เศษเสี้ยวความทรงจำ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมเพนท์เฮ้าส์ระดับวีไอพี ไม่ได้ช่วยให้ไฟโทสะที่สุมอยู่ในอกของธามันมอดดับลงได้เลยแม้แต่น้อย ภาพเด็กชายตัวน้อยที่มีโครงหน้าถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียว ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งชนิดที่หากเขามองกระจกในยามที่ตนเองไร้ความปรานี เขาก็จะเห็นเงาของตัวเองทับซ้อนอยู่ในร่างเล็กๆ นั้นอย่างไม่ผิดเพี้ยน "รินรดา..." ธามันเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกระลอกใหญ่ที่รุนแรงยิ่งกว่าการเสียหุ้นร้อยละ 51 เสียอีก "เด็กคนนี้... เป็นใคร?" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน รินรดายืนกอดอก ใบหน้างดงามเฉียบคมเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่กรีดลึกลงไปในอีโก้ของอดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอจนไม่เหลือชิ้นดี "คำถามนี้ คุณควรจะถามตัวเองนะคะ ธามัน" เสียงหวานใสแต่เย็นชาบาดลึกเอ่ยขึ้น "หรือว่าความทรงจำอันแสนสั้นของคุณ มันถูกลบเลือนไปพร้อมกับผู้หญิงโง่ๆ คนที่คุณเคยเซ็นใบหย่าให้อย่างไม่ใยดีเมื่อหลายปีก่อนเสียแล้วล่ะ?" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางศีรษะ ธามันรู้สึกหูอื้อตาลาย ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เขาจงใจฝังกลบมันไว้ในหลุมศพแห่งความรำคาญใจค่อยๆ ผุดพรายขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกด้านซ้ายแล่นริ้วขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ มือหนาเผลอยกขึ้นกุมขมับเมื่ออาการปวดหัวตุบๆ เล่นงานอย่างรุนแรง ในคืนนั้น... คืนก่อนวันที่เธอจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย คืนที่เขากลับมาจากงานเลี้ยงด้วยความเมามายและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า ธามันจำได้เลือนรางว่าเขารั้งร่างบางที่เอาแต่ร้องไห้สะอื้นเข้าหาด้วยความรำคาญใจ ไร้ซึ่งความอ่อนโยน ไร้ซึ่งความทะนุถนอม มีเพียงความต้องการดิบเถื่อนเพื่อระบายความหงุดหงิดจากเรื่องธุรกิจที่รุมเร้า เสียงครางหวานปนสะอื้น ร่างกายที่สั่นเทิ้มใต้ร่างของเขา และหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเนียน... ทุกสัมผัสในคืนนั้นที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง "ภาระหน้าที่" ของภรรยาที่น่าเบื่อ บัดนี้มันกลับไหลทะลักย้อนกลับมาหลอกหลอนราวกับภาพยนตร์ซ้ำซากที่กดปุ่มหยุดไม่ได้ *"ถ้าวันหนึ่งรินหายไป คุณจะเสียใจบ้างไหมคะธาม"* เสียงแหบพร่าในคืนนั้นกระซิบถามข้างหูเขา *"เธอไม่มีสิทธิ์หายไปไหนทั้งนั้น รินรดา หน้าที่ของเธอคืออยู่เป็นเงาใต้หลังคาบ้านหลังนี้ และห้ามเรียกร้องอะไรโง่ๆ อีก!"* คำตอบอย่างไร้เยื่อใยของเขาในอดีตสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ชัดเจนเสียจนน่ากลัว ธามันกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ภาพหลอนเหล่านั้นออกไป เขากวาดสายตากลับมามองรินรดาในปัจจุบัน ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ ไม่ใช่ภรรยาตัวสั่นเทาที่ยอมก้มหัวให้เขาอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นนักบริหารมือฉกาจที่สวมสูทสั่งตัดเข้ารูป ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง และถือไพ่เหนือกว่าเขาอย่างสมบูรณ์แบบ "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ" ธามันเค้นเสียงปฏิเสธความจริงที่สั่นคลอนจิตใต้สำนึกของตนเอง หัวใจเต้นรัวระทึกด้วยความตื่นตระหนกที่เขาพยายามปกปิดภายใต้ใบหน้าบึ้งตึง "เด็กนี่อาจจะเป็นลูกของเธอกับชู้รักคนไหนสักคน ที่เธอจงใจปั้นแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อหวังจะเกาะฉันกินอีกรอบก็แค่นั้น!" เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นห้องประชุมจนกวินทร์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังขยับตัวเข้ามาเตรียมพร้อม แต่รินรดายกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน