แผนซ้อนแผน

ศัตรูที่โง่เขลาก็มักจะคิดว่าตนเองเป็นผู้ล่าเสมอ... แต่สำหรับหลี่มู่เหยียนแล้ว หมากทุกตัวบนกระดานนี้ล้วนเป็นเพียงเหยื่อที่เดินเข้าสู่ปากมังกรอย่างเต็มใจ กลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยอบอวลอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขาอสูรทมิฬ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์นับพันสายถูกถักทอขึ้นอย่างแนบเนียน แฝงเร้นอยู่ใต้แผ่นศิลาและรากไม้โบราณ รอคอยเพียงเวลาที่จะแปรสภาพเป็นกรงขังมรณะที่จะบดขยี้ทุกชีวิตที่ย่างกรายเข้ามา เซียนจินหลิงยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดผาเบื้องบน นางอยู่ในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่พลิ้วไหวตามสายลมยามค่ำคืน ทว่าไรร่างและไร้ลมหายใจดุจรูปปั้นหยกสลัก ดวงตาคู่งามทอดมองลงไปยังเบื้องล่างด้วยความรู้สึกซับซ้อน ปราณน้ำแข็งเก้าชั้นฟ้าในกายของนางถูกโคจรอย่างเงียบเชียบ เพื่อผนึกกั้นไอสังหารไม่ให้เล็ดลอดออกไปแม้แต่น้อย "มู่เหยียน... พวกมันใกล้เข้ามาแล้ว" เสียงหวานใสที่มักจะเย็นชาดุจน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้นเบาๆ ผ่านการส่งกระแสจิต นางเหลือบมองบุรุษผู้ยืนอยู่เคียงข้าง ดวงตาคู่นั้นสะท้อนความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่ล่วงรู้ หลี่มู่เหยียนไม่ตอบคำถาม สายตาคมกราบดุจใบกระบี่โบราณยังคงจดจ้องไปยังเบื้องล่าง ร่างกายของเขายืนหยัดอย่างสง่างามราวกับขุนเขาที่ไม่เคยสั่นคลอน มือหนากุมด้ามกระบี่อัคคีโลหิตไว้หลวมๆ ทว่าอณูพลังปราณรอบกายกลับหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหิวแผ่วเบา "ให้พวกมันคิดว่าพวกมันกำลังต้อนเสือเข้าถ้ำเถอะครับ..." หลี่มู่เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน "ความโลภมักจะบดบังปัญญาเสมอ ตระกูลเก้อส่งสุนัขรับใช้ระดับปรมาจารย์ขั้นเก้ามาถึงห้าคน เพื่อหวังจะเด็ดหัวข้าในค่ำคืนนี้ ช่างประเมินข้าต่ำเกินไปเสียจริง" ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงเหยียบย่ำลงบนพื้นดินเบื้องล่าง ตามมาด้วยแรงกดดันจากปราณสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลุ่มเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทห้าสายปรากฏกายขึ้นอย่างรวดเร็วดุจภูตผี พวกมันหยุดชะงักลงที่ลานหว้างกลางหุบเขา ดวงตาภายใต้หน้ากากกวาดมองไปรอบกายด้วยความระแวดระวัง "ระวังตัวด้วย! ข่าวกรองบอกว่าไอ้เด็กสารเลวนั่นหลบหนีมาทางนี้ ค้นหาให้ทั่ว อย่าให้มันหนีรอดไปได้อีก!" เสียงแหบพร่าของผู้ฝึกยุทธระดับปรมาจารย์ขั้นเก้าผู้เป็นหัวหน้าทีมดังขึ้น มันกวาดตามองความว่างเปล่าเบื้องหน้า โดยไม่รู้เลยว่า วงเวียนกระบี่มรณะได้ปิดตายทางถอยของพวกมันไว้หมดสิ้นแล้ว ในขณะที่ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ หลี่มู่เหยียนกลับส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นและอำมหิต "จินหลิง... เริ่มแผนการได้" สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างของเซียนจินหลิงก็พลันเลือนหายไปจากยอดผา ราวกับนางหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิดของรัตติกาล ทันใดนั้น อักขระเวทโบราณสีฟ้าครามก็สว่างวาบขึ้นจากพื้นดินรอบด้าน กลายเป็นค่ายกลมหาอัคคีและน้ำแข็งผสานที่ปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนีในพริบตา! "ค่ายกลอันใดกัน!?" หัวหน้ากลุ่มเงาทมิฬแผדเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก มันสัมผัสได้ถึงไอพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่กดทับลงมาจากฟากฟ้า ราวกับภูเขาไท่ซานกำลังกดทับลงบนบ่า "พวกเจ้า... กำลังตามหาข้าอยู่ไม่ใช่หรือครับ?" เสียงทุ้มกังวานดังก้องกังวานไปทั่วหุบเขา ราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง ร่างของหลี่มู่เหยียนปรากฏขึ้นช้าๆ บนก้อนศิลาใหญ่เบื้องหน้าพวกมัน มือขวาค่อยๆ ดึงกระบี่ออกจากฝักอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกนิ้วที่เคลื่อนไหวกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนพื้นดินใต้เท้าของเหล่ามือสังหารแตกร้าวเป็นทางยาว แสงสีแดงฉานสาด 2 ประสานกับแสงสีฟ้าบริสุทธิ์ สะท้อนใบหน้าอันหล่อเหลาแต่ไร้ซึ่งความปรานีของหลี่มู่เหยียน ดวงตาของเขาคมกริบดุจคมกระบี่ที่พร้อมจะปลิดชีพผู้คนได้ทุกเมื่อ "หลี่มู่เหยียน! เจ้ากล้าดียังไง..." มือสังหารคนหนึ่งแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว พยายามจะชักอาวุธเข้าจู่โจม ทว่า... สายเกินไปเสียแล้ว หลี่มู่เหยียนเพียงแค่ก้าวเท้าออกไปก้าวเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงประกายแสงสีโลหิตที่พาดผ่านความมืดมิดดุจสายฟ้าฟาด ฉับพลันนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วหุบเขาอสูรทมิฬ เลือดสดๆ สาดกระเซ็นย้อมผืนป่าให้กลายเป็นสีชาด โลดเล่นไปกับบทเพลงแห่งความตายที่หลี่มู่เหยียนเป็นผู้บรรเลง ทว่า ในขณะที่การสังหารหมู่กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดและงดงามตามวิถีแห่งเซียนนั้นเอง... สายตาคมกริบของหลี่มู่เหยียนก็เหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับอีกสายหนึ่ง ซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกหนาทึบที่ปลายหน้าผาอีกด้าน เงาร่างนั้นไม่ได้เข้ามาช่วยชีวิตพวกมือสังหาร กลับยืนกอดอกมองดูเหตุการณ์ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง รอยยิ้มของคนผู้... ที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลานี้! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลา คมกระบี่ และความทระนงอันไร้พ่ายไปด้วยกันในบทนี้นะครับ หมื่นกระบี่คืนรังครับ