หน้ากากที่ร้าวฉาน

หยดน้ำฝนที่ซัดสาดกระทบกระจกเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ราวกับเสียงกู่ร้องของความทรงจำที่ธามันพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปี ทว่าเงาร่างเล็กป้อมของเด็กชายที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังกระจกใส กลับทำลายกำแพงน้ำแข็งในอกของเขาให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวทำอะไร เสียงเปิดประตูห้องนอนใหญ่ด้านหลังก็ดังขึ้นแผ่วเบา รินรดาก้าวออกมาในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำสนิท ทรวงอกอิ่มเอิบกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ เส้นผมสีดำสนิทที่ยังคงมีความชื้นเล็กน้อยลู่แนบลำคอระหง ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ทอดมองมาที่เขาด้วยความหวาดกลัวเช่นในอดีต มีเพียงความเย็นชาและร่องรอยของความระแวดระวังที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความนิ่งเฉย ธามันหันขวับกลับมา สายตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูอย่างถือดี เขากลืนก้อนสะอึกเหนียวหนืดลงคอ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก ขณะที่สมองกำลังประมวลผลถึงสิ่งที่อยู่เบื้องหลังกระจกบานใหญ่—เด็กคนนั้น... เด็กที่หน้าตาถอดแบบมาจากเขาในวัยเด็กราวกับพิมพ์เดียวกัน! "คุณมองอะไรคะ?" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ส่งไม่ถึงดวงตา "หรือว่าเพนต์เฮาส์ราคาหลายร้อยล้านของท่านประธานธามัน มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเคาะกระจกเล่นแก้เหงาในคืนฝนตกแบบนี้ด้วย?" ธามันไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมดุของเขาเลื่อนต่ำลงโดยสัญชาตญาณ—ไม่ใช่เพราะเรือนร่างเย้ายวนภายใต้ชุดผ้าไหมเนื้อบาง แต่เป็นเพราะมือเรียวบางข้างซ้ายที่เธอยกขึ้นมาเสยผมลวกๆ หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวาบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน บนหลังมือเรียวเนียนนั้น... มีรอยแผลเป็นสีจางๆ ยาวประมาณสองนิ้วพาดผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียด มันคือร่องรอยที่ถูกความร้อนจากเตาหลอมโลหิตในห้องปฏิบัติการทางเคมีลวกอย่างรุนแรงเมื่อหี่ปีก่อน รอยแผลที่เขาเคยเห็นผ่านตาเพียงครั้งเดียวในคืนที่เธอร้องไห้จนหมดสติบนพื้นห้องครัว... คืนที่เขาผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย "ริน..." ธามันครางชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ราวกับเสียงกระซิบจากคนใกล้ตาย สองขายาวก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวโดยไม่รู้ตัว มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาพลิดูให้แน่ใจ "มือของเธอ... แผลนั่น..." รินรดาชักมือหลบอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองเขาด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอยิ้มเยาะ หยัดกายตรงขึ้นเผชิญหน้ากับอดีสามีผู้ทรงอิทธิพลอย่างไร้ความเกรงกลัว "ทำไมคะ? เพิ่งจะสังเกตเห็นงั้นเหรอ?" น้ำเสียงของเธอกรีดแทลงไปถึงขั้วหัวใจของเขา "น่าสมเพชจังนะคะ ธามัน... ผู้ชายที่บอกว่ารู้จักฉันดีทุกกระเบียดนิ้ว แต่กลับไม่เคยรู้เลยว่ารอยแผลนี้ได้มาจากความสะשלของใคร! ไม่เคยรู้เลยว่าใต้ร่มผ้าของฉันมีรอยแผลเป็นจากความโง่เขลาที่ยอมตายเพื่อคุณกี่แห่ง!" "รินรดา หยุดพูดแบบนี้เดี๋ยวนี้!" ธามันตวาดลั่น ความรู้สึกผิดและอีโก้ที่พังทลายปะทะกันจนสมองเขาแทบระเบิด เขาพุ่งเข้าไปควบรวมร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนด้วยแรงทั้งหมดที่มี บังคับให้เธอจนมุมชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยความโกรธปนความหวาดกลัวที่เอ่อล้น "ฉันถามว่าเด็กคนนั้นคือใคร! แล้วเรื่องแผลนี่มันหมายความว่ายังไง! บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ริน!" แรงปะทะที่รุนแรงทำให้ชุดคลุมอาบน้ำของรินรดาหลุดลุ่ยเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนและผิวเนื้อซีกหนึ่ง