นัยน์ตาสีเข้มของอดีตภรรยาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชน เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีความอ่อนแอให้เห็นแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "ระวังปากของคุณด้วยนะคะ ธามัน" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี "คนอย่างฉัน ต่อให้ต้องอดตายข้างถนน ก็ไม่มีวันเอาเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไปผูกติดกับผู้ชายใจร้ายไร้หัวใจอย่างคุณเด็ดขาด! แต่น่าเสียดาย... ที่สายเลือดของคุณมันดันเด่นชัดอยู่ในตัวเด็กคนนี้ จนคุณไม่มีปัญญาปฏิเสธต่างหากล่ะคะ!" ธามันหันหน้ากลับมาตามแรงตบ รสชาติเค็มปร่าของเลือดแปลบปลาบที่มุมปาก แต่ความเจ็บทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดร้าวลึกที่จู่โจมเข้ามาในใจ ภาพความทรงจำสีเทาหม่นในอดีตเริ่มหมุนวนเร็วขึ้นเรื่อยๆ ในหัวของเขา ภาพที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธอ ภาพที่เธอถือใบหย่าเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลธนandตน์ท่ามกลางสายฝนโปรดปราย และภาพที่เขาเลือกที่จะเมินเฉยเพราะคิดว่าตนเองเป็นผู้ชนะ คืนนั้น... หลังจากที่เขาบังคับฝืนใจเธอ รินรดานอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยไม่มีเสียงสะอื้นหลุดออกมาอีก มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลรินเงียบๆ ลงสู่หมอน และแววตาเลื่อนลอยที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว เป็นแววตาของคนที่ "ตายทั้งเป็น" อย่างแท้จริง ซึ่งธามันเพิ่งจะมาตระหนักรู้ในวินาทีนี้เองว่า มันคือจุดเริ่มต้นของการสูญเสียสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล "คุณจำไม่ได้จริงๆ หรือคะ..." เสียงของรินรดาอ่อนลงเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นเสียดแทง "จำคืนก่อนที่เราจะหย่าไม่ได้เลยสินะคะ ธามัน... ผู้ชายที่มั่นใจในอำนาจตัวเองเสียจนไม่เคยใส่ใจว่า คนใต้ร่างที่ตัวเองย่ำยี จะมีความรู้สึกหรือมีความลับอะไรซ่อนอยู่" ธามันเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลมหายใจสะดุดกึก สมองของเขาขาวโพลน ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับกับความจริงตรงหน้า เด็กชายตัวน้อยที่ยืนหลบอยู่หลังเรียวขาของรินรดาช้อนสายตากลมโตขึ้นมองเขา เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและไม่เกรงกลัวใคร... สายตาเดียวกับที่เขามักจะเห็นในกระจกเงา ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าใส่หน้าอกอย่างจัง จนเขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ความเย่อหนิ่งมานานแรมปี บัดนี้กำลังกัดกินหัวใจของเขาจนพรุน ทว่า... ก่อนที่ธามันจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาเพื่อแก้ตัว หรือก่อนที่เขาจะได้ก้าวเข้าไปคว้าตัวอดีตภรรยาและลูกน้อยไว้ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของกวินทร์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด กวินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ชำเลืองมองธามันด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะกดรับสายและกรอกเสียงด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ว่าไงนะ ผลตรวจ DNA ออกแล้วอย่างนั้นเหรอ? ส่งเอกสารตัวจริงมาที่นี่เดี๋ยวนี้..." รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ เธอหันหลังเตรียมจูงมือลูกชายเดินออกจากห้องประชุม โดยไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตสามีที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน ธามันอ้าปากค้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินคำว่า "ผลตรวจ DNA" หลุดออกมาจากปากของมือขวาคู่ใจอดีตภรรยา... เอกสารชิ้นนั้นกำลังจะยืนยันความจริงที่เขาหวาดกลัวที่สุด และมันกำลังจะพลิกเกมชีวิตของเขาไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