สั่งสอนสวะตระกูลหลัก

“เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังเหยียบย่างอยู่บนธรณีประตูแห่งความตาย, หลี่มู่เหยียน?” สุ้มเสียงเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันตฤดูสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองตระกูลเก้อ แรงกดดันจากพลังปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งออกมาจากร่างของเก้อเทียนฮ่าว ผู้อาวุโสใหญ่วัยกลางคนผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของตระกูลหลัก สายตาของเขาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องมองบุรุษหนุ่มชุดคลุมสีดำสนิทเบื้องหน้า ราวกับกำลังพิจารณาศพที่ยังเดินได้ ทว่า หลี่มู่เหยียนหาได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ร่างโปร่งบางแต่เปี่ยมด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้ร่มผ้ากลับยืนหยัดอย่างมั่นคงดุจขุนเขา ไหล่ทั้งสองข้างผ่อนคลาย มือขวาไขว้หลังไว้หลวม ๆ ขณะที่มือซ้ายยกขึ้นปัดฝุ่นละอองที่เกาะอยู่บนบ่าอย่างไม่แยแส ท่าทีเย่อหยิ่งและจองหองถึงขีดสุดนี้ ยิ่งทำให้เหล่าศิษย์สายตรงและผู้อาวุโสตระกูลหลักเดือดดาลจนเส้นเลือดปูดโปนบนขมับ วิถีกระบี่ในใจกลางห้วงสมุทรจิตวิญญาณของหลี่มู่เหยียนกำลังหมุนวน ส่งเสียงคำรามเบา ๆ คล้ายกระบี่โบราณที่กระหายเลือดเนื้อของศัตรู อดีตมหาเทพผู้เคยเหยียดย่างเหนือสามภพ ย่อมมองเห็นความเปราะบางของค่ายกลและวิถีปราณอันตื้นเขินของตระกูลเก้อเป็นเพียงเรื่องน่าขัน สำหรับเขาในตอนนี้ การสั่งสอนสวะที่สำคัญตนผิดเหล่านี้ ไม่ต่างอะไรกับการปัดกวาดเศษฝุ่นผงบนรองเท้า “ความตายหรือ?” หลี่มู่เหยียนทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนกดทับเสียงลมหายใจรอบข้างให้เงียบงัด เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาดำสนิทคู่นั้นฉายประกายแสงสีเงินยวดยวงวูบหนึ่ง “ในสารบบบัญชีสวรรค์ เก้อเทียนฮ่าว... เจ้าและตระกูลหลักของเจ้า สมควรถูกลบชื่อออกจากยุทธภพนี้ตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว เสียดายที่ข้าเมตตา ปล่อยให้พวกเจ้าหายใจรับออกซิเจนบนโลกนี้นานเกินไป” *เปรี้ยง!* คลื่นพลังปราณสีทองระเบิดจากร่างของเก้อเทียนฮ่าวทันทีที่ได้ยินคำหยามหยัน ทนงตนถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เด็กหนุ่มที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นขยะไร้รากฐานผู้นี้ กล้าดียังไงมาประกาศกร้าวต่อหน้ายอดฝีมือแห่งตระกูลเก้อ! “สามหาว! วันนี้ต่อให้เจ้าบรรลุวิชาประหลาดใดมา ข้าจะหักกระดูกทั่วร่างเจ้าทีละท่อน แล้วควักเอาแก่นแท้จิตวิญญาณของเจ้าออกมาบูชาบรรพบุรุษ!” เก้อเทียนฮ่าวคำรามลั่น ประสานมือวาดอักขระเวทสีชาดกลางอากาศ ฝ่ามือทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บพญามาร ทะยานเข้าหาหลี่มู่เหยียนด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ เงาร่างสีดำทมิฬพุ่งแหวกอากาศจนเกิดเสียงแหลมหวีดหวิว รัศมีพลังทำลายล้างแผ่ขยายเป็นวงกว้าง หินปูพื้นลานประลองรอบรัศมีสิบเมตรแตกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา บรรดาผู้ชมรอบลานประลองต่างสูดปากด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับหลับตาลงเพราะไม่อาจทนดูภาพความโหดร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ ทว่า หลี่มู่เหยียนยังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้ว จนกระทั่งกรงเล็บพญามารอยู่ห่างจากหัวใจเขาเพียงคืบเดียว ประกายตาสีเงินของชายหนุ่มก็ทอแสงเจิดจ้าขึ้นวูบหนึ่ง! *ฉับพลัน!* มิติรอบกายคล้ายถูกแช่แข็งด้วยพลังปราณอันเยือกเย็นและดุดันไร้ผู้ต่อต้าน ร่างของเก้อเทียนฮ่าวที่พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุด กลับหยุดชะงักกลางอากาศอย่างกะทันหัน ราวกับแมลงตัวน้อยที่บินชนเข้ากับกำแพงเหล็กไร้รูป ดวงตาของผู้อาวุโสใหญ่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกถึงขีดสุด เขาพบว่าพลังปราณทั่วร่างถูกผนึกกั้นอย่างสมบูรณ์แบบ เส้นชีพจรทั้งหมดสั่นสะท้านจนแทบแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ความหวาดกลัวอันหนเหน็บแล่นริ้วจากกระดูกสันหลังพุ่งตรงสู่สมอง