แต่หญิงสาวไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัว เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยความแค้น "อยากรู้เหรอคะ?" เธอหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงวิญญาณ "สายเกินไปแล้วค่ะธามัน... คนอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรู้ชื่อของเด็กคนนั้นด้วยซ้ำ!" ความโกรธพุ่งทะยานถึงขีดสุด ธามันก้มลงบดริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี เป็นการจุมพิตที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ความหึงหวง และความต้องการที่จะแผดเผาทุกลมหายใจของเธอให้เป็นจุล รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกัดฟันกรอดพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกแกร่งด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของชายหนุ่มผู้คลุ้มคลั่งได้ รสจูบที่เคยคุ้นเคยแปรเปลี่ยนเป็นความป่าเถื่อน รสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตาที่ปะปนอยู่ระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่ไม่ได้ทำให้ธามันหยุดยั้ง เขากลับยิ่งกดน้ำหนักลงลึกขึ้น มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอเปลี่ยนมาโอบกระชับรอบเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน ความหอมหวานจากเรือนร่างที่เขาโหยหามาตลอดหลายปีปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายให้ตื่นขึ้น ธามันแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มืออีกข้างกระชากปมผ้าไหมสีดำจนหลุดรุ่ยเผยให้เห็นสัดส่วนเย้ายวนที่สั่นสะท้านภายใต้สัมผัสอันเร่าร้อน รินรดากรีดร้องอู้อี้อยู่ในลำคอ ความโกรธแค้นในอดีตผสมปนเปไปกับความวับวามทางอารมณ์ที่เขาจงใจปลุกปั่น เธอเกลียดสัมผัสนี้... เกลียดที่ร่างกายทรยศความตั้งใจด้วยการตอบสนองต่ออ้อมกอดของปีศาจตนนี้! เล็บเรียวจิกเข้าที่แผ่นหลังกว้างของเขาจนเกิดรอยแดงยาวเพื่อระบายความคับแค้น ธามันคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงต้านที่เริ่มอ่อนยวบลง ลมหายใจที่หอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอก ท่ามกลางเพลิงอารมณ์ที่กำลังลุกโชนจนแทบแผดเผาทุกสิ่ง ธามันซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อตีตราจองความเป็นเจ้าของอีกครั้ง ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีไฟสุม รสสัมผัส ความนุ่มหยุ่น และกลิ่นกายเฉพาะตัวของเธอกำลังทำให้เขาคลั่ง— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะกระจกดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิมและเต็มไปด้วยความเร่งรีบราวกับเสียงเรียกจากยมโลก ธามันชะงักกึก ลมหายใจสะดุด รินรดาฉวยโอกาสนั้นใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกเขาออกเต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว หญิงสาวรีบดึงชุดคลุมเข้าหากันด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตากลมโตหันไปมองยังระเบียงกระจกด้านนอกทันที ที่ตรงนั้น... ท่ามกลางม่านฝนโปรยปรายและแสงไฟนีออนสลัวของเมืองหลวง เด็กชายตัวเล็กในชุดเปียกโชกคนเดิมกำลังแนบใบหน้าติดกระจก มือเล็กๆ ข้างหนึ่งยกขึ้นปาดหยดน้ำฝนออกจากดวงตากลมโต ก่อนที่ริมฝีปากเล็กจะขยับเปล่งคำพูดที่ไร้เสียงผ่านกระจกเข้ามา— *“คุณแม่ครับ... ช่วยผมด้วย”* ธามันหันขวับกลับไปมองเด็กน้อยด้านนอกสลับกับใบหน้าที่ซีดเผือดแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของรินรดา หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อสายตาคมกริบเหลือบไปเห็นกระเป๋าเป้สะพายหลังของเด็กชายที่หล่นกองอยู่บนพื้นระเบียง... ป้ายชื่อนักเรียนสีขาวที่ปักด้วยด้ายสีแดงเด่นหรี่เข้าตาเขาอย่างจัง 'เด็กชาย ธารา รินรดา' นามสกุล... ที่ไม่มีชื่อของเขา แต่ใบหน้านั้น... คือตัวตนของเขาชัดเจนยิ่งกว่ากระจกเงา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเพลิงอารมณ์นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