ประกายกระบี่สีชาด

ตูーム—! เศษกระเบื้องเคลือบสีชาดและไม้เนื้อหอมจันทน์แดงระเบิดกระจายกลายเป็นผุยผง แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งลงมาจากนภากาศราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนแผ่นอก หลี่มู่เหยียนไม่แม้แต่จะขยับกายถอยหลัง ดวงตาคู่คมกริบดุจพญาอินทรีทอประกายสีทองอร่ามวับวาบ เขารวบรวมลมปราณเก้าสวรรค์เข้าสู่ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลาง ดีดกระบี่ไม้ไผ่ธรรมดาขึ้นต้านรับคมกระบี่สีดำสนิทที่พุ่งทะยานลงมาอย่างเยือกเย็น เคร้ง! ประกายไฟสีม่วงเข้มสาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง แรงปะทะสะท้อนกลับจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าของหลี่มู่เหยียนแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ร่างของเขาจมลึกกลายสภาพเป็นหลุมกว้างสามฉื่อ แต่ทว่ารอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของชายหนุ่มกลับยิ่งเด่นชัดขึ้น "เฒ่าชะตากรรมใกล้ดับสูญ... เจ้าคิดว่าการลอบกัดจากเบื้องบน จะทำให้วิถีกระบี่ของข้าร่วงหล่นได้งั้นหรือ?" หลี่มู่เหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวานดุจเสียงระฆังสำริดในวิหารโบราณ ปราณกระบี่ที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาพุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกม่านเมฆหนาทึบจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ ร่างชราของผู้อาวุโสสูงสุดตระกูลเก้อลอยตัวอยู่กลางอากาศ ดวงตาสولลึกโหลโรยราแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่ง มือเหี่ยวแห้งกุมด้ามกระบี่โบราณที่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับวิญญาณนับหมื่น สภาพของอีกฝ่ายในยามนี้คือการฝืนใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามเพื่อต่ออายุไข แลกมาด้วยพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว "หลี่มู่เหยียน... เจ้าเด็กจองหอง! วันนี้ต่อให้เจ้ามีปีกบินหนี ก็ต้องสังเวยชีวิตให้แก่ความอัปยศที่เจ้ามอบให้ตระกูลเก้อ!" เสียงคำรามแหบพร่าดังสะท้อนก้องป่าอสูรเบื้องหลังคฤหาสน์ ก่อนที่ผู้อาวุโสผู้นั้นจะสะบัดข้อมือวาบ กระบี่สีดำแผ่พุ่งไอสังหารรวมตัวกันเป็นรูปหัวกะโหลกอสูรขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่หลี่มู่เหยียนในพริบตา ทว่า ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง ร่างของเซียนจินหลิงก็วูบไหวเข้ามาประชิดเบื้องข้าง นางมิได้เอ่ยคำพร่ำเพ้อใดๆ นอกจากดึงกระบี่น้ำแข็งเก้าสวรรค์ออกจากฝัก แสงสีฟ้าครามเย็นเยียบแช่แข็งทุกสรรพสิ่งในรัศมีร้อยวา ไอเย็นจัดสะท้อนกับประกายเพลิงสีชาดจากกระบี่ของหลี่มู่เหยียน ผสานเป็นเขตแดนหยินหยางสมบูรณ์แบบ "วิชากระบี่คู่รัก... สยบมารผลาญสวรรค์" เสียงหวานใสแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองประสานสายตากันเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับมีความเข้าใจลึกซึ้งเกินกว่าร้อยคำพูด หลี่มู่เหยียนตวัดแขนโอบเอวบางของนางไว้แนบชิด ขณะที่มืออีกข้างตวัดกระบี่ไม้ไผ่ผสานพลังปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งทะยานออกไป ฉับพลัน! ป่าอสูรเบื้องหน้าก็พลันเงียบสงบลงชั่วขณะ... ก่อนที่ลำแสงสีชาดและสีฟ้าครามจะหลอมรวมกันเป็นมังกรคู่พุ่งทะลุร่างของผู้อาวุโสสูงสุดตระกูลเก้อในกระบวนท่าเดียว ร่างชราแข็งค้างกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก รอยร้าวสีดำปรากฏขึ้นทั่วร่างก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองธุลีสีดำปลิวหายไปกับสายลม กระบี่โบราณสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งผู้ถือครองร่วงหล่นลงปักบนพื้นดินเบื้องหน้า หลี่มู่เหยียนก้าวเข้าไปช้าๆ ยื่นมือไปกุมด้ามกระบี่นั้น แรงสั่นสะเทือนรุนแรงแผ่ซ่านเข้าสู่เส้น and เส้นประสาท แผดเผาแขนขวาของเขาจนโลหิตสีทองไหลริน แต่แววตาของชายหนุ่มกลับทอประกายความดุดันและพึงพอใจยิ่งนัก "นี่คือ... กระบี่โลหิตอสูรทมิฬ สมบัติวิเศษขั้นบรรพกาลที่เจ้าตามหามาตลอดสินะ" เซียนจินหลิงเดินเข้ามาใกล้ ใช้ผ้าแพรสีขาวซับคราบโลหิตที่มุมปากให้ชายหนุ่มอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "ถูกต้อง... มีมันสมทบ วิชากระบี่คลั่งของข้าจึงจะสมบูรณ์แบบที่สุด" หลี่มู่เหยียนหัวเราะเสียงต่ำอย่างฮึกเหิม เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรีที่บัดนี้เริ่มปรากฏเมฆทัณฑ์สวรรค์สีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะหันไปกล่าววาzากับเซียนจินหลิง ผืนป่าอสูรเบื้องล่างก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม หมอกสีโลหิตพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินลึกนับพันวา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากความมืดมิด *“ฮ่าๆๆ... ขอบใจเจ้ามากเด็กน้อย ที่ช่วยปลดผนึกพันธนาการให้แก่ข้า... กระบี่เล่มนั้น คือกุญแจดอกสุดท้ายที่ข้ารอคอยมาสามร้อยปี!”* สิ้นเสียงคำราม เงาร่างมหึมาของสัตว์อสูรบรรพกาลที่มีศีรษะเป็นมังกรและลำตัวเป็นพญานาคก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากใต้พื้นพิภพ ดวงตาสีแดงฉานคู่โตจ้องมองตรงมาที่หลี่มู่เหยียนและเซียนจินหลิงด้วยความกระหายเลือด ขณะที่แรงกดดันระดับเซียนแท้จริงแผ่ซ่ายกดทับจนทั้งสองแทบไม่สามารถขยับตัวได้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันไร้ผู้เทียมทานนี้ด้วยกันนะครับ