นี่มันวิชาการควบคุมปราณระดับใดกัน? แม้แต่เจ้าสำนักใหญ่ยังไม่อาจทำได้ถึงเพียงนี้! “ช้าเกินไป, และอ่อนหัดเกินไป” เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงยมทูตดังขึ้นข้างหูเก้อเทียนฮ่าว หลี่มู่เหยียนก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเบื้องหลังร่างที่ลอยค้างกลางอากาศของผู้อาวุโสใหญ่ มือขวาที่ไขว้หลังอยู่เมื่อครู่ถูกยกขึ้น นิ้วชี้และนิ้วกลางประสานกันเป็นดัชนีกระบี่ ชี้ตรงไปยังจุดตันเถียนของเก้อเทียนฮ่าว “เจ้า...!” เก้อเทียนฮ่าวเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความยากลำบาก เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกจากมุมปาก “จงจำไว้... การเป็นสวะ ไม่ใช่ความผิดของพวกเจ้า แต่การเอาความอวดดีมาท้าทายผู้ที่อยู่เหนือวัฏสงสาร คือโทษประหารที่ไม่มีวันได้รับการอภัย” *ปัง!* คลื่นกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกภายในร่างของเก้อเทียนฮ่าวอย่างรุนแรง พลังปราณที่สั่งสมมาตลอดชีวิตของผู้อาวุโสใหญ่แตกสลายหายไปในพริบตา เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของเก้อเทียนฮ่าวร่วงหล่นกระแทกพื้นลานประลองอย่างไม่เป็นท่า กระดูกทั่วร่างหักยับเยิน เลือดสีแดงฉานไหลนองแผ่ขยายเป็นวงกว้าง กลายเป็นภาพอันน่าสยดสยองที่สะกดสายตาทุกคู่ให้แข็งค้าง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ แม้แต่เสียงลมพัดก็ยังดูเหมือนจะหยุดนิ่ง บรรดาผู้อาวุโสตระกูลหลักที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ต่างผุดลุกขึ้นพร้อมกัน ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด พวกเขาไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองว่า เก้อเทียนฮ่าว ยอดฝีมืออันดับต้น ๆ ของตระกูล จะพ่ายแพ้ภายในกระบวนท่าเดียวโดยที่ยังไม่ได้แตะต้องชายเสื้อของเด็กหนุ่มผู้นี้ด้วยซ้ำ! “บังอาจนัก! บังอาจทำร้ายผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลหลัก! วันนี้ต่อให้มีเงาหัวของใครหนุนหลัง เจ้าก็ต้องตายอยู่ที่นี่!” เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับฟ้าผ่าดังขึ้นจากตำหนักประธาน ผู้อาวุโสสูงสุดตระกูลเก้อ “เก้อจั้น” ชายชราผมขาวโพลนผู้เก็บตัวฝึกตนมานานนับสิบปี พุ่งทะยานออกมาจากเงาดำ แรงกดดันระดับขอบเขตกำเนิดวิญญาณขั้นปรมาจารย์แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า เมฆหมอกบนนهارพลันมืดครึ้ม สายฟ้าสีครามแปลบปลาบคำรามรับการปรากฏตัวของเขา พลังที่แท้จริงของผู้ครองอำนาจสูงสุดแห่งตระกูลหลักได้รับการปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มพิกัด! กระบี่โบราณเล่มใหญ่ในมือของเก้อจั้นสั่นระริก ปลดปล่อยจิตสังหารอันเข้มข้นพุ่งตรงเข้ากดดันหลี่มู่เหยียนจากเบื้องบน ทว่า ท่ามกลางพายุพลังปราณที่กำลังจะฉีกกระชากลานประลองให้เป็นจุล หลี่มู่เหยียนกลับแย้มยิ้มที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน ดวงตาคู่นั้นมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความทระนงและประกายความสนุกสนานของนักล่าผู้เหนือกว่า “มาช้าเสียจริง ข้าเกือบจะเบื่อเสียแล้ว” หลี่มู่เหยียนพึมพำเบา ๆ เขายกมือขึ้นระดับอก ฝ่ามือแบออกเบื้องหน้า ทันใดนั้น ห้วงมิติเบื้องบนก็เกิดรอยแยกสีดำสนิท สายลมปราณนับพันสายพรั่งพรูออกมาจากรอยแยกนั้น รวมตัวกันกลายเป็นรูปลักษณ์ของศาสตราวุธโปร่งแสงที่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายบรรพกาลอันน่าสะพรึงกลัว การปะทะกันระหว่างผู้ครองอำนาจสูงสุดแห่งตระกูลเก้อ กับอดีตมหาเทพผู้หวนคืนกำลังจะระเบิดขึ้น ณ วินาทีนี้! แต่ทว่า... ในวินาทีที่กระบี่ในมือของเก้อจั้นกำลังจะฟันลงมาถึงตัวหลี่มู่เหยียนนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าอันหนักหน่วงและธงประจำสำนักเซียนอันดับหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า พร้อมกับร่างของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์นางหนึ่งที่เหยียบย่างลงมาบนยอดเสาหินด้วยความงดงามสง่าราดดุจเทพธิดา—เซียนจินหลิงมาถึงแล้ว! และแววตาที่นางมองมายังหลี่มู่เหยียนหาใช่ความห่วงใย แต่กลับเป็นประกายความเยียบเย็นที่ส่งสัญญาณเตือนบางอย่างที่น่าตกใจยิ่งกว่า... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปพร้อมกับข้า... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ หมื่นกระบี่คืนรัง