกระดาษแผ่นแรกกระแทกบนพื้นโต๊ะกระจกใส ตัวอักษรตัวหนาบนหัวกระดาษตราครุฑและชื่อสำนักงานกฎหมายระดับประเทศปรากฏต่อสายตาทุกคน *'หนังสือบอกกล่าวการยึดครองสิทธิ์ขาดและโอนถ่ายหุ้นร้อยละ 51' — บรรษัทในเครือธนandคุปต์* เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีจากบรรดาคณะกรรมการผู้ถือหุ้นอาวุโสที่นั่งอยู่รอบโต๊ะยาว ธามันหน้าถอดสี ร่างหนาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองตัวเลขและลายเซ็นบนเอกสารด้วยความตื่นตระหนก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเขาตระหนักได้ว่า หุ้นส่วนใหญ่ที่เขาคิดว่าอยู่ในมือของนอมินีและเครือข่ายพันธมิตร ถูกกว้านซื้อและโอนกรรมสิทธิ์มาอยู่ภายใต้ชื่อของ "บริษัท อาร์-โฮลดิ้ง" ซึ่งมีรินรดาเป็นประธานกรรมการบริหารแต่เพียงผู้เดียว! "เป็นไปไม่ได้!" ธามันตวาดลั่น มือหนาทุบลงบนโต๊ะจนแก้วกาแฟสั่นสะเทือน "หุ้นพวกนี้ถูกถือครองโดยเครือข่ายตระกูลพงศธร... แกไม่มีทางได้มันมา! ใครเป็นคนหนุนหลังแก รินรดา!" "ไม่มีใครหนุนหลังทั้งนั้นค่ะ นอกจากความโลภและความโง่เขลาของคุณเอง" รินรดาป้องปากหัวسะเราะเบาๆ น้ำเสียงของเธอนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกอณูผิว "คุณมัวแต่สนใจความยิ่งใหญ่ มัวแต่เหยียบย่ำคนอื่นจนลืมไปว่า... สิ่งที่คุณเคยกดขี่ข่มเหงไว้ในอดีต มันเติบโตจนมีเขี้ยวเล็บพอที่จะขย้ำคุณให้จมดินได้เหมือนกัน" ความอัปยศอดสูแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าคมสันของธามัน สายตานับสิบๆ คู่ของผู้ถือหุ้นรายอื่นที่เคยศรัทธาและก้มหัวให้เขา บัดนี้กลับมองมาด้วยความเคลือบแคลงและหวาดระแวง การเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัลและผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจเช่นนี้ คือรอยด่างพร้อยที่ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้รับไม่ได้ ธามันก้าวเท้าพรวดพราดเข้าไปหารินรดาด้วยความโกรธเกรี้ยวจนขาดสติ มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าต้นแขนเรียวของเธอเพื่อกระชากให้ลุกขึ้นระบายอารมณ์ แต่กวินทร์ไวกว่า เขาก้าวมาขวางและปัดมือของธามันออกอย่างไม่เกรงกลัว แรงปะทะทำให้บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ร่างสูงของธามันหยุดชะงัก หายใจหอบกระชั้นด้วยความเดือดดาล ดวงตาสดสีเพลิงจ้องมองอดีตภรรยาด้วยความแค้นเคืองที่แทบจะกลืนกินเธอกลืนลงไปทั้งตัว "จำเอาไว้นะคะ ธามัน..." รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ ปรับชุดสูทให้เรียบร้อย ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงไม่กี่คืบ ความหอมเย้ายวนจากน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความดุดันทำให้ธามันรู้สึกเหมือนหายใจไม่อציอก "นี่เป็นเพียงบทเรียนบทแรก... รสชาติของการถูกหักหลังและถูกแย่งชิงทุกอย่างไป มันหอมหวานหรือขื่นขมแค่ไหน คุณจะได้ลิ้มรสมันอย่างเต็มอิ่มต่อจากนี้ไปค่ะ" เธอยิ้มเยาะให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเตรียมก้าวเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่เหลียวแลเสียงเรียกคำรามด้วยความคลุ้มคลั่งของอดีตสามีที่ดังไล่หลังมา ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะก้าวพ้นประตูบานใหญ่ เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงใสปนเปื้อนความตื่นตระหนกของเด็กชายวัยราวสี่ขวบก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านนอก ทำให้ทุกคนในห้องต้องชะงัก "คุณแม่ครับ! น้องรันทำของเล่นหล่นตรงนี้... เอ๊ะ?" เด็กชายตัวน้อยหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ดวงตากลมโตสุกใสถอดแบบมาจากธามันราวกับแกะ กำลังกะพริบปริบๆ มองผู้คนนับสิบที่หันไปมองเป็นตาเดียว และร่างสูงใหญ่ของธามันที่ยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปอยู่กลางห้อง ธามันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เมื่อสายตาคมกริบของเขาประสานเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มที่เหมือนส่องกระจกเงาของเด็กชายคนนั้น... หัวใจที่เคยด้านชาหยุดเต้นไปชั่วขณะ พร้อมกับเอกสารในมือของกวินทร์ที่ร่วงหล่นลงพื้นอีกครั้ง "รินรดา..." ธามันเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกระลอกใหญ่ที่รุนแรงยิ่งกว่าการเสียหุ้นร้อยละ 51 เสียอีก "เด็กคนนี้... เป็นใคร?" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